Manganian potasu

Manganian potasu
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
zielone kryształy[1]
Wzór Hilla

K2MnO4

Masa molowa

197,13 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

10294-64-1

PubChem

160931

Podobne związki
Inne aniony

manganian(IV) potasu, manganian(V) potasu, nadmanganian potasu

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Manganian potasu, nazwa Stocka: manganian(VI) potasu, K2MnO4 – nieorganiczny związek chemiczny, sól manganu na VI stopniu utlenienia odpowiadająca nieistniejącemu w stanie wolnym tlenkowi kwasowemu MnO3[5]. Wykazuje silne właściwości utleniające. Wykorzystywany do otrzymywania nadmanganianu potasu[6].

Manganian potasu jest trwały jedynie w środowisku silnie zasadowym. W środowisku obojętnym, kwaśnym lub słabo zasadowym, dysproporcjonuje do nadmanganianu MnO4− i tlenku manganu(IV)[5]:

3MnO42− + 4H+ → 2MnO4− + MnO2 + 2H2O

Manganian potasu można otrzymać w wyniku podgrzewania roztworu powstałego poprzez dodanie mieszaniny nadmanganianu potasu i wodorotlenku potasu do wody. Po zmianie barwy roztworu z ciemnofioletowej na zieloną, roztwór poddaje się schłodzeniu w celu wykrystalizowania zielonych kryształów K2MnO4[3]:

4KMnO4 + 4KOH → 4K2MnO4 + O2 + 2H2O

Zanieczyszczenie odczynników rozpuszczonym dwutlenkiem węgla prowadzi do natychmiastowego dysproporcjonowania otrzymanych jonów manganianowych[3].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-83, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
  2. 1 2 Manganian potasu (nr 217654) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2011-05-20].
  3. 1 2 3 Ronald Sydney Nyholm, P.R. Woolliams, Manganates(VI), „Inorganic Syntheses”, 11, 1968, s. 56–61, DOI: 10.1002/9780470132425.ch11.
  4. ↑ Potassium manganate (nr 217654) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2011-05-20]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  5. 1 2 John David Lee, Zwięzła chemia nieorganiczna, wyd. 4, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 339, 346, ISBN 83-01-12352-4.
  6. ↑ Manganowce, [w:] Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 2, cz. 3, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 898, ISBN 978-83-01-06542-3.