Max Bernhauer

Max Bernhauer (ur. 24 września 1866 w Mohelnicach, zm. 13 marca 1946 w Horn) – austriacki prawnik i entomolog, specjalizujący się w koleopterologii, zwłaszcza w taksonomii kusakowatych.

Urodził się w ówczesnym Müglitz w Austro-Węgrzech. Był synem urzędnika. Uczył się w szkole w Ołomuńcu, a następnie studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim, w 1889 roku zdobywając stopień doktora prawa^[1][2]. Pracował jako notariusz kolejno w Wiedniu, Stockerau i Grünburgu. Od 1912 roku aż do śmierci w roku 1946 był notariuszem w Hornie^[2].

Od młodości wykazywał zainteresowania przyrodnicze^[2]. W czasie studiów na Uniwersytecie Wiedeńskim zaczął zbieranie chrząszczy^[1][2]. Poznał dzięki temu wielu wiedeńskich koleopterologów, w tym Gottfrieda Luze, Franza Spaetha i Ludwiga Ganglbauera^[2]. Ten ostatni został jego mentorem^[1][2].

Bernhauer szybko wyspecjalizował się w kusakowatych. Im poświęcił pierwsze publikacje, które to ukazały się w 1898 roku^[1][2]. W 1900 roku napisał monografię palearktycznych wałecznic (Leptusa), w latach 1901–1902 przegląd palearktycznych rydzenic (Aleocharinae), a w 1903 roku monografię plemienia Leptocharina^[2]. Od 1910 do 1926 roku pracował wspólnie z Karlem Schubertem i Ottonem Scheerpeltz nad światowym katalogiem kusakowatych, który to ukazał się w ramach serii Coleopterorum Catalogus pod redakcją Wilhelma Junka i Sigmunda Schenklinga i objął 12 740 opisanych dotąd gatunków^[1][2].

Większość pracy Bernhauera koncentrowała się na opisywaniu nowych dla nauki taksonów. Napisał 285 publikacji naukowych. Opisał w nich 5251 nowych gatunków i 342 nowe rodzaje^[1][2]. Zdecydowana większość z nich uznawana jest po dziś dzień^[1]. Jego zbiór sprzedany został po śmierci Muzeum Historii Naturalnej w Chicago^[2].