Megalocoleus exsanguis

Megalocoleus exsanguis – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny tasznikowatych i podrodziny Phylinae. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję od Półwyspu Iberyjskiego po Azję Środkową. Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są fitofagami ssącymi soki z chabrów.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1835 roku przez Gottlieba A.W. Herricha-Schäffera^[1][2]. Lokalizacja typowa prawdopodobnie znajduje się w Niemczech^[2]. W 1858 roku przeniesiony został przez Franza X. Fiebera do nowego rodzaju Macrocoleus^[3]. Nazwa to okazała się młodszym homonimem i w 1890 roku zastąpiona została przez Oda Reutera nazwą Megalocoleus^[4]. Wyznaczenia omawianego taksonu gatunkiem typowym rodzaju dokonał w 1906 roku George W. Kirkaldy^[5].

Samice osiągają od 4,5 do 5,2 mm, a samce od 5 do 5,6 mm długości ciała. Zarys ciała samic jest podługowato-owalny, samców zaś bardziej pociągły. W ubarwieniu dominuje odcień żółtawy. Oskórek porastają delikatne, jasne włoski^[6].

Głowa jest węższa niż połowa przedniej krawędzi przedplecza, znacznie szersza niż dłuższa, jasno ubarwiona. Szerokość ciemienia u samca wynosi dwukrotność średnicy oka, a u samicy dwuipółkrotność średnicy tegoż. Czułki są cienkie, walcowate, jasne z co najwyżej wierzchołkiem drugiego członu przyciemnionym. Długość tegoż członu jest równa tylnej krawędzi przedplecza. Rozprostowana ku tyłowi kłujka osiąga ostatnią parę bioder^[6].

Półpokrywy mają szarą do ciemnoszarej zakrywkę. Odnóża są jasne z niemal czarnymi stopami. Biodra przedniej pary odznaczają się jasną barwą silnych szczecin (kolców) na powierzchni wewnętrznej. Wszystkie golenie mają grube, dłuższe od średnicy człony, czarne szczecinki (kolce)^[6].

Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są monofagicznymi fitofagami ssącymi soki z chabrów. Osobniki dorosłe obserwuje się od czerwca do lipca. Na świat przychodzi jedno pokolenie rocznie. Składane do pędów rośliny żywicielskiej jaja są stadium zimującym^[6].

Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Francji, Niemiec, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Serbii, Albanii oraz europejskich części Rosji i Turcji, a w Azji z anatolijskiej części Turcji, Kazachstanu i Kirgistanu^[7].

W Polsce stwierdzony został tylko raz, w Reczu w pierwszej połowie XX wieku^[6]. Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony jest jako gatunek zagrożony wymarciem (EN)^[8].