Melanophryniscus rubriventris

Melanophryniscus rubriventris
(Vellard, 1947)
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	płazy
Rząd	płazy bezogonowe
Podrząd	Neobatrachia
Rodzina	ropuchowate
Rodzaj	Melanophryniscus
Gatunek	Melanophryniscus rubriventris
Synonimy
Atelopus rubriventris Vellard, 1947[1] Dendrophryniscus rubriventris — Cei, 1956[1]
Podgatunki
Melanophryniscus rubriventris rubriventris (Vellard, 1947) Melanophryniscus rubriventris subconcolor Laurent, 1973 Melanophryniscus rubriventris toldosensis Laurent, 1973
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
najmniejszej troski

Melanophryniscus rubriventris – gatunek płaza bezogonowego z rodziny ropuchowatych.

Gatunek ten jest jednym z przedstawicieli rodzaju Melanophryniscus zaliczanego do rodziny ropuchowatych (Bufonidae)^[1][2]. Możliwe, że takson ten nie stanowi jednego gatunku, a kompleks gatunków^[2].

Jest to płaz występujący w północno-zachodniej Argentynie (w prowincjach Jujuy i Salta) oraz południowej i środkowej Boliwii^[2].

Jego siedlisko przedstawia się rozmaicie na różnych terenach, gdzie występuje. W Boliwii zamieszkuje suchy las porastający doliny Andów. W Argentynie zajmuje lasy wilgotne, głównie górskie. Występuje w przedziale wysokości 700–2100 m n.p.m.^[2]

Gatunek toleruje pewne zmiany w środowisku^[2].

Prowadzi dzienny i naziemny tryb życia^[2].

W ekstremalny sposób stosuje on strategię szybkiego, gwałtownego rozrodu (explosive breeder), przebiegającego na przełomie wiosny i lata, po obfitych opadach deszczu. Wykorzystuje w tym celu płytkie tymczasowe stawy i rowy. Samce nawołują swe wybranki w dzień, czasami w nocy, z brzegu lub z płytkiej wody. Samice składają do wody jaja, z których wylęgają się kijanki prowadzące wodny tryb życia^[2].

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN płaz ten od 2004 roku klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern)^[2].

W Boliwii gatunek zdaje się pospolity. W Argentynie spotyka się go pospolicie jedynie w czasie sezonu rozrodczego. Trend populacyjny oceniany jest jako stabilny^[2].

Toleruje do pewnego stopnia siedliska zmodyfikowane przez człowieka i można go spotkać na polanach, w przydrożnych rowach czy na pastwiskach, ale nie toleruje bardziej intensywnych modyfikacji siedlisk, takich jak intensywny wyręb. Jednakże w Boliwii nie występują żadne istotne zagrożenia dla gatunku^[2].

W Argentynie zamieszkuje głównie tereny chronione, w tym Park Narodowy Baritú i Park Narodowy Calilegua. W Boliwii zamieszkuje m.in. Park Narodowy Serranía del Iñao^[2].