Malecz
 Cerkiew św. Szymona Słupnika | |||
| |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Obwód | |||
| Rejon | |||
| Sielsowiet | |||
| Wysokość |
155 m n.p.m. | ||
| Populacja (2009) |
| ||
| • liczba ludności |
1754[1] | ||
| Kod pocztowy |
225245 | ||
Położenie na mapie obwodu brzeskiego  | |||
Położenie na mapie Białorusi  | |||
 52°29′N 24°42′E/52,483333 24,700000 | |||
Malecz (biał. Малеч) – wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi, w rejonie berezowskim obwodu brzeskiego.
Historia
Miasto królewskie starostwa niegrodowego błudeńskiego położone było w końcu XVIII wieku powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego[2]. Prawa miejskie magdeburskie nadał w 1645 król Polski Władysław IV Waza[3].
W II Rzeczypospolitej Malecz znajdował się w województwie poleskim, w powiecie prużańskim i był siedzibą gminy Malecz[4]. W 1921 roku liczył 430 mieszkańców[5].
Do głównych zabytków miasteczka należy parafialna[6] cerkiew prawosławna św. Szymona Słupnika z XIX w. i dwór Zawadzkich[7].
Protestancki dom modlitwy
Dwór Zawadzkich za czasów II RP
Szkoła za czasów II RP
Przypisy
- ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu brzeskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku. (ros.).
- ↑ Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 107.
- ↑ Анатоль Цітоў, Геральдыка Беларускіх местаў, Mińsk 1998
- ↑ Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku, Książnica-Atlas, Lwów 1933
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom VIII - Województwo Poleskie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1924
- ↑ Православный приход храма преподобного Симеона Столпника в агрогородке Малеч Берёзовского района. pravbrest.by. [dostęp 2021-01-23]. (ros.).
- ↑ Rodzima.org – Malecz
Linki zewnętrzne
- Malecz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 8.
- Malecz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 294.