Maria Boleyn

Maria Boleyn
Ilustracja
Portret nieznanej kobiety, tradycyjnie identyfikowany jako Maria Boleyn
Rodzina

Boleynowie

Data urodzenia

ok. 1499

Data i miejsce śmierci

19 lipca 1543
Rochford (?)

Ojciec

Tomasz Boleyn

Matka

Elżbieta Howard

Mąż

1. William Carey
2. William Stafford

Dzieci

Henryk Carey
Katarzyna Carey
Edward Stafford
Anna Stafford

Rodzeństwo

Anna Boleyn
George Boleyn

podpis

Maria Boleyn (ur. ok. 1499[1.1], zm. 19 lipca 1543[2]) – angielska arystokratka, siostra królowej Anny Boleyn.

Pochodzenie

Maria urodziła się jako starsza[3][1.1] córka Tomasza Boleyna i Elżbiety Howard. Jej rodzice pobrali się najprawdopodobniej w 1498[1.1]. Matka Marii była córką Thomasa Howarda, 2 księcia Norfolk oraz należała do dam dworu Katarzyny Aragońskiej[1.1]. Tomasz Boleyn był początkującym dyplomatą, który dzięki małżeństwu wżenił się w arystokratyczną rodzinę Howardów i dzięki temu jego kariera dworska nabrała rozpędu[1.1].

Maria miała kilkoro rodzeństwa, lecz tylko siostra Anna i brat George przeżyli dzieciństwo[1.1].

Portret

Portret kobiety z XVI wieku, tradycyjnie utożsamiany z Marią Boleyn, nie znajduje potwierdzenia w żadnych źródłach historycznych[4]. Nie istnieje żaden znany portret, którego identyfikację jako wizerunku Marii Boleyn można uznać za potwierdzoną[4]. Niektórzy badacze epoki Tudorów twierdzą, że portret uznawany za wizerunek Marii Boleyn może przedstawiać Frances Brandon[5].

Pobyt we Francji

Dzieciństwo spędziła w ojczyźnie, ale w 1514 (kiedy miała ok. 15 lat) została wysłana za granicę. Wraz z siostrą została damą dworu Marii Tudor, która 9 października 1514 została trzecią żoną króla Francji Ludwika XII. Po 3 miesiącach królowa owdowiała i powróciła do Anglii wraz ze swym orszakiem w kwietniu 1515[6.1]. Obu siostrom Boleyn pozwolono zostać na służbie u następnej królowej Klaudii Walezjuszki, chociaż nie ma pewności co do Marii[6.1].

Maria prawdopodobnie była kochanką nowego króla Franciszka I[7]. Z tego względu na dworze królewskim w Paryżu nie miała dobrej opinii[3].

Powrót do Anglii

Ślub

Po powrocie do ojczyzny (prawdopodobnie w 1519) została dwórką królowej Katarzyny Aragońskiej. W lutym 1520 poślubiła Williama Careya (prawnuka Edmunda Beauforta, księcia Somerset), członka prywatnej świty króla Henryka VIII, który był gościem na ich ślubie[1.1]. Pół roku po ślubie wraz z mężem i rodzicami wzięła udział w spotkaniu na tzw. Polu Złotogłowia, który był wielkim wydarzeniem mającym na celu wzmocnienie przyjaźni pomiędzy Anglią a Francją[6.1].

Romans z królem

1 marca 1522 wraz z księżną Suffolk Marią, swoją siostrą Anną i przyszłą szwagierką Jane Maria wzięła udział w Chateau Vert, widowisku urządzonym w York Place na cześć sojuszu z cesarzem Karolem V, siostrzeńcem królowej Katarzyny[1.2]. Maria wcieliła się w rolę Dobroci/Życzliwości, natomiast Anna grała Wytrwałość[1.2].

Nie wiadomo, kiedy dokładnie rozpoczął się romans Marii z królem, nastąpiło to prawdopodobnie już po jej ślubie z Williamem[1.1]. Trwał prawdopodobnie do 1525, gdyż w latach 1522–1525 mąż Marii otrzymywał sporo wsparcia finansowego ze strony króla[1.1]. W 1525 ojciec Marii otrzymał tytuł wicehrabiego Rochford. W 1526 Henryk VIII zakochał się w siostrze Marii Annie, która 4 lata wcześniej wróciła z Francji.

Maria, będąc w związku małżeńskim z Williamem Carey, urodziła 2 dzieci:

Nie ma dowodów na to, iż biologicznym ojcem dzieci Marii był Henryk VIII – nigdy nie zostały przez niego oficjalnie uznane oraz nosiły nazwisko Carey[8]. Biograf Anny Boleyn, Eric Ives wysuwa tezę, że tuż po zakończeniu romansu z królem Maria wróciła do męża czego efektem były szybkie narodziny dwojga dzieci[1.1].

Siostra królowej

Henryk VIII w sierpniu 1527 zwrócił się do papieża o dyspensę, która zezwoli mu na następny ślub[8]. Król pragnął poślubić Annę, młodszą siostrę Marii, więc szkic dyspensy zawierał zezwolenie na małżeństwo nawet wtedy, gdy króla i potencjalną nową żonę łączył „pierwszy stopień pokrewieństwa” (chodziło o romans Henryka VIII i Marii)[6.2].

W 1528 Maria została wdową; William Carey zmarł na angielskie poty[8].

W październiku 1532 w Calais brała udział w przedstawieniu przed królem Franciszkiem I, które stanowiło oficjalne zaprezentowanie Anny Boleyn jako przyszłej królowej Anglii i małżonki Henryka VIII[6.2].

Ostatecznie dopiero w 1533 Anna poślubiła króla i została koronowana.

W 1534 Maria wyszła za mąż ponownie, bez zgody swojej rodziny[3]. Jej wybrankiem był William Stafford[7]. Ich ślub był tajemnicą, ponieważ pan młody był niższy urodzeniem i kiedy rodzina Marii odkryła prawdę, parę wypędzono z dworu królewskiego (Anny Boleyn). Historycy podejrzewają, że drugie małżeństwo zawarte zostało na skutek prawdziwej miłości pary młodej[8]. Para miała dwoje dzieci, które najprawdopodobniej nie przeżyły dzieciństwa.

Ostatnie lata życia i śmierć

Siostra i brat Marii zostali straceni za zdradę w maju 1536. Po ich śmierci Tomasz Boleyn pozwolił Marii mieszkać w posiadłości w Rochford, którą odziedziczyła w 1539[9]. W tym samym roku Maria wraz z mężem uczestniczyła w eskorcie Anny Kliwijskiej, czwartej żony Henryka VIII, podczas jej podróży z Calais do Dover[9]. Zamek w Hever, w którym Maria spędziła dzieciństwo, został przez nią sprzedany królestwu i w połowie 1540 z polecenia króla stał się własnością Anny Kliwijskiej[9]. Inna wersja podaje, że Maria Boleyn nie odziedziczyła zamku, ponieważ w wyniku wydarzeń z 1536 (egzekucja rodzeństwa) przeszedł na własność Korony po śmierci Tomasza Boleyna, który zachował prawo jedynie do mieszkania w nim do końca życia[10].

Maria zmarła 19 lipca 1543; prawdopodobnie w Rochford[2]. Wdowiec po niej poślubił wnuczkę Małgorzaty Pole Dorothy Stafford[11].

Dzieci Marii i Williama Careya były znaczącymi postaciami na dworze swojej kuzynki królowej Elżbiety I.

Zobacz też

Przypisy

  1. Eric Ives, Życie i śmierć Anny Boleyn, 2012, ISBN 978-83-89981-51-3.
    1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 S. 16–20.
    2. 1 2 S. 44–45.
  2. 1 2 s (ilustr.), July 19 - The death of Mary Boleyn, sister of Anne Boleyn - The Anne Boleyn Files [online], 19 lipca 2022 [dostęp 2025-10-15] (ang.).
  3. 1 2 3 Linda Porter, Maria Tudor. Pierwsza królowa, 2013, s. 56–60, ISBN 978-83-89981-57-2.
  4. 1 2 Books by Alison Weir [online], alisonweir.org.uk [dostęp 2025-08-03].
  5. ↑ Mary Boleyn or Frances Brandon? – Susan Higginbotham [online], 18 października 2011 [dostęp 2025-08-03] (ang.).
  6. Eric Ives, Życie i śmierć Anny Boleyn, 2013, ISBN 978-83-89981-51-3.
    1. 1 2 3 S. 34–36.
    2. 1 2 S. 98–99.
  7. 1 2 Anne’s Sister: 10 Facts About Mary Boleyn [online], History Hit [dostęp 2025-10-15] (ang.).
  8. 1 2 3 4 Antonia Fraser, Sześć żon Henryka VIII, 1996, s. 122, 167, 172, ISBN 83-7129-961-3.
  9. 1 2 3 Laurie Matthews, On this day in 1539 [online], taking the long way, 12 marca 2019 [dostęp 2025-10-15] (ang.).
  10. ↑ Boleyn - 15th and 16th centuries [online], Hever Castle [dostęp 2025-10-16] (ang.).
  11. ↑ PixelToCode, Lady Dorothy Stafford & her son Edward [online], Westminster Abbey [dostęp 2025-10-15] (ang.).

Bibliografia

  • Albert Frederick Pollard, Henryk VIII, Irena Szymańska (tłum.), Warszawa: PIW, 1988, ISBN 83-06-01708-0, OCLC 830079872.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.