Marc-Marie de Bombelles

Pochodził z arystokratycznej rodziny Bombelles, posługującej się tytułem markiza. Jego ojciec – Henri François de Bombelles – był generałem i gubernatorem Lotaryngii^[1][2].

Wychowywał się na dworze księcia Burgundii^[2]. W styczniu 1757, w wieku niespełna 13 lat, wstąpił do czarnych muszkieterów^[3]. Odszedł z formacji 12 września 1759, by dołączyć do kawalerii liniowej^[2]. Służył we francuskiej armii podczas wojny siedmioletniej^[4]. Walczył m.in. w bitwie pod Corbach w 1760^[5], gdzie został ranny^[2]. Osiągnął rangę maréchal de camp (odpowiednik generała brygady)^[1][2].

W 1765 rozpoczął karierę dyplomatyczną^[4]. Początkowo pracował w Holandii^[2], Neapolu i Ratyzbonie jako sekretarz ambasadora i radca ambasady^[1]. Od 1775 był ministrem króla Francji przy Sejmie Rzeszy^[2]. W 1780 został Kawalerem Orderu Świętego Ludwika^[2].

W 1778 ożenił się z Marie-Angélique de Mackau^[2]. Małżeństwo miało siedmioro dzieci: Louis-Philippe, Bitche François, Charles-René, Henri-François, Caroline Antoinette, Victor, Armand^[6].

Od 27 czerwca 1785 pełnił funkcję ambasadora Francji w Portugalii^[2], a w 1789 przeniesiono go do Wiednia^[4]. Został także ambasadorem Francji w Republice Weneckiej. Został zdymisjonowany ze stanowiska przez nowe władze w czasie rewolucji francuskiej we wrześniu 1790^[1][4]. Wraz z rodziną postanowił pozostać za granicą^[1]. Był lojalny królowi Ludwikowi XVI i kontynuował działalność dyplomatyczną jako opozycjonista^[4][1]. Wypełnił misje dyplomatyczne w Petersburgu, krajach skandynawskich i księstwach niemieckich^[1].

Po bitwie pod Valmy zamieszkał w Szwajcarii^[4]. Po śmierci żony w 1800 jego rodzina zaczęła się rozpraszać^[1]. De Bombelles wstąpił do Zakonu Rycerzy św. Łazarza w Brnie^[4][5]. Święcenia kapłańskie przyjął 14 sierpnia 1803^[7]. Rozpoczął działalność duszpasterską na Śląsku w Królestwie Prus^[1].

W maju 1806 został kanonikiem we Wrocławiu. W tym samym roku został skierowany do pracy duszpasterskiej na terenie między Prudnikiem i Nysą. W latach 1806–1807 pełnił funkcję proboszcza parafii św. Jerzego w Domaszkowicach oraz pobliskiej parafii św. Mikołaja w Wierzbięcicach. W okresie wojen napoleońskich obronił miejscową ludność przed rabunkiem i daninami^[8]. Wspomagał medycznie i duchowo rannych francuskich żołnierzy. Opiekował się także chorymi parafianami, lecząc ich na własny koszt^[5].

29 czerwca 1807 de Bombelles został proboszczem parafii św. Bartłomieja w Głogówku^[9]. Był ostatnim prałatem w Głogówku – miejscowa kapituła została rozwiązana pod koniec 1810^[1]. W zasobach parafii w Głogówku zachowały się ufundowane przez niego monstrancje, krzyże, lichtarze, mitra i pastorał^[10]. Przekonał hrabiego Franciszka von Oppersdorffa by zezwolił na przywrócenie w mieście zwyczaju bicia dzwonem rano o godzinie ósmej^[11]. Na cmentarzu parafialnym w Głogówku znajduje się grób syna de Bombelles z inskrypcją w języku niemieckim: „Duchownemu, 19-letniemu synowi, hrabiemu Wiktorowi, którego tutaj sam pochował jego 71-letni ojciec, Jego Ekscelencja prałat hrabia de Bombelles dnia 1 lipca 1815 roku”^[12][1].

W 1808 udał się do Wiednia, gdzie mieszkały jego dzieci. W drodze powrotnej do Głogówka został aresztowany z polecenia Louisa Nicolasa Davouta. Oskarżono go o działalność skierowaną przeciwko Napoleonowi Bonaparte. Powołana specjalna komisja nie potwierdziła zarzutu o szpiegostwie^[5].

Po klęsce Napoleona, w listopadzie 1815 de Bombelles opuścił ziemię prudnicką i wrócił do Francji. W 1817 objął funkcję biskupa diecezji Amiens^[1]. Sakrę przyjął 3 października 1819^[7]. Prowadził działalność charytatywną. Wspierał ubogich. Posyłał dary i pieniądze swoim dawnym parafianom na Śląsku^[3].

Zmarł 5 marca 1822 w Pałacu Elizejskim w Paryżu. Został pochowany w katedrze w Amiens^[2]. Na jego grobie umieszczono inskrypcję: „On tak dużo zrobił dobrego na ziemi, że jego miejsce jest w niebie”^[5].