Mały Chingan

Mały Chingan

小兴安岭

Kontynent	Azja
Państwo	Chiny
Najwyższy szczyt	Pingding Shan (1429 m n.p.m.)
Długość	600 km
Sąsiednie pasma	Wielki Chingan
Położenie na mapie Chin Mały Chingan
48°47′30″N 127°12′30″E/48,791667 127,208333

Mały Chingan (chiń. 小兴安岭; pinyin Xiǎo Xīng’ān Lǐng, ros. Малый Хинга́н) – góry w północno-wschodnich Chinach i częściowo w Rosji, oddzielające Nizinę Mandżurską od doliny środkowego Amuru. Rozciągają się na długości ok. 600 km^[1]. Najwyższym szczytem jest Pingding Shan (1429 m n.p.m.). Połączone z Wielkim Chinganem poprzez pasmo Yilehuli Shan^[2].

Są to stare góry, zbudowane ze skał krystalicznych, z występującymi jednak miejscami śladami działalności wulkanicznej^[3.1]. Wypiętrzone i sfałdowane w orogenezie hercyńskiej, wypiętrzone blokowo w okresie ruchów jenszańskich (mezozoik)^[4].

Mały Chingan jest na ogół silnie zalesiony. Góry pokrywają lasy zwane "tajgą ussuryjską". Są to lasy mieszane, odznaczające się dużym bogactwem gatunków (sosna koreańska, dąb mongolski, orzech mandżurski i inne) i bardzo silnie rozwiniętym podszyciem. Występowanie roślin zbliżonych do lian powoduje trudną dostępność tych lasów^[3.2]. Tajga tej części Mandżurii należy do najważniejszych obszarów leśnych w Chinach^[3.1].

We wschodniej części eksploatowane są złoża węgla kamiennego; największym ośrodkiem wydobywczym w regionie jest miasto Hegang. Na północy, w górskich rzekach, prowadzi się wydobycie złota aluwialnego^[3.3].

Po stronie rosyjskiej, na zboczach gór, znajduje się Rezerwat Chingański^[5].

• AndrzejA. Maryański AndrzejA., AndrzejA. Halimarski AndrzejA., MarekM. Maryański MarekM., Chiny, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1980, ISBN 83-01-00952-7, OCLC 830954350 .