Marian Pokładecki

Witold Marian Pokładecki
Zbigniew Radecki
Żoli, Witold, Cybina, Ziemski
Ilustracja
Marian Pokładecki (ze zbiorów NAC)
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia

1 lipca 1909
Poznań

Data i miejsce śmierci

24 sierpnia 1993
Poznań

Przebieg służby
Lata służby

1933–1945

Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Armia Krajowa

Formacja

RAF

Jednostki

dywizjon 309,
referat lotnictwa Oddziału III sztabu Okręgu Kielce AK

Stanowiska

radiotelegrafista, oficer referatu i instruktor

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa,
kampania wrześniowa

Późniejsza praca

kierownik placówki UNRRA, kierownik domów wypoczynkowych

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Lotniczy Medal Obrony (Wielka Brytania)

Witold Marian Pokładecki vel Zbigniew Radecki ps.: Żoli lub Zoli[a], Witold, Cybina, Ziemski (ur. 1 lipca 1909[b] w Poznaniu, zm. 24 sierpnia 1993 tamże) – podoficer Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, oficer Armii Krajowej, podharcmistrz, cichociemny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Po ukończeniu Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, odbył w latach 1931–1933 służbę wojskową, w czasie której ukończył kurs łączności, a następnie szkołę podoficerską, zostając zawodowym podoficerem lotnictwa.

W szkole był aktywnym harcerzem. W roku 1929 jako drużynowy był komendantem 9 PDH na zlocie zorganizowanym w Poznaniu z okazji 10-lecia niepodległości Polski. Współorganizował jubileuszowy Zlot 25-lecia Harcerstwa Polskiego w Spale w 1935 roku. W latach 1936–1937, będąc już podharcmistrzem, był komendantem hufca „Poznań-Śródka”.

W 1937 roku został zatrudniony jako cywilny urzędnik do Wojskowej Radio-Telegraficznej Stacji nr 4 w Golęcinie. Po roku pracy szkoleniowo-technicznej został przeniesiony do Warszawy do Sztabu II Oddziału do obsługi stacji goniometrycznej.

We wrześniu 1939 roku służył w Oddziale II Sztabu Wojska Polskiego jako radiotelegrafista. Przekroczył granicę polsko-rumuńską 18 września 1939 roku. Był internowany w Rumunii. W grudniu znalazł się we Francji, gdzie został skierowany do Polskich Sił Powietrznych. W czerwcu 1940 roku dostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony jako radiotelegrafista do dywizjonu 309. Był dowódcą radiostacji goniometrycznej. Między 15 marca a 29 grudnia 1942 roku został skierowany do lotów rozpoznawczych nad terenami przewidywanymi na przyszłą inwazję wojsk alianckich.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w zakresie lotnictwa i dywersji został zaprzysiężony 4 marca 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 3 na 4 kwietnia 1944 roku w ramach akcji „Weller 5” dowodzonej przez kpt. naw. Antoniego Freyera (zrzut na placówkę odbiorczą „Pierzyna” 10 km na południowy zachód od Mińska Mazowieckiego). Skakali razem z nim: sierż. Stanisław Biedrzycki ps. Opera, ppor. Jan Bieżuński ps. Orzyc i kpt. Zygmunt Sawicki ps. Samulik.

Pokładecki dostał w maju 1944 roku przydział do referatu lotnictwa Oddziału III Operacyjnego sztabu Okręgu Kielce AK na stanowisko oficera referatu i instruktora. Do jego zakresu obowiązków należało m.in.: zabezpieczanie sieci łączności lotnisk, szkolenie kadr oraz wybór zrzutowisk i przygotowywanie ich do odbioru zrzutów lotniczych na obszarze Jędrzejów–Kielce–Szydłowiec.

Od czerwca 1944 roku służył w oddziale partyzanckim „Szarego”, który dysponował grupą lotników. Ponadto szkolił w zakresie łączności oddziały podległe referatom lotniczym w Częstochowie i Skarżysku.

Po wojnie, w 1945 roku był aresztowany przez UB i przez kilka miesięcy przebywał w areszcie. Po zwolnieniu prowadził placówkę UNRRA. Później pracował jako kierownik domów wypoczynkowych Poznańskiego Przedsiębiorstwa Elektryfikacji Rolnictwa w Szklarskiej Porębie. W 1952 roku, będąc inwigilowanym przez UB został zmuszony do opuszczenia strefy przygranicznej. Przeniósł się z rodziną do Poznania. Musiał się co tydzień meldować w UB. Po 1956 roku pracował w Poznańskim Przedsiębiorstwie Elektryfikacji Rolnictwa jako ekonomista. Z czasem awansował na stanowisko kierownika budowy. W 1974 roku przeszedł na emeryturę. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Junikowo (pole 38, grób 025).

Awanse

  • podporucznik czasu wojny – ze starszeństwem z dniem 4 kwietnia 1944 roku.

Ordery i odznaczenia

Życie rodzinne

Był synem Franciszka, tapicera, i Stanisławy z domu Jankowiak. 12 grudnia 1945 roku ożenił się z Janiną Drozdowską (1917–1992), łączniczką AK w Kutnie. Mieli troje dzieci: Witolda (ur. w 1948 roku), Ewę zamężną Lesiak (ur. w 1950 roku) i Przemysława (ur. w 1954 roku).

Uwagi

  1. ↑ Zgodnie ze wspomnieniami jego rodziny Marian Pokładecki przyjął pseudonim Żoli, jako skrót od nazwy Żoliborz, gdzie mieszkał przed wojną, pracując dla Oddziału II. Jednak w wielu innych źródłach oraz na nagrobku Mariana Pokładeckiego na Cmentarzu Komunalnym Junikowo (pole 38, grób 025) pojawia się pseudonim Zoli[1][2][3]. Inne wersje, np. Zoll[4] albo Zola, są błędne.
  2. ↑ Taka data urodzin pojawia się w nowszych źródłach (np.[3]). Pomyłkę w dacie urodzin podawanej przez Tucholskiego[1][2] zauważył już Tochman w 1992 roku[5]. Na datę 1 lipca 1909 roku jako datę urodzenia Mariana Pokładeckiego wskazuje jego nagrobek na Cmentarzu Komunalnym Junikowo, gdzie podano datę dzienną jego urodzin (1 lipca 1909 roku), zachowane dokumenty brytyjskiego Ministerstwa Obrony[6], jak i pamięć rodzinna. Rok 1910 jako data urodzin podawana m.in. przez serwis elitydywersji.org[4] jest błędna.

Przypisy

  1. 1 2 Tucholski 1984a ↓, s. 388.
  2. 1 2 Tucholski 1984b ↓, s. 182.
  3. 1 2 Tochman 2002 ↓, s. 87.
  4. 1 2 Profil Mariana Pokładeckiego [online], elitydywersji.org [dostęp 2025-08-16].
  5. ↑ Krzysztof Adam Tochman, Uzupełnienia do „Cichociemnych” J. Tucholskiego, „Zeszyty Historyczne”, 99, Paryż: Instytut Literacki, 1992, s. 210.
  6. 1 2 3 Pismo 3/PLF/M-PO/1910/H/OS 8b, British Ministry of Defence, s. 1.

Bibliografia