Maria Woś
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Alma Mater | |
| Wydział | |
| Odznaczenia | |
     | |
Maria Woś (ur. 22 marca 1934 we Lwowie) – polska dziennikarka, nauczycielka i działaczka opozycyjna w czasach PRL.
Życiorys
Urodziła się i wychowała we Lwowie. W czerwcu 1946 roku ekspatriowana do Wrocławia. W latach 1951–1955 studiowała na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Wrocławskiego. Początkowo uczyła w IX Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego[1][2].
Od 1 lutego 1958 roku podjęła pracę w Polskim Radiu. W latach 1965–1969 współredagowała cykl programowy „My nastolatki”, a w okresie 1976–1981 cykl lekcji języka polskiego dla ogólnopolskiego programu „Radio szkole” emitowanych w IV Programie Polskiego Radia. We wrześniu 1980 roku wstąpiła do NSZZ „Solidarność”[1][3].
Po ogłoszeniu stanu wojennego, zrezygnowała z pracy w radiu i przeszła na wcześniejszą emeryturę. W latach 1982–2007 działała w Arcybiskupim Komitecie Charytatywnym, początkowo kierując Sekcją Procesową, po represjach ze strony SB, we wrześniu 1983 roku, na kilka miesięcy wycofała się z pracy obserwatorki w sądach wrocławskich procesów politycznych działaczy podziemnej „Solidarności”[1][3].
W latach 1982–1988 pracowała jako w szkołach ponadpodstawowych jako nauczycielka języka polskiego, początkowo w Technikum Gastronomicznym, następnie kolejno w Liceum Ogólnokształcącym nr XIV im. Polonii Belgijskiej, Liceum Ogólnokształcącym nr XIII im. Aleksandra Fredry, IX Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego i Technikum Kolejowym[1][3].
W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX. wieku była współpracownikiem czasopisma katolickich – Niedziela, Gość Niedzielny oraz Nowe Życie. W latach 1994–1999 wykładała na Podyplomowym Studium Dziennikarstwa na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu[1][3].
Podczas wyborów parlamentarnych w 1989 roku współpracowała z Komitetem Obywatelskim „Solidarność” we Wrocławiu, przygotowując w kilkuosobowym zespole audycje prezentowane w ramach oficjalnych bloków wyborczych. W 1990 roku powróciła do Polskiego Radia, w którym pracuje nadal (2025)[1][3].
Nagrody i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2011)[1][3]
- Złoty Krzyż Zasługi (2006)[1][3]
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2023)[1]
- Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2008)[1]
- Odznaka Honorowa Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego (2023)[3]
- Nagroda Wrocławia (2008)[3]
- Nagroda im. Tadeusza Szweda (2003)[3]
- Nagroda „Dziennikarz na Med(i)al” (2014)[4]
- Nagroda im. Romualda Lazarowicza (2022)[3]
Powieści i zbiory felietonów
- Duszeczko, nie graj łokciami, 2006 ISBN 978-83-7432-154-9
- Pomnieć, przypomnieć, zapomnieć, 2010 ISBN 978-83-7432-610-0
- LeoPolka : ...a ja się ze Lwowa nie ruszę za próg... , 2023 ISBN 978-83-8196-702-0
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Artur Adamski, Łukasz Sołtysik, Woś Maria, [w:] Encyklopedia Solidarności [online], Instytut Pamięci Narodowej [dostęp 2025-12-26].
- ↑ Maria Woś: "LeoPolka" to książka o Lwowie, nie o mnie - Dwójka [online], www.polskieradio.pl [dostęp 2026-01-31].
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Maria Woś, LeoPolka : ...a ja się ze Lwowa nie ruszę za próg..., wyd. pierwsze, Warszawa: PIW, 2023, okładka, ISBN 978-83-8196-702-0.
- ↑ Piórem i głosem Marii Woś. Spis artykułów i audycji o tematyce ormiańskiej [online], Skarbnica wiedzy o polskich Ormianach [dostęp 2025-12-26].
Linki zewnętrzne
- Felietony Marii Woś w Polskim Radiu. [dostęp 2025-12-26].