Mary Tourtel

Urodziła się jako Mary Caldwell w 1874 w Canterbury. Pochodziła z artystycznej rodziny – jej ojciec był kamieniarzem i twórcą witraży, zaś rodzeństwo również związało życie ze sztukami plastycznymi^[1]. W latach 1884–1889 pobierała naukę rysunku w Simon Langton School for Girls, następnie studiowała w Sidney Cooper School of Art w Canterbury oraz w Royal College of Art. W tej ostatniej szkole poznała swojego przyszłego męża, Herberta Birda Tourtela, poetę z Guernsey^[2].

Para zadebiutowała wspólną publikacją The Coming of Ragnarok (1898), którą Mary zilustrowała. W 1900 zawarli związek małżeński. W kolejnych latach artystka tworzyła ilustracje do licznych książek dla dzieci, m.in. A Horse Book (1901), The Humpty Dumpty Book (1902), The Three Little Foxes (1903) czy The Strange Adventures of Billy Rabbit (1908)^[2].

Od 1919 Mary Tourtel współpracowała z „Daily Express” oraz jego niedzielnym wydaniem „Sunday Express”, tworząc krótkie historyjki obrazkowe, m.in. serię When Animals Work, która cieszyła się dużym uznaniem czytelników. W jej pracach pojawiały się już prototypy postaci zwierzęcych, które później rozwinęła w cyklu o Rupertcie^[2].

W 1920 redakcja „Daily Express” poszukiwała komiksu konkurencyjnego wobec popularnych serii publikowanych w innych dziennikach. Zadanie znalezienia autora przypadło Herbertowi Tourtelowi, który ostatecznie zwrócił się do swojej żony. Premiera historii o Little Lost Bear^[3] – jeszcze bez imienia Rupert – ukazała się 8 listopada 1920. Herbert pisał teksty, a Mary tworzyła rysunki^[2].

Mary Tourtel opracowała wygląd Ruperta, jego rodziców oraz większość bohaterów drugoplanowych, m.in. Billa Borsuka, Podgy’ego, Algy’ego, Edwarda Trunka, Williego Mouse’a czy Mędrca-Kozła (Wise Old Goat). Akcja serii toczyła się głównie w sielankowym miasteczku Nutwood, z którego bohater wyruszał w fantastyczne podróże^[2].

Wczesne historie o Rupertcie cechowały się baśniową, miejscami mroczną atmosferą typową dla klasycznych opowieści dla dzieci. Tourtel nie unikała motywów grozy, co bywało przedmiotem krytyki. Rysowała realistycznie, z niewielką zmiennością mimiki postaci, a jej plansze miały tradycyjną, statyczną kompozycję^[2].

Po śmierci Herberta Tourtela w 1931 artystka kontynuowała serię samotnie, jednak jej historie stawały się coraz bardziej ponure. W 1935, ze względu na pogarszający się wzrok i zmęczenie, przekazała cykl Alfredowi Bestallowi, który rozwijał go przez kolejne trzy dekady^[2].

Po przejściu na emeryturę Tourtel żyła z dochodów ze sprzedaż y praw autorskich do swoich historii. Ostatnie lata spędzała głównie w hotelach i u krewnych. Przyznała w wywiadach, że żałowała, iż poświęciła karierę ilustratorki na rzecz serii komiksowej^[2].

W 1948 u Tourtel zdiagnozowano guz mózgu. Zmarła 15 marca 1948 w Canterbury w wieku 74 lat^[2].