Marian Skibiński
| nadkomisarz SG | |
| Data i miejsce urodzenia |
15 sierpnia 1893 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
8–9 maja 1940 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1928–1940 |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
zastępca komendanta |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
      | |
Marian Roman Skibiński vel Skorupa[a] (ur. 15 sierpnia 1893 w Sosnowcu, zm. 8–9 maja 1940 w Kalininie) – nadkomisarz Straży Granicznej, kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Romana i Praksedy z Kordiaczyńskich urodzony 15 sierpnia 1893 w Sosnowcu[2]. W rodzinnym mieście ukończył Szkołę Handlową, a później dwa lata studiował w Akademii Królewskiej w Poznaniu[2]. Członek „Zarzewia” i Polskiej Organizacji Wojskowej[2]. Ukończył szkołę podchorążych POW.
W styczniu 1919 roku został komendantem posterunku wywiadowczego w Oświęcimiu przy Ekspozyturze Oddziału II Naczelnego Dowództwa[2]. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska i uczestnik trzech powstań śląskich[2]. W III powstaniu śląskim sprawował funkcję zastępcy szefa Oddziału II Naczelnego Dowództwa Wojsk Powstańczych[2].
W latach 1923–1928 pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego na terenie Gdańska i Niemiec[2][3]. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku[4]. Prowadził działalność wywiadowczą w Wolnym Mieście Gdańsku i na terenie Niemiec. 19 marca 1928 został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 340. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5].
W 1934 pełnił służbę w Straży Granicznej, pozostając w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V[6]. W tym samym roku był kierownikiem Posterunku Oficerskiego Nr 3 w Katowicach, podporządkowanego szefowi Ekspozytury Nr 4 Oddziału II Sztabu Głównego[7]. Od 1935 do września 1939 był zastępcą komendanta Zachodniomałopolskiego Okręgu Straży Granicznej[8].
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Ostaszkowie[9]. 7 maja 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Kalinińskiego (lista nr 054/1 z 5 maja 1940)[9]. 8 lub 9 maja 1940 został zamordowany w Kalininie (obecnie Twer) i pogrzebany w Miednoje[9], gdzie od 2 września 2000 znajduje się Polski Cmentarz Wojenny[10].
Był żonaty, miał dwoje dzieci[9].
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[11]. 26 października 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji Władysław Stasiak mianował go pośmiertnie na stopień inspektora Straży Granicznej[12]. Awanse zostały ogłoszone 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7887 – 27 czerwca 1922[13]
- Krzyż Niepodległości – 9 listopada 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[14][15][16]
- Krzyż Walecznych trzykrotnie[8]
- Złoty Krzyż Zasługi – 2 listopada 1938 „za zasługi w służbie granicznej”[17]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 3 sierpnia 1928 „za zasługi na polu bezpieczeństwa Państwa”[18]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[8]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[8]
Zobacz też
Uwagi
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929, s. 309.
- 1 2 3 4 5 6 7 Księga Cmentarna Miednoje 2005 ↓, s. 813.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 142, 228.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku. Dodatek Nr 1, s. 12.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 54.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 12, 916.
- ↑ Ulatowski 2013 ↓, s. 113.
- 1 2 3 4 Księga Cmentarna Miednoje 2005 ↓, s. 814.
- 1 2 3 4 Убиты в Калинине 2019 ↓, s. 332.
- ↑ Księga Cmentarna Miednoje 2005 ↓, s. LXXVI.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Łojek 2008 ↓, s. 225.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 14 grudnia 1922, s. 909.
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 260, poz. 352 (ISAP).
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-01-03].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-01-03].
- ↑ M.P. z 1938 r. Nr 253, poz. 576 (ISAP).
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 178, poz. 387.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Убиты в Калинине, захоронены в Медном : Книга памяти польских военнопленных – узников Осташковского лагеря НКВД, расстрелянных по решению Политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940. Лариса Еремина (red.). T. 2: Биограммы военнопленных M–Я. Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2019. ISBN 978-5-6041921-5-3.
- Zuzanna Gajowniczek, Bernadetta Gronek, Bernard Kayzer: Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Grzegorz Jakubowski (red.). T. 2 M–Ż. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2005. ISBN 83-89474-06-9.
- Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej. W: Zeszyty Katyńskie. Marek Tarczyński (red.). T. 23: Zbrodnia katyńska między prawdą a kłamstwem. Warszawa: Stowarzyszenie Rodzina Katyńska, 2008. ISSN 1426-4064.
- Łukasz Ulatowski: Polski wywiad wojskowy w 1939 roku. Struktura organizacyjna, składy osobowe, personel, budżet, mob.. Warszawa: Łukasz Ulatowski, 2013. ISBN 978-83-938229-2-8.