Mabel Malherbe
 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Członkini Zgromadzenia Ludowego Południowej Afryki | |
| Okres |
od 1933 |
| Przynależność polityczna | |
| Burmistrzyni Pretorii | |
| Okres |
od 1931 |
| Przynależność polityczna |
Partia Narodowa |
Mabel Catherine Malherbe (ur. 9 sierpnia 1879 w Pretorii, zm. 1 lutego 1964 w Nelspruit) – południowoafrykańska polityczka. Od 1931 do 1933 roku burmistrzyni Pretorii, jako pierwsza kobieta na stanowisku burmistrzyni miasta w historii Południowej Afryki. Jedna z pierwszych kobiet wybranych do Parlamentu Południowej Afryki.
Życiorys
Mabel Catherine Malherbe urodziła się w Pretorii w 1879 roku. Jej ojciec był dziennikarzem. Była członkinią Suid-Afrikaanse Vrouefederasie, południowoafrykańskiej organizacji walczącej o prawa kobiet. W 1917 roku została dyrektorką organizacji. W 1912 roku była założycielką pretorskiego oddziału organizacji Afrikaans-Hollandse Leesunie, która później została nazwana jej imieniem. Była przewodniczącą lokalnego oddziału South African National Council of Women, która reprezentowała w Genewie podczas międzynarodowej konferencji poświęconej prawom kobiet. W 1919 roku założyła pierwszy kobiecy magazyn w języku afrykanerskim, Die Boerevrou, wydawany do 1931 roku. W 1931 roku była współautorką książki Ons land en volk. W 1953 roku University of Pretoria uhonorował ją dyplomem honoris causa za wkład w promocję języka i kultury afrykanerskiej[1][2].
Działalność polityczna
W 1925 roku została członkinią rady miejskiej w Pretorii. W 1931 roku została wybrana burmistrzynią miasta, jako pierwsza kobieta w historii Południowej Afryki[2].
Była współzałożycielką kobiecej frakcji Partii Narodowej Południowej Afryki. W 1933 roku z ramienia partii została wybrana członkinią rady prowincji Transwal, gdzie walczyła o zwiększenie praw wyborczych kobiet. W tym samym roku została wybrana członkinią Zgromadzenia Ludowego, izby niższej Parlamentu Południowej Afryki. Była pierwszą kobietą mówiącą w języku afrykanerskim wybraną do parlamentu w historii kraju. W izbie służyła do 1938 roku[1][2].
Życie prywatne i śmierć
Jej mężem był Kenne Malherbe, południowoafrykański prawnik. Miała dwójkę dzieci[1]. Zmarła w 1964 roku w Roodewal w Nelspruit[2].
Przypisy
- 1 2 3 Elise Watson, Jessica Farrell-Jobst, Gender and the Book Trades, BRILL, 2 grudnia 2024, s. 73-75, ISBN 978-90-04-70165-6 [dostęp 2025-12-28] (ang.).
- 1 2 3 4 Women Marching Into the 21st Century: Wathint' Abafazi, Wathint' Imbokodo, HSRC Press, 2000, s. 254-255, ISBN 978-0-7969-1966-3 [dostęp 2025-12-28] (ang.).