Madame Max Adolphe

Urodziła się jako Rosalie Bosquet 10 września 1925 w Mirebalais^[1].

Karierę zawodową rozpoczęła, pracując w milicji. Później służyła jako komendantka więzienia Fort Dimanche, znanym jako „forteca śmierci”^[1]. W 1963 roku została główną komendantką w Port-au-Prince^[1]. Pisarz Dany Laferrière opisał ją w swojej książce „Le prix des Oiseaux fous” jako trzecią najokrutniejszą osobę w państwie, po sprawującym dyktatorską władzę prezydencie Haiti Jeanie-Claudzie Duvalierze oraz po skazanym później na śmierć prowadzącym tortury Lucu Desirze. Laferrière oskarżał ją o szczególne okrucieństwo, jako przykład podając umieszczanie żywych szczurów w pochwach ciężarnych więźniarek^[1][2][3]. Później była również odpowiedzialna za dowodzenie kobiecą sekcją Tonton Macoute, haitiańskiej tajnej policji^[4].

W 1971 roku została usunięta ze swoich poprzednich pozycji, a François Duvalier mianował ją w maju 1972 roku burmistrzynią Port-au-Prince, stolicy kraju^[5].

Była uważana za prawą rękę François Duvaliera^[3].

Z powodzeniem wystartowała w wyborach parlamentarnych w 1961 roku, w których Parti de l'unité nationale uzyskała wszystkie 67 mandatów do Izby Deputowanych Haiti (obalony został Senat Haiti, a Izba Deputowanych została jedyną izbą parlamentu) . Została jedną z dwóch kobiet (drugą była Aviole Paul-Blanc) wybranych do Izby. Był to pierwszy raz w historii Haiti, kiedy kobiety były członkami parlamentu^[6].

W 1986 roku próbowała uciec z kraju, po tym jak dowiedziała się, że Duvalier również przygotowuje się do tego. Według doniesień z gazet, została aresztowana gdy do jej domu dotarli żołnierze^[4]. Protestujący Haitańczycy zabili wiele osób, które pozostawały pod rozkazami Adolphe^[7]. Jej dom został obrabowany przez protestujących^[8][9]. Pod koniec lutego 1986 roku uciekła z Haiti przebrana za zakonnicę^[9], jej celem była Tajlandia^[8][10]. Według doniesień medialnych, przez wiele lat żyła w Stanach Zjednoczonych gdzie zmarła (przed 2024 rokiem) z powodów naturalnych^[10].

Pobierała wynagrodzenie od US Army Special Forces za korzystanie z jej nieruchomości^[11].

Miała jedną córkę – Magalie Racine, minister ds. sportu i młodzieży w latach 2013–2014 w administracji Laurenta Lamothe’a i Michela Martelly’ego^[3][12]. Jej córka starała się o mandat do Izby Deputowanych z okręgu obejmującego Mirebalais^[13].