Magelanka skalna

Magelanka skalna
	Chloephaga hybrida
	(Molina, 1782)
	; Samiec
	; Samica
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	blaszkodziobe
Rodzina	kaczkowate
Podrodzina	kaczki
Plemię	Tadornini
Rodzaj	Chloephaga
Gatunek	magelanka skalna
Synonimy
	Anas Hybrida Molina, 1782;
	Anas Hybrida Molina, 1782;
Podgatunki
	C. h. hybrida (Molina, 1782); C. h. malvinarum J.C. Phillips, 1916;
	C. h. hybrida (Molina, 1782); C. h. malvinarum J.C. Phillips, 1916;
	Kategoria zagrożenia (CKGZ)
	; najmniejszej troski
	Zasięg występowania
	; występuje przez cały rok poza sezonem lęgowym

Magelanka skalna^[4] (Chloephaga hybrida) – gatunek roślinożernego ptaka z rodziny kaczkowatych (Anatidae), zamieszkujący Patagonię i Falklandy. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Systematyka

Wyróżnia się dwa podgatunki Chloephaga hybrida^[5]^[6]^[7]:

C. hybrida hybrida (Molina, 1782) – południowe Chile, południowa Argentyna;
C. hybrida malvinarum J.C. Phillips, 1916 – Falklandy.

Występowanie

Lato: południowa Patagonia, południowe Chile i archipelag Ziemia Ognista. Zimą migruje nieznacznie na północ. Na Falklandach żyje populacja osiadła.

Morfologia

Rozmiary

Długość ciała: 52–65 cm^[8]

Masa ciała: 2–2,5 kg

Podgatunek kontynentalny (C. h. hybrida) jest mniejszy od podgatunku falklandzkiego (C. h. malvinarum).

Wygląd

Osobniki dwóch płci tego gatunku bardzo różnią się wyglądem.

Samiec ma nieco większe rozmiary niż samica. Jest zupełnie biały oprócz czarnego dzioba i pomarańczowych nóg i stóp.

Samica ma czekoladowobrązowe górne partie ciała, głowę i szyję. Jej brzuch pokrywają naprzemienne białe i czarnobrązowe paski. Pióra ogona, podogonie i część ciała znajdująca się pod skrzydłem są białe, zaś lotki pierwszego rzędu, na końcach skrzydeł – czarne. Dziób różowy, nogi pomarańczowe. Wokół obu jej oczu widać cieniutkie białe obręcze.

Młode obu płci przypominają samicę. U młodych samców w pierwszą zimę życia głowa, szyja i górne części tułowia stają się białe. Zaś w drugą zimę samce bieleją prawie zupełnie.

Ekologia

Siedliska: Skaliste lub kamieniste wybrzeża. Często w pobliżu przybrzeżnych lagun słodkowodnych.
Lęgi: Gniazdo leży na ziemi wśród bujnych traw bądź krzewów. Samica składa 4–7 jaj, w końcu października i na początku listopada^[8]. Wysiaduje około 30 dni^[2], podczas gdy samiec strzeże gniazda^[8]. Oboje rodzice opiekują się młodymi. Pisklęta usamodzielniają się po ok. dwóch miesiącach, a są dojrzałe po dwóch latach.
Pożywienie: Żeruje chodząc wzdłuż kamienistych plaż, poszukując wyrzuconych przez fale lub odkrytych odpływem wodorostów.

Status zagrożenia

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje magelankę skalną za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji szacowana jest na 40–116 tysięcy dorosłych osobników. Globalny trend liczebności uznawany jest za stabilny. Zagrożenie dla gatunku mogą stanowić wycieki ropy i innych substancji toksycznych^[3].

Przypisy

↑ Chloephaga hybrida, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
1 2 del Hoyo, J., Elliot, A. & Sargatal, J. (red.), Handbook of the Birds of the World, t. 1. Ostrich to Ducks, Barcelona: Lynx Edicions, 1992, s. 588, ISBN 84-87334-10-5 .
1 2 BirdLife International, Chloephaga hybrida, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2025, wersja 2026-1 [dostęp 2026-07-30] (ang.).
↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Tadornini Reichenbach, 1853 (wersja: 2024-09-29). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-07-30].
↑ F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-07-30] (ang.).
↑ Kelp Goose (Chloephaga hybrida). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-15)]. (ang.).
↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025b, 2026, DOI: 10.2173/avilist.v2025b (ang.).
1 2 3 Kelp goose (Chloephaga hybrida), [w:] Arkive [online], Wildscreen [zarchiwizowane 2019-02-05] (ang.).

Linki zewnętrzne

Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
Kelp goose (Chloephaga hybrida). ARKive. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-06)]. (ang.).

[itis-1] Chloephaga hybrida, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).

[HBW1-2] 1 2 del Hoyo, J., Elliot, A. & Sargatal, J. (red.), Handbook of the Birds of the World, t. 1. Ostrich to Ducks, Barcelona: Lynx Edicions, 1992, s. 588, ISBN 84-87334-10-5 .

[iucn-3] 1 2 BirdLife International, Chloephaga hybrida, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2025, wersja 2026-1 [dostęp 2026-07-30] (ang.).

[mk-4] Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Tadornini Reichenbach, 1853 (wersja: 2024-09-29). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-07-30].

[ioc-5] F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-07-30] (ang.).

[ibc-6] Kelp Goose (Chloephaga hybrida). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-15)]. (ang.).

[avilist-7] AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025b, 2026, DOI: 10.2173/avilist.v2025b (ang.).

[arkive-8] 1 2 3 Kelp goose (Chloephaga hybrida), [w:] Arkive [online], Wildscreen [zarchiwizowane 2019-02-05] (ang.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]