Maurice Tillieux

Urodził się jako jedyne dziecko francuskich rodziców – ojciec był zawiadowcą stacji kolejowej, a matka nauczycielką. W 1935 rodzina przeniosła się do jednej z podbrukselskich miejscowości. Od najmłodszych lat Tillieux interesował się literaturą detektywistyczną (m.in. Agatha Christie, Arthur Conan Doyle, Ellery Queen) i amerykańskim kinem noir, szczególnie filmami z Humphreyem Bogartem. Inspiracje tym gatunkiem widać później w jego komiksach, pełnych atmosfery tajemnicy, mgły i mrocznych zaułków^[1].

Jego pierwsze rysunki ukazały się już w 1937 w magazynie „Le Moustique”, wydawanym przez firmę Dupuis. W latach 1937–1941 publikował ilustracje również w „Spirou”. Początkowo planował karierę marynarza, jednak wybuch II wojny światowej pokrzyżował te plany^[1].

Podczas okupacji ukrywał się, by uniknąć przymusowej pracy, i pisał powieści kryminalne dla wydawnictwa Éditions Maréchal. Po wojnie rozpoczął współpracę z brukselskim Studio Guy, dla którego tworzył liczne komiksy do magazynów „Bimbo”, „Jeep” i „Blondine”^[2], często pod pseudonimami (m.in. John Cliff, Ronald Scott, Jill Morrison). Już w tych wczesnych pracach dało się zauważyć charakterystyczne dla jego stylu dynamiczne kadrowanie i poczucie atmosfery^[1].

W 1947 dołączył do redakcji „Héroïc-Albums”, prowadzonej przez Fernanda Chenevala. To właśnie tam powstała jego pierwsza duża seria – Félix, opowieść o rudowłosym reporterze-detektywie, publikowana w latach 1949–1956. Komiks wyróżniał się realizmem, ciętym dialogiem i klimatem noir. Współpracownicy doceniali jego zdolność do łączenia sensacji z humorem i groteską^[1].

Po upadku „Héroïc-Albums” w 1956 przeszedł do wydawnictwa Dupuis, gdzie rozpoczął nową serię – Gil Jourdan. Bohater, prywatny detektyw z Paryża, był dojrzalszym i bardziej dopracowanym odpowiednikiem Félixa. Komiks publikowany w magazynie „Spirou” łączył elementy kryminału, komedii i przygody^[3]. Seria szybko zdobyła popularność, a odcinki takie jak La Voiture Immergée (1958) czy Les Moines Rouges (1962) uznawane są za klasyki europejskiego komiksu detektywistycznego^[1].

W latach 1959–1966 tworzył także humorystyczny cykl César et Ernestine dla tygodnika Le Moustique, a w magazynie „Spirou” rozwijał działalność scenariuszową^[1].

Od końca lat 60. skoncentrował się na pisaniu scenariuszy dla innych rysowników. Współpracował m.in. z Willem (Tif et Tondu), Francisem Bertrandem (Marc Lebut et son Voisin), Arthurem Pirotonem (Jess Long), François Walthérym (Natacha), Rogerem Leloupem (Yoko Tsuno) oraz Jeanem Robą (La Ribambelle)^[1].

Zginął 2 lutego 1978 w wypadku samochodowym w pobliżu Tours we Francji^[2]. Miał 56 lat. Jego pogrzeb zgromadził wielu wybitnych przedstawicieli świata komiksu oraz ówczesnego ministra kultury Francji, Michela d’Ornano^[1].