Maciej Famulski

Maciej Famulski
Data urodzenia

5 kwietnia 1939

Data i miejsce śmierci

31 grudnia 2005
Lublin

Obywatelstwo

polskie

Pozycja

napastnik

Kariera juniorska
Lata Klub
0000–0000 Stal Stalowa Wola
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
0000–0000 Stal Stalowa Wola
0000–0000 Legia Krosno
0000–0000 Walter Rzeszów
0000–0000 Lotnik Wrocław
0000–0000 Lublinianka
0000–0000 Motor Lublin ? (6)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
0000–0000 Motor Lublin
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Maciej Famulski (ur. 5 kwietnia 1939, zm. 31 grudnia 2005 w Lublinie[1]) – polski piłkarz i trener piłkarski, występujący na pozycji napastnika. Wychowanek Stali Stalowa Wola, w trakcie kariery grał też w Legii Krosno, Walterze Rzeszów, Lotniku Wrocław, Lubliniance i Motorze Lublin[2]. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener i działacz Motoru Lublin, gdzie przez wiele lat pełnił nieformalną rolę łowcy talentów[2].

Kariera zawodnicza

Famulski trenował początkowo pod okiem trenera Malczyka z Krakowa, a następnie Rudolfa Patkoló – byłego piłkarza Ujpestu Budapeszt i reprezentacji Węgier, który po wojnie przyjął polskie obywatelstwo. To właśnie Patkoló miał wcześnie dostrzec u niego wybitny talent i przewidywać mu grę w reprezentacji Polski[2]. Zawodnik nigdy jednak nie zadebiutował w kadrze narodowej, co sam tłumaczył realiami PRL i decyzjami wojskowych dotyczącymi przydziałów zawodników do poszczególnych klubów[2].

Ze Stalowej Woli trafił do Lotnika Wrocław, a później do Lublinianki. Grając w Dumie Lublina pod kierunkiem Kazimierza Górskiego, wspólnie z Janem Lesiem wywalczył z klubem awans do II ligi[2] (obecnie I liga)[3].

Ostatecznie przeniósł się do Motoru Lublin, gdzie – jak sam wspominał – spędził najlepsze lata swojej kariery piłkarskiej[2]. W sezonie 1960/1961 był członkiem drużyny, która zdobyła mistrzostwo okręgu lubelskiego i walczyła o awans do II ligi. Występował w podstawowym składzie zespołu[4], mistrzostwo zdobyli: bramkarze Paweł Mikołajczak i Marian Bartocha oraz Bolesław Majewski, Edward Widera, Maciej Famulski, Marian Jezierski, Edward Szafrański, Stanisław Mielniczek, Maksymilian Dąbek, Franciszek Jakubiec, Augustyn Pieszek, Bernard Pieszek, Józef Kasprzyk, Roman Grudziński. Zespół prowadzili Franciszek Pytel i Stanisław Rudnicki[5].

W Motorze był ceniony za umiejętności techniczne i dryblingu; według wspomnień kibiców swoim sposobem mijania rywali przypominał Stanleya Matthewsa, a później George'a Besta[2]. W meczach II i III ligi w barwach Motoru Lublin zdobył łącznie 6 bramek[6][4]. 13 kwietnia 1975 roku wystąpił jako zmiennik Jerzego Krawczyka (od 46. minuty) w jubileuszowym, 200. meczu Motoru w II lidze, rozegranym na wyjeździe z Zagłębiem Wałbrzych i wygranym przez lublinian 1:0[6].

Kariera trenerska

Po zakończeniu kariery zawodniczej Famulski pozostał związany z Motorem Lublin jako trener, pełniąc też nieformalną funkcję łowcy talentów klubu. To on jako pierwszy dostrzegł potencjał młodego Jacka Bąka i przewidywał mu wybitną karierę[2][7].

Wyróżnienia

W wydawnictwie klubowym z okazji 34-lecia Motoru Lublin Famulski został wymieniony wśród trenerów szczególnie zasłużonych w historii klubu[6]. W plebiscycie na sportowca 40-lecia RKS Motor Lublin, przeprowadzonym z okazji jubileuszu klubu, zajął 16. miejsce w klasyfikacji wszystkich dyscyplin sportowych reprezentowanych przez Motor[4], a w plebiscycie z okazji 55-lecia Motoru Lublin został sklasyfikowany na 9. miejscu w „Złotej dziesiątce” najlepszych piłkarzy w historii klubu[8]. Podczas obchodów 65-lecia klubu w 2015 roku lokalna prasa wymieniała go wśród znakomitych piłkarzy tworzących historię Motoru Lublin, obok m.in. Waldemara Wiatera, Jerzego Krawczyka, Andrzeja Popa, Waldemara Fiuty, Ryszarda Brysiaka, Romana Dębińskiego, Leszka Iwanickiego i Witolda Sokołowskiego[9].

Złota dziesiątka plebiscytu 55-lecia Motoru Lublin:

  1. Polska Władysław Żmuda
  2. Polska Jacek Bąk
  3. Polska Zygmunt Kalinowski
  4. Polska Ryszard Brysiak
  5. Polska Leszek Iwanicki
  6. Polska Roman Dębiński
  7. Polska Andrzej Pop
  8. Polska Witold Sokołowski
  9. Polska Maciej Famulski
  10. Polska Jerzy Krawczyk

Śmierć

Maciej Famulski zmarł 31 grudnia 2005 roku[2]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym na Majdanku w Lublinie[1].

Przypisy

  1. 1 2 Maciej Famulski – dane grobu [online], Cmentarze Komunalne w Lublinie – GROBONET [dostęp 2026-08-23] (pol.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 GrzesiekHTK, Ludzie ze Stali: Maciej Famulski [online], StalStalowaWola.pl, 10 lipca 2007 [dostęp 2026-08-24] (pol.).
  3. ↑ Nazewnictwo klas rozgrywkowych w polskiej piłce nożnej uległo zmianie w sezonie 2008/2009: dawna I liga została przemianowana na Ekstraklasę, a dawna II liga – na obecną I ligę. Poziom, na którym występował Famulski, odpowiada więc dzisiejszemu drugiemu szczeblowi centralnych rozgrywek (obecnej I lidze), a nie dzisiejszej II lidze, będącej od 2008 roku odrębnym, trzecim poziomem rozgrywkowym
  4. 1 2 3 Z archiwum Centrum Historii Sportu w Lublinie – 40 lat RKS Motor Lublin [online], Lubelska Kronika Sportu [dostęp 2026-08-22] (pol.).
  5. ↑ Prezentujemy bohaterów sezonu. „Głos FSC”. 16, 20 czerwca 1962. Lublin.
  6. 1 2 3 Jan Boluk, Zdzisław Brzozowski, Zbigniew Halczuk, Andrzej Szwabe, RKS Motor. Pierwsza liga piłki nożnej 1984/1985, Lublin: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1985, s. 27, 29 [dostęp 2026-08-24] (pol.).
  7. ↑ Tu zaczynał karierę. Jacek Bąk wspomina swoją grę w Motorze Lublin: Pierwszy trening był przy ul. Kresowej [online], Kurier Lubelski, 17 września 2025 [dostęp 2026-08-23] (pol.).
  8. ↑ 70 lat Motoru Lublin. Historia klubu zamknięta w liczbach [online], Kurier Lubelski, 22 stycznia 2020 [dostęp 2026-08-21] (pol.).
  9. ↑ 65-lecie Motoru Lublin. Historia i największe osiągnięcia klubu w skrócie [online], Kurier Lubelski, 7 października 2015 [dostęp 2026-08-24] (pol.).