Madeleine Renaud

Urodziła się w Paryżu jako Lucie Madeleine Renaud^[2]. Ukończyła prestiżowe paryskie konserwatorium (Conservatoire national supérieur d’art dramatique), gdzie zdobyła pierwszą nagrodę za rolę w komedii Moliera Szkoła żon^[1]. W 1921 roku, w wieku 21 lat, dołączyła do zespołu Comédie-Française, gdzie przez ponad dwie dekady grała główne role w klasycznym repertuarze, m.in. w sztukach Racine'a, Corneille'a i Musseta^[1][2].

Jej kariera filmowa nabrała tempa wraz z nadejściem kina dźwiękowego. Zadebiutowała w 1931 roku w filmie Jean de la Lune^[2]. W latach 30. stała się popularną aktorką filmową, występując m.in. w La Maternelle (1933) i Maria Chapdelaine (1934), za którą otrzymała Grand Prize of the French Cinema^[2].

W 1936 roku, podczas pracy nad filmem Hélène, poznała swojego przyszłego męża, aktora i reżysera Jean-Louisa Barraulta^[2]. Pobrali się w 1940 roku. W 1946 roku opuścili Comédie-Française, aby założyć własny, niezależny zespół teatralny – Compagnie Renaud-Barrault^[1]. Przez dekadę ich siedzibą był Théâtre Marigny, który stał się jednym z najważniejszych centrów artystycznych powojennego Paryża^[1].

Zespół Renaud-Barrault zasłynął z nowatorskiego podejścia do teatru, łącząc klasykę z dramaturgią współczesną. Wystawiali dzieła Camusa, Kafki, Becketta, Geneta i Ionesco^[2]. Renaud, dzięki swojej wszechstronności i subtelnej grze, z równym powodzeniem wcielała się w role tragiczne, komediowe i awangardowe^[1]. Zespół cieszył się międzynarodową sławą, odbywając liczne tournée po Europie i obu Amerykach^[2].

Madeleine Renaud pozostała aktywna zawodowo niemal do końca życia. Jedną z jej ostatnich znaczących ról filmowych był występ w filmie wojennym Najdłuższy dzień (1962), gdzie zagrała matkę przełożoną^[3]. Występowała także długo w roli Maude w adaptacji scenicznej Harold i Maude^[1].

Zmarła 23 września 1994 roku w Neuilly-sur-Seine, siedem miesięcy po śmierci męża; spoczęła z nim na cmentarzu Passy w Paryżu^[2][1].