Makrocystyda

s – krótkie podstawki z zarodnikami, l – długie podstawki z zarodnikami, p – wstawki, c – makrocystyda, cl – cystydiole, i – przestrzeń między blaszkami

Makrocystyda, makrorozwierka (łac. macrocystidium, l.mn. macrocystidia) – cystyda (rozwierka) wyraźnie długa i duża w porównaniu z innymi cystydami lub podstawkami. Termin ten wprowadził Henri Charles Louis Romagnesi do opisu cystyd u grzybów z rodzaju Russula (gołąbek), ale makrocystydy szczególnie często występują u grzybów z rodzaju Lactarius (mleczaj). Makrocystydy charakteryzują się przede wszystkim obecnością igłowatych kryształów lub drobnych kropelek oleju, bądź ziarnistą zawartością, która barwi się na szaro lub czarno pod wpływem sulfowaniliny lub innych sulfobenzaldehydów. Makrocystydy zazwyczaj powstają głęboko w hymenium. Są przeważnie cienkościenne i stożkowato-wrzecionowate. Wyróżnia się dwa typy makrocystyd:

  • pleuromakrocystydy – znajdują się na powierzchni blaszek;
  • cheilomakrocystydy – znajdują się na ostrzu blaszek[1][2].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ The genus Lactarius, [w:] Jacob Heilmann-Clausen, Annemieke Verbeken, Jan Vesterholt, Fungi of Northern Europe, t. 2, Greve: Danish Mycological Society, 1998, s. 19–21, ISBN 87-983581-4-6 (ang.).
  2. ↑ Lactarius Pers., [w:] Maria Teresa Basso, Fungi Europaei, t. 7. Mykoflora, Alassio (Savona) data=1999, s. 42, ISBN 88-87740-00-3.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.