Maria Urbaniec-Downarowicz

Maria Urbaniec-Downarowicz

Myszka

major
Data i miejsce urodzenia	7 października 1927 r. Łuck
Data i miejsce śmierci	1 maja 2026 r. Wrocław
Przebieg służby
Lata służby	1942–1944
Siły zbrojne	Armia Krajowa
Jednostki	batalion „Zośka”
Główne wojny i bitwy	powstanie warszawskie
Późniejsza praca	księgowa
Odznaczenia

Maria Urbaniec-Downarowicz ps. Myszka (ur. 7 października 1927 r. w Łucku, zm. 1 maja 2026 r. we Wrocławiu) – powstańczyni warszawska.

Urodziła się 7 października 1927 r. w Łucku jako córka Jana i Zofii Jadwigi z domu Buttowt-Andrzeykowicz^[1]. Miała dwóch starszych braci. Przed wojną należała do drużyny harcerskiej Samodzielny Pluton im. gen. Juliana Stachiewicza działającej przy jej Publicznej Szkoły Powszechnej nr 121^[1].

Wybuch wojny zastał ją, gdy wraz z rodziną odwiedzała ojca - konsula na Węgrzech. Z Węgier próbowała z rodziną dostać się do Warszawy, a później do Lwowa. W drodze zatrzymali ich Niemcy, ale zostali zwolnieni^[2]. Po powrocie do Warszawy po Wielkanocy 1940 r. kontynuowała naukę do klasy VII w Szkole Powszechnej przy ul. Woronicza, a następnie uczyła się według zasad tajnego nauczania w Gimnazjum Żeńskim im. Wandy Szachtmajerowej, która działała oficjalnie jako szkoła podstawowa z żeńskimi kursami krawiecko-bieliźniarskimi^[1].

Straciła matkę w obozie w Oświęcimiu^[3]. W 1942 r. została zaprzysiężona i skończyła kurs łączności, po czym dołączyła do OS "Jerzy". Po przeformowaniu w batalion Zośka, została łączniczką IV plutonu 1 kompanii Maciek^[1]. Brała udział w kolejnych kursach, m.in. minerskich. W powstaniu warszawskim była łączniczką^[2]. 22 sierpnia 1944 r. podczas natarcia na Dworzec Gdański została postrzelona w okolicy kolana^[1], ale opuściła szpital polowy i wróciła do udziału w walkach. Po przejściu kanałami do Śródmieścia, dołączyła do walk na Czerniakowie. Z Warszawy wyszła 7 października, razem z cywilami i razem z kilkoma innymi osobami wyskoczyła z pociągu do Pruszkowa. Do miasta wróciła w styczniu^[2].

Po wojnie przeniosła się do Bytomia, gdzie zdała maturę i poznała przyszłego męża^[2]. Od września 1948 r. podjęła praca w księgowości w Zakładach Odzieżowych Bytom, a w 1949 r. przeniosła się do Wrocławia. Do 1956 r. pracowała w księgowości w Orbisie, a następnie w latach 1966-1980^[1] w Przedsiębiorstwie Produkcji Nakładczej^[2] pracowała chałupniczo. Miała jednego syna. Po wojnie ciężko zachorowała na zapalenie stawów, potem przeszła operację serca^[3].

W 1989 r. była wśród założycieli Okręgu Dolnośląskiego Stowarzyszenia Żołnierzy AK. Z organizatorami kampanii BohaterON była związana od pierwszej edycji Kartki dla Powstańca. Została jedną z bohaterek muralu WARSZAWIACY - POWSTAŃCY - WROCŁAWIANIE, powstałego z okazji 80-lecia powstania warszawskiego na budynku przy ul. Komuny Paryskiej 3 we Wrocławiu^[2]. W 2018 r. awansowana do stopnia majora w stanie spoczynku^[1]. Odznaczona Krzyżem Partyzanckim, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Armii Krajowej^[1].

Zmarła 1 maja 2026 r.^[2] we Wrocławiu, pochowana na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu^[1].