Maria Dunin-Kozicka
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
12 października 1877 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 stycznia 1948 |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki | |
| Ważne dzieła | |
| |
Maria Dunin-Kozicka z domu Izbicka (ur. 12 października 1877 w Odessie, zm. 12 stycznia 1948 w Krakowie) – polska powieściopisarka i nowelistka.
Córka zesłańca; po ślubie zamieszkała w majątku Lemieszówka w powiecie taraszczańskim na dzisiejszej Ukrainie. Udzielała się w Radzie Okręgowej Stowarzyszeń Pomocy Ofiarom Wojny. W 1918 roku zmuszona przenieść się do Kijowa, a w dalszych etapach – do Odessy i Warszawy. Tamteż debiutowała i kontynuowała pracę twórczą, w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Po upadku powstania warszawskiego przeniosła się do Krakowa[1].
Wybrane dzieła
- 1925: Burza od Wschodu[1]
- 1928: Rok 1917[1]
- 1930: Dziedzice myśli[1]
- Antologia polskiej literatury kresowej XX wieku (antologia; wraz z Stanisław Baliński, Zofia Bohdanowiczowa, Stefan Borsukiewicz i inni)
- Ania z Lechickich Pól – Dzieciństwo
- Ania z Lechickich Pól – Młodość
- Ania z Lechickich Pól – Miłość Ani