Maurice Abbot

Urodził się w Guildford w rodzinie Maurice'a Abbota, sukiennika. Został ochrzczony 2 listopada 1565 roku otrzymując imię po ojcu. Miał pięciu starszych braci, z których dwóch osiągnęło wysokie stanowiska kościelne: George'a, późniejszego arcybiskupa Canterbury, oraz Roberta, biskupa Salisbury. Podobnie jak ojciec, związał się z cechem sukienników i terminował w Londynie, uzyskując status wolnego członka cechu (freeman)^[3].

Abbot odniósł sukces jako kupiec, koncentrując swoją działalność na handlu ze Wschodem. Był członkiem Kompanii Lewantyńskiej (Levant Company). Od 1600 roku był zaangażowany w działalność Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (East India Company), zostając jednym z jej pierwszych dyrektorów. Przez wiele lat pełnił kluczowe role w jej zarządzie, w tym od 1624 roku funkcję gubernator. Jako przedstawiciel Kompanii brał udział w trudnych negocjacjach z holenderskimi ambasadorami po masakrza w Amboynie (1623), dotyczącej rywalizacji handlowej między kompaniami angielską i holenderską^[2].

Abbot pełnił również ważne funkcje w administracji City of London. W 1627 roku został szeryfa Londynu Londynu. Był także aldermanem (najpierw okręgu Bridge Without 1621–1631, a następnie Coleman Street 1631–1638). Kulminacją jego kariery w City było objęcie urzędu Lorda Majora Londynu w 1638 roku^[2].

Był kilkukrotnie wybierany na posła do Parlamentu Anglii z ramienia Londynu (w latach 1621–1622, 1624, 1625 i 1626). Nie odgrywał jednak znaczącej roli w debatach parlamentarnych. W 1625 roku otrzymał tytuł szlachecki od króla Karola I. Angażował się także w inne przedsięwzięcia kolonialne, w tym w działalność Kompanii Wirgińskiej (Virginia Company) oraz wspierał próby znalezienia Przejścia Północno-Zachodniego. W 1624 został mianowany członkiem rady Kompanii Wirgińskiej^[1].

Ożenił się z Joan Austen, córką George'a Austena, sukiennika z Shalford koło Guildford. Mieli pięciu synów: Morrisa (który został adwokatem przyjętym do palestry w Inner Temple i był jednym z wykonawców testamentu swojego stryja Roberta, który pozostawił mu liczne zapisy testamentowe), George'a (również członka Inner Temple), Edwarda, Bartholomewa i Johna. Mieszkał w parafii St James's, Duke's Place w Londynie.

Zmarł w grudniu 1642 roku i został pochowany w kościele anglikańskim pw. św. Szczepana w Londynie^[1].