Małgorzata Tracz

W 2009 na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskała licencjat ze stosunków międzynarodowych oraz tytuł zawodowy magistra filologii polskiej^[2][3]. Została na tej uczelni jako prowadząca zajęcia. Prowadziła galerię sztuki, pracowała w korporacji jako specjalistka, zajęła się organizacją szkoleń^[2].

Zaangażowana w ogólnopolskie i lokalne inicjatywy ekologiczne oraz społeczne, zajmując się w ich ramach walką ze smogiem, energetyką opartą na źródłach odnawialnych, zmianami klimatu i polityką miejską. Współzałożycielka Stowarzyszenia Aktywnych Społecznie „Trampolina”^[2][4] oraz członkini rady programowej Kongresu Kobiet^[2].

Członkini Stowarzyszenia Ekologicznego Eko-Unia, organizowała działania na rzecz ochrony Puszczy Białowieskiej^[5][6]. Od czasu powstania w 2015 działaczka Dolnośląskiego Alarmu Smogowego^[7]. W 2017 prowadziła kampanię w sprawie wsparcia uchwały antysmogowej dla Dolnego Śląska^[7][8][9].

Brała udział w protestach przeciwko pojawiającym się w latach 2016–2018 projektom zaostrzania przepisów dotyczących przerywania ciąży^[10][11]. W 2017 zarzucono jej wykroczenie znieważenia Znaku Polski Walczącej (dotyczyło to użytego podczas protestów transparentu, na którym symbol zawierał naniesione znaki płci; symbol w tej formie był używany przez to środowisko od 2013)^[12][13]. W sprawie tej została w 2018 ostatecznie uniewinniona przez sąd^[14][15].

Współautorka publikacji Jak tworzyć Wrocław? Ruchów miejskich strategia dla Wrocławia^[16] oraz Progresywna polityka zagraniczna^[17]. Publikowała m.in. w „Zielonych Wiadomościach”^[18] oraz „Krytyce Politycznej”^[19].

W latach 2006–2009 była aktywistką Stowarzyszenia Młoda Socjaldemokracja^[20] (młodzieżówki SDPL), w 2009 jako członkini sekretariatu krajowego tej organizacji^[21]. W lutym 2014 dołączyła do Partii Zieloni, a w czerwcu tego samego roku wybrana na przewodniczącą koła wrocławskiego, którym kierowała do maja 2015^[20]. W lipcu 2014 została członkinią rady krajowej partii^[22]. W 2014 startowała bez powodzenia z listy Partii Zieloni w wyborach samorządowych do Rady Miejskiej Wrocławia^[23]. W maju 2015 wybrana na przewodniczącą Partii Zieloni (w ramach parytetu z Adamem Ostolskim), w głosowaniu pokonując Annę Grodzką^[24].

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydowała do Sejmu z listy Zjednoczonej Lewicy, uzyskując 14 542 głosy (10. wynik wśród kandydatów komitetu); koalicja jednak nie przekroczyła progu wyborczego i nie uzyskała mandatów^[25]. W wyborach samorządowych w 2018 bez powodzenia ubiegała się o funkcję prezydenta Wrocławia (dostała 1,35% głosów w pierwszej turze)^[26] oraz ponownie o mandat radnej miejskiej^[27].

Zgłosiła akces swojej partii do Koalicji Europejskiej, zawiązanej na wybory do Parlamentu Europejskiego w 2019^[28]. Następnie z ugrupowaniem tym dołączyła do Koalicji Obywatelskiej^[29]. W wyborach parlamentarnych w 2019 kandydowała z 2. miejsca listy KO do Sejmu w okręgu wyborczym nr 3 (Wrocław). Otrzymała 28 676 głosów i uzyskała mandat posłanki na Sejm RP IX kadencji^[30]. Po wyborach została wiceprzewodniczącą klubu parlamentarnego Koalicji Obywatelskiej^[31] oraz została członkinią Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Spraw Zagranicznych^[32].

Funkcję przewodniczącej Zielonych sprawowała do stycznia 2022^[33]; nie ubiegała się wówczas o ponowny wybór. Od 2022 wchodziła w skład komitetu Europejskiej Partii Zielonych^[34]. W wyborach w 2023 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję, otrzymując 17 693 głosy^[35]. Została ponownie członkinią Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Spraw Zagranicznych^[3]. Została też przewodniczącą Podkomisji stałej do spraw dobrostanu zwierząt gospodarskich i ochrony produkcji zwierzęcej w Polsce oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt^[3]. W lutym 2025 zawiesiła swoje członkostwo w Zielonych. We wrześniu 2025 wystąpiła z partii, pozostając jednocześnie w klubie KO^[36]. Założyła następnie stowarzyszenie „Naprzód” (wspólnie m.in. z Markiem Kossakowskim)^[37].