Luigi Giussani

Luigi Giussani

Prałat honorowy Jego Świątobliwości
Kraj działania	Włochy
Data i miejsce urodzenia	15 października 1922 Desio
Data i miejsce śmierci	22 lutego 2005 Mediolan
Wyznanie	katolicyzm
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	1945

Luigi Giovanni Giussani (ur. 15 października 1922 w Desio koło Mediolanu, zm. 22 lutego 2005) – włoski duchowny katolicki, założyciel międzynarodowego ruchu katolickiego Comunione e Liberazione (CL, Komunia i Wyzwolenie).^[1]

Studiował w seminarium w Mediolanie i na Wydziale Teologicznym w Venegono. Na studiach, gdzie jednym z jego kolegów był przyszły arcybiskup Bolonii Enrico Manfredini, założył grupę dyskusyjną i pismo "Studium Christi". Przyjął święcenia kapłańskie w 1945 i podjął pracę wykładowcy w seminarium w Venegono. . Na początku lat 50. poprosił przełożonych o zgodę na pracę poza seminarium i przeniósł się do nauczania w szkole średniej im. Giovanniego Berchet w Mediolanie (1954–1964). Tam narodził się ruch Gioventu Studentesca przerodzony później w ruch Comunione e Liberazione.^[2]

Zwracał uwagę na problem wychowania. Został wykładowcą Katolickiego Uniwersytetu Najświętszego Serca w Mediolanie (kierował Katedrą Wstępu do Teologii) i zaangażował się w działalność studenckiego skrzydła Akcji Katolickiej – Gioventu Studentesca. Przyczynił się do rozwoju tej organizacji. Na polecenie arcybiskupa Mediolanu Giovanniego Colombo kontynuował studia teologiczne i przerwał na kilka lat kontakt ze środowiskiem młodzieżowym. W 1969 powrócił do działaczy dawnego Gioventu Studentesca, które w międzyczasie opuściło Akcję Katolicką pod wpływem serii protestów studenckich w Europie w maju 1968; ks. Giussani stanął na czele nowej organizacji – Comunione e Liberazione. Był przewodniczącym Rady Generalnej CL i doprowadził m.in. do uznania organizacji przez watykańską Papieską Radę ds. Świeckich.^[1][2] Zyskał wpływy nie tylko w Kościele, ale także w świecie politycznym i gospodarczym; w gronie zwolenników i działaczy CL byli m.in. przyszły kardynał Angelo Scola i znany polityk Rocco Buttiglione.^[2]

W 1983 Jan Paweł II obdarzył go godnością papieskiego prałata honorowego; w 1995 został laureatem Międzynarodowej Nagrody Kultury Katolickiej. Pełnił funkcję konsultanta Kongregacji ds. Duchowieństwa oraz Papieskiej Rady ds. Świeckich.^[2]

Był autorem wielu publikacji, tłumaczonych na różne języki. Opracował dla włoskiej Encyklopedii Katolickiej hasło „wychowanie”.

Do najbardziej znanych jego prac należą:

• Seria Per Corso (PerCorso, „W trakcie”):^[3][4]
  1. Zmysł religijny (Il senso religioso, The Religious Sense) (1997)^[3]
  2. Chrześcijaństwo jako wyzwanie. U źródeł chrześcijańskiego roszczenia (All'origine della pretesa cristiana, At the Origin of the Christian Claim) (1998)^[5]
  3. Dlaczego Kościół (Perché la Chiesa?, Why the Church?) (2000)^[6]
• He Is If He Changes (1994)^[7]
• Religious Awareness in Modern Man (1998)^[8]
• Ryzyko wychowawcze (2001)^[9]
• The Psalms (2004)^[10]