Manuel Perez

Manuel Perez, także Emanuel Perez (ur. 28 grudnia 1878 w Nowym Orleanie, zm. w 1946 tamże) – amerykański kornecista i lider zespołów, związany z wczesnym jazzem nowoorleańskim. Należał do cenionych muzyków nowoorleańskich orkiestr dętych i tanecznych; od 1903 do rozwiązania w 1930 kierował Onward Brass Band, a około 1901–1912 prowadził także Imperial Orchestra[1][2][3].

Życiorys

Z zawodu był wytwórcą cygar. Od 12. roku życia pobierał klasyczne lekcje gry na kornecie i działał w nowoorleańskich orkiestrach dętych oraz tanecznych. Według własnej relacji już w 1898 wykonywał na kornecie ragtime[1].

W 1900 dołączył do Onward Brass Band, którą prowadził od 1903 do rozwiązania zespołu w 1930. Pod jego kierownictwem orkiestra została silnie utożsamiona z dostojnym, klasycznym stylem gry Pereza i była uważana przez znaczących muzyków wczesnego jazzu za jedną z najbardziej spójnych i porywających nowoorleańskich orkiestr dętych. W połowie lat dwudziestych XX wieku Perez zaczął używać wobec niej nazwy Imperial Brass Band[2][4].

Równolegle około 1901–1912 kierował Imperial Orchestra, pięcio- do siedmioosobowym zespołem tanecznym grającym na podstawie pisanych aranżacji. Grupa była ceniona przez wczesnych muzyków jazzowych za dopracowane wykonania; w jej składzie występowali m.in. George Baquet, Big Eye Nelson, George Filhe, skrzypek James A. Palao, Billy Marrero, Adolphe Alexander Sr. i Jean Vigne[3].

W latach 1916–1918 Perez prawdopodobnie przebywał w Chicago, gdzie prowadził pięcioosobowy zespół w Arsonia Café. W składzie tej grupy grali m.in. Lorenzo Tio Jr., Eddie Atkins i Louis Cottrell Sr.. Po powrocie do Nowego Orleanu w 1918 występował latem na statku SS Capitol, a w latach dwudziestych XX wieku prowadził orkiestry taneczne w klubach i salach tanecznych miasta, m.in. w Oasis Cabaret i Pythian Temple Roof Gardens. Z działalności muzycznej wycofał się w 1937[1].

Styl i znaczenie

Perez uchodził za jednego z najlepszych kornecistów nowoorleańskich orkiestr dętych występujących podczas parad. Ceniono jego szerokie melodie, wyraźny atak i piękne brzmienie. Podkreślał znaczenie czytania nut a vista i precyzji wykonawczej w orkiestrach dętych; uważał też, że gra w takich zespołach jest pod tym względem bardziej wymagająca niż gra jazzowa[1].

Choć cenił grę z pisanych aranżacji, zatrudniał również dobrych improwizatorów, w tym młodego Joego Olivera, później znanego jako King Oliver. Jako muzyk taneczny sam także potrafił improwizować. Był również cenionym nauczycielem; do jego prywatnych uczniów należeli Sidney Desvigne, Willie Pajeaud, Alvin Alcorn i Natty Dominique[1].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Karl Koenig, Barry Kernfeld. Perez, Manuel [(Emile) Emanuel]. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J350900. (ang.).
  2. 1 2 William J. Schafer, Charles Kinzer. Onward Brass Band [Imperial Brass Band] (i). „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J338000. (ang.).
  3. 1 2 William J. Schafer. Imperial Orchestra. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J214900. (ang.).
  4. ↑ Imperial Brass Band. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J736500. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.