Małgorzata Gospodarczyk

Małgorzata Gospodarczyk

Data urodzenia	23 kwietnia 1961
Obywatelstwo	polskie
Pozycja	pomocniczka, napastniczka
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole Polam Warszawa ZWAR Warszawa Iskra Mierzyn –1990 Zagłębianka Dąbrowa Górnicza 1990–1992 Tyresö FF 1993–1994 Mallbackens IF 1995–2000 Zagłębianka Dąbrowa Górnicza 2000 RKP Rybnik 2
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole 1981–1989  Polska 9 (1[1])
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Małgorzata Gospodarczyk (ur. 23 kwietnia 1961) – polska piłkarka, występująca na pozycji pomocniczki lub napastniczki, w latach 1981–1989 reprezentantka kraju^[1].

Treningi piłkarskie rozpoczęła w drugiej połowie lat 70. XX w. w Polamie Warszawa. W jego barwach – w sezonie 1979/80 – wzięła udział w inauguracyjnej edycji oficjalnych mistrzostw Polski (rozegranych systemem ligowym, z fazą pucharową kończącą rywalizację), wywalczając brązowy medal, po wygraniu 3:2 meczu o 3. miejsce przeciwko Karolinie Jaworzyna Śląska. Ponadto, zdobywając 27 bramek Gospodarczyk została pierwszą w historii królową strzelczyń polskiej ligi^[2]. Kilka lat później – po wycofaniu się Polamu z utrzymywania drużyny – klub ten przekształcił się w ZWAR Warszawa. Po sezonie spędzonym w tym zespole, za namową Romana Lukszteda, przeniosła się do podszczecińskiego Mierzyna, by grać w tamtejszej Iskrze. Karierę sportową łączyła tam z pracą w spółdzielni rolniczej. Dobra postawa w tej ekipie, skutkowała rok później transferem do Zagłębianki Dąbrowa Górnicza. Objęcie protektoratu nad tym klubem przez Kopalnię Węgla Kamiennego „Generał Zawadzki” pomogło stworzyć bardzo silną drużynę, zdolną walczyć z najsilniejszymi wówczas żeńskimi zespołami w kraju. Do Dąbrowy Górniczej ściągnięto wówczas najlepsze zawodniczki z różnych stron Polski, w tym kilka z Czarnych Sosnowiec, jednego z hegemonów kobiecego futbolu „nad Wisłą”. To w tej drużynie Gospodarczyk spędziła najlepsze lata w karierze, osiągając największe sukcesy. W latach 1988–1990, ekipa prowadzona przez Stefana Rygalika, a następnie Zbigniewa Sączka – z Gospodarczyk w składzie – trzykrotnie z rzędu zdobywała medale ówczesnej I ligi, dwukrotnie zostając mistrzem Polski (1987/88 i 1989/90), a w edycji 1988/89 sięgając po wicemistrzostwo kraju. Ponadto sezon 1989/90 zakończyła z dubletem, tryumfując w Pucharze Polski (po raz jedyny w historii).

W 1990 r., po transformacji systemowej, Gospodarczyk – jako pierwsza polska piłkarka – zmieniła klub na zagraniczny, bowiem po zakończeniu sezonu 1989/90 przeszła do szwedzkiego II-ligowca Tyresö FF. Trafiła tam w trakcie sezonu 1990 (rozgrywki ligowe w Szwecji toczą się systemem „wiosna–jesień”), od początku pobytu mając problemy z regularną grą w pierwszym zespole. Występowała przede wszystkim w rezerwach, prezentujących niski poziom i łącząc to z trenowaniem juniorek. Zdecydowała się zmienić klub na Mallbackens IF, grający w szwedzkiej ekstraklasie (Damallsvenskan), w którym grywała już regularnie. Po 4 latach spędzonych w Szwecji zdecydowała się wrócić do Polski. Wybór padł na Zagłębiankę Dąbrowa Górnicza (którą w 1995 r. wcielono do Zagłębia Dąbrowa Górnicza), lecz wówczas klub ten - zarówno sportowo, jak i organizacyjno-finansowo – był cieniem siebie sprzed lat^[3.1]. Na początku 2000 r. drużyna ta wywalczyła brązowe medale halowych mistrzostw Polski kobiet w piłce nożnej sezonu 1999/2000, jednak po kilku miesiącach została zlikwidowana^[4]. Gospodarczyk na krótko trafiła do II-ligowego RKP Rybnik, w którym rozegrała zaledwie 2 spotkania, kończąc czynną karierę zawodniczą w wieku 39 lat^[3.1].

W seniorskiej reprezentacji Polski zadebiutowała 27 czerwca 1981 na Stadio Cibali w sycylijskiej Katanii, w przegranym 3:0^[5] towarzyskim meczu przeciwko Włoszkom^[1]. Wystąpiła w nim w podstawowym składzie, grając przez całe spotkanie (trwające wówczas dwa razy po 40 minut)^[6]. Był to pierwszy oficjalny międzypaństwowy pojedynek „Biało-Czerwonych” w historii^[7]. Pierwotnie w tym meczu jako napastniczka miała wystąpić Iwona Zienkiewicz, jednak w wygranym 6:1 nieoficjalnym spotkaniu kontrolnym przed wylotem do Włoch – przeciwko kadrze okręgu ostrawskiego (kraju północnomorawskiego) z Czechosłowacji, rozegranym na stadionie Górnika w Sosnowcu – nie strzeliła ona żadnej bramki, natomiast zmieniająca ją po przerwie Gospodarczyk skompletowała klasycznego hat tricka, dzięki czemu to ona poleciała na mecz do Katanii^[3.1]. W czerwcu 1989 r. Gospodarczyk wraz z reprezentacją wzięła udział w silnie obsadzonym międzynarodowym turnieju towarzyskim Trofeo Sardinia w La Maddalenie na Sardynii. 21 czerwca 1989, na boisku Campo Delfino, Polki dość niespodziewanie bezbramkowo zremisowały swój inauguracyjny mecz z mocnymi Amerykankami – późniejszymi tryumfatorkami całej imprezy, dla których było to jedyne spotkanie bez wygranej w turnieju^[3.2]. Selekcjoner Józef Kopeć ustawił zespół ultradefensywnie, lecz dzięki świetnej grze obronnej wywalczył rezultat 0:0^[8]. 27 czerwca 1989 na stadionie w Tempio Pausania „Biało-Czerwone” wygrały swój pierwszy mecz w historii, pokonując 2:1 po dogrywce ZSRR^[9]. 15 października 1989 na stadionie Górnika w Knurowie Gospodarczyk zagrała w kolejnym historycznym spotkaniu – debiutanckim meczu „o punkty” (10 wcześniejszych spotkań miało charakter towarzyski). Rywalkami Polek w inauguracyjnym pojedynku eliminacji do mistrzostw Europy 1991 grupy 2 były Francuzki, które zwyciężyły 3:1^[10][11]. Tydzień później zdobyła pierwszego i zarazem jedynego gola w kadrze narodowej – 22 października 1989 na stadionie Olympia w Helsingborgu, w przegranym 4:1 spotkaniu eliminacyjnym mistrzostw Europy 1991 przeciwko Szwedkom^[12]. Jak się potem okazało był to jej ostatni występ w reprezentacji. Dobra postawa Gospodarczyk w tym pojedynku zaowocowała bowiem jej transferem klubowym do Tyresö FF w 1990 r.^[3.1]. W latach 90. XX w. gra w Szwecji oznaczała jednak w praktyce koniec kariery reprezentacyjnej, bowiem – ze względów finansowo-organizacyjnych – polskie piłkarski występujące w drużynach skandynawskich nie były powoływane do drużyny narodowej (m.in. przez brak możliwości kilkudniowego zwolnienia z podjętej tam pracy zawodowej na czas zgrupowań kadry, rekompensaty utraconych zarobków i kwestie wysokości zwrotu poniesionych przez zawodniczki kosztów – zobacz więcej). W latach 1981–1989 w kadrze narodowej wystąpiła w 9 oficjalnych spotkaniach międzypaństwowych, zdobywając w nich 1 bramkę^[1].

Jest absolwentką klasy sportowej Technikum Łączności w Warszawie^[3.1]. Oprócz języka polskiego, posługuje się również szwedzkim^[13].