Marcin Wąs

Marcin Wąs

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	19 października 1973 Świebodzice
doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność: archeologia epoki kamienia; krzemieniarstwo pradziejowe
Alma Mater	Uniwersytet Łódzki
Doktorat	2003 – archeologia
Habilitacja	2020 – archeologia
nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Gdański
Stanowisko	profesor uczelni
Dyrektor
Instytut	Instytut Archeologii
Okres spraw.	od 2020
Odznaczenia

Marcin Wąs (ur. 19 października 1973 w Świebodzicach) – polski archeolog, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor uczelni w Uniwersytecie Gdańskim^[1]. Od 2020 pełni funkcję dyrektora Instytutu Archeologii UG. Specjalizuje się w archeologii epoki kamienia (głównie paleolitu i mezolitu) oraz krzemieniarstwie pradziejowym^[2].

W latach 1994-1999 studiował archeologię w Instytucie Prahistorii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego. Zwieńczeniem studiów w UŁ była praca magisterska pt. Zespół krzemienny ze stanowiska Dęby 29 w świetle metody składanek.

W 2003 obronił dysertację doktorską pt. Technologia krzemieniarstwa kultury janisławickiej (promotor prof. Lucyna Domańska, recenzenci: prof. Bolesław Ginter i prof. Romuald Schild). Habilitował się w 2020 na podstawie książki pt. Późny paleolit i mezolit w północnej części Pomorza Gdańskiego (recenzenci: prof. Jacek Kabaciński, prof. Stefan Karol Kozłowski, prof. Karol Szymczak).

Od 2004 zatrudniony jako pracownik badawczo-dydaktyczny w Uniwersytecie Gdańskim w Zakładzie Archeologii, który w 2008 przemianowano na Instytut Archeologii Wydziału Historycznego UG. Jako nauczyciel akademicki prowadzi wykłady z zakresu archeologii epoki kamienia i źródłoznawstwa. W Uniwersytecie Gdańskim w latach 2008-2011 pełnił funkcje wicedyrektora Instytutu Archeologii, w 2012 p.o. dyrektora, w latach 2012-2016 był kierownikiem Zakładu Archeologii Epoki Kamienia w Instytucie Archeologii i Etnologii, a od 2019 jest kierownikiem Zakładu Archeologii Pradziejowej w Instytucie Archeologii. Od 2020 jest dyrektorem Instytutu Archeologii oraz przewodniczącym Rady Naukowej Dyscypliny Archeologii w UG.

Prowadził wykłady na temat epoki kamienia na Pomorzu w Uppsala University w Visby (Szwecja).

Odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Główne zainteresowania badawcze to technologia krzemieniarstwa pradziejowego i zastosowanie metody składanek w analizach sposobów obróbki skał łupliwych przez społeczeństwa pradziejowe. Ponadto zajmuje się badaniami osadnictwa społeczności łowiecko-zbierackich z późnego paleolitu i mezolitu na obszarze Polski, a szczególnie na Pomorzu Gdańskim.

Prowadził terenowe badania archeologiczne m.in. na Pomorzu Gdańskim, Kujawach, Mazowszu oraz w Małopolsce. Kierował wykopaliskami na stanowiskach mezolitycznych i późnopaleolitycznych w Polsce. Członek ekspedycji archeologicznych za granicą: w Turcji w ramach Çatalhöyük Project^[3] oraz w Sudanie w rejonie 4-tej katarakty Nilu w ramach ekspedycji GAME (kierował wykopaliskami na stanowiskach Hagiar Sail i Wadi Umm Rahau).

Autor ponad 70 publikacji naukowych^[4][5][6].

Wybrane publikacje książkowe:

Wąs M., Późny paleolit i mezolit w północnej części Pomorza Gdańskiego, Łódź, 2018, Łódzka Fundacja Badań Naukowych.

Wąs M., Pyżewicz K., Studia i materiały nad najdawniejszymi dziejami Równiny Gorzowskiej. Starsza i środkowa epoka kamienia, Poznań, 2010, Wydawnictwo Poznańskie.

Wąs M., Technologia krzemieniarstwa kultury janisławickiej, Łódź, 2005, Instytut Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego.

Członek m.in.: Sekcji Archeologii Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk^[7], Rady Naukowej Dyscypliny Archeologia w Uniwersytecie Gdańskim, Rady Naukowej Muzeum Archeologicznego w Gdańsku^[8], Stowarzyszenia Krzemieniarskiego SKAM, Stowarzyszenia Naukowego Archeologów Polskich.