Meredith Vieira
![]() Meredith Vieira (2010) | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
Meredith Louise Vieira (ur. 30 grudnia 1953 w Providence w Rhode Island) – amerykańska dziennikarka telewizyjna, prezenterka i producentka. Należy do wąskiego grona dziennikarzy, którzy prowadzili programy dla pięciu ogólnokrajowych nadawców w USA (CBS, ABC, NBC, Fox i PBS)[1].
W swojej ponad czterdziestoletniej karierze była pierwszą moderatorką popularnego talk-show The View (1997–2006), prowadzącą teleturnieju Who Wants to Be a Millionaire? (2002–2013) oraz współgospodynią porannego programu informacyjnego Today (2006–2011)[2][3]. Za swoją działalność telewizyjną została uhonorowana 15 nagrodami Emmy[1].
Wczesne lata i edukacja
Meredith Vieira urodziła się w Providence jako najmłodsze z czworga dzieci w rodzinie portugalskich imigrantów pierwszego pokolenia. Jej rodzicami byli Mary Elsie (z domu Rosa), gospodyni domowa, oraz Edwin Vieira, lekarz[3][4]. Nazwisko Vieira w języku portugalskim oznacza „przegrzebek” (małż). Została wychowana w tradycji rzymskokatolickiej, jednak w dorosłym życiu określała się jako osoba uduchowiona, a nie ściśle religijna[5].
Uczęszczała do Lincoln School, szkoły dla dziewcząt prowadzonej przez kwakrów w Providence, którą ukończyła w 1971 roku[2]. W 1975 roku uzyskała tytuł licencjata (Bachelor of Arts) z zakresu anglistyki na Tufts University, kończąc studia z wyróżnieniem (magna cum laude)[6].
Kariera dziennikarska i telewizyjna
Początki i CBS News (1975–1993)
Karierę w mediach rozpoczęła w 1975 roku. Na ostatnim roku studiów wzięła udział w kursie dziennikarstwa radiowego, gdzie została zauważona przez szefa radia CBS w Bostonie, Billa Shermera, który zaoferował jej staż[6]. Rozpoczęła pracę jako spikerka radiowa w stacji WORC w Worcester w stanie Massachusetts. Następnie pracowała jako reporterka i prezenterka lokalna w telewizji WJAR-TV w Providence. Została stamtąd zwolniona, ale po podnoszącej na duchu rozmowie z ojcem przekonała szefa do przywrócenia jej do pracy[6]. W latach 1979–1982 była dziennikarką śledczą w nowojorskiej stacji WCBS[3]. W 1982 roku dołączyła do ogólnokrajowego zespołu CBS News jako reporterka w biurze w Chicago[2].
W 1985 roku została główną korespondentką magazynu informacyjnego West 57th, a cztery lata później została współredaktorką (co-editor) prestiżowego programu 60 Minutes (1989–1991). W okresie pracy w CBS zdobyła pięć nagród Emmy za pracę przy magazynach informacyjnych 60 Minutes i West 57th[1]. Jej ostatnim stanowiskiem w stacji była funkcja współprezenterki CBS Morning News w latach 1992–1993[1].
ABC News i "The View" (1993–2006)
W 1993 roku Vieira przeszła do ABC jako główna korespondentka (chief correspondent) programu Turning Point[2]. Za jeden ze swoich reportaży, dotyczący białej supremacji, otrzymała nagrodę Roberta F. Kennedy'ego[7].
W 1997 roku znalazła się w oryginalnym składzie prowadzących nowy talk-show The View. Pełniła funkcję moderatorki, odpowiedzialnej za otwarcie programu i prowadzenie dyskusji, aż do czerwca 2006 roku. W 2000 roku współprowadziła dla stacji relację z czerwonego dywanu przed 72. ceremonią wręczenia Oscarów. Równolegle, w latach 1995–2004, prowadziła program biograficzny Intimate Portrait dla stacji Lifetime[3].
NBC News i Igrzyska Olimpijskie (2006–2014)
W kwietniu 2006 roku Vieira przyjęła propozycję zastąpienia Katie Couric w roli współprowadzącej programu Today w stacji NBC. Program prowadziła wspólnie z Mattem Lauerem od września 2006 do czerwca 2011 roku[8]. Po odejściu z regularnej obsady pozostała specjalną korespondentką stacji, współpracując z redakcjami Dateline NBC, Rock Center with Brian Williams oraz NBC Nightly News[2][8].
Vieira odegrała znaczącą rolę w relacjonowaniu Igrzysk Olimpijskich dla NBC. Pracowała jako reporterka podczas letnich igrzysk w Pekinie (2008) oraz zimowych w Vancouver (2010)[8]. Współprowadziła ceremonie otwarcia Letnich Igrzysk w Londynie (2012) oraz Zimowych Igrzysk w Soczi (2014). W 2014 roku zapisała się w historii jako pierwsza kobieta w amerykańskiej telewizji, która samodzielnie prowadziła relację olimpijską w paśmie prime time, zastępując chorego Boba Costasa[9].
Teleturnieje i inne projekty
Równolegle z pracą dziennikarską Vieira zyskała popularność jako gospodyni teleturniejów. W 2002 roku została prowadzącą emitowanej w dystrybucji lokalnej (tzw. syndykacji) wersji Who Wants to Be a Millionaire?. Za tę rolę dwukrotnie (w 2005 i 2009 roku) otrzymała nagrodę Daytime Emmy dla najlepszego prowadzącego teleturniej. Program prowadziła przez 11 sezonów (do 2013 roku), zyskując tytuł kobiety najdłużej prowadzącej teleturniej w historii[1].
Jest założycielką i prezesem firmy produkcyjnej Meredith Vieira Productions. Była producentką wykonawczą nagrodzonego dokumentu Tower (2016) oraz własnego talk-show The Meredith Vieira Show (2014–2016)[1].
W 2018 roku współprowadziła dla PBS i BBC program Royal Wedding Watch, relacjonujący ślub księcia Harry'ego i Meghan Markle[10] oraz serię The Great American Read[1]. Od 2019 roku prowadzi teleturniej 25 Words or Less w ogólnokrajowej syndykacji (po wcześniejszej emisji próbnej w 2018 roku)[11].
Pojawiała się również gościnnie w popkulturze, grając samą siebie lub prezenterkę w filmach takich jak Żony ze Stepford (2004) czy Idol z piekła rodem (2010), a także podkładając głos w filmach animowanych Madagaskar 2 i Shrek Forever[12].
Życie prywatne
14 czerwca 1986 roku wyszła za mąż za dziennikarza CBS i laureata nagrody Emmy, Richarda M. Cohena. Para doczekała się trojga dzieci: Bena, Gabe'a i Lily[12]. Ich syn Gabe Cohen poszedł w ślady rodziców i został reporterem stacji CNN[13]. Przez lata mieszkali w Irvington w stanie Nowy Jork.
Jej mąż od 25. roku życia zmagał się ze stwardnieniem rozsianym, a także dwukrotnie przeszedł chorobę nowotworową (rak jelita grubego). Vieira wielokrotnie publicznie opowiadała o wyzwaniach związanych z chorobą męża i łączeniem opieki nad rodziną z karierą zawodową. Jej odejście z programu 60 Minutes w 1991 roku (związane ze sporem o możliwość pracy w niepełnym wymiarze w czasie drugiej ciąży) wywołało w USA szeroką debatę na temat równowagi między pracą a życiem rodzinnym[6]. Richard Cohen zmarł 24 grudnia 2024 roku w wieku 76 lat[14].
Nagrody i wyróżnienia
- 15 nagród Emmy (łącznie)[1].
- Dwukrotna zdobywczyni Daytime Emmy dla najlepszego prowadzącego teleturniej (2005, 2009) za Who Wants to Be a Millionaire?[2].
- Nagroda Roberta F. Kennedy'ego za reportaż dla programu Turning Point[7].
- W 2019 roku została uhonorowana wprowadzeniem do Broadcasting & Cable Hall of Fame[1].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Meredith Vieira: 2019 Broadcasting & Cable Hall of Fame. Broadcasting & Cable Hall of Fame, 2019-06-11. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 Meredith Vieira | Biography, TV Shows, & Facts. Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- 1 2 3 4 Meredith Vieira - Harrington School of Communication and Media. University of Rhode Island. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- ↑ Jenny Allen: Wit, Wisdom & Warmth: Meredith Vieira Uncensored. Good Housekeeping, 2006-09. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- ↑ Lesley Dormen: Counting Her Blessings. Good Housekeeping, 2007. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- 1 2 3 4 What I've Learned: Meredith Vieira, J75, H08. Tufts University, 2019-11-14. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- 1 2 Hire Meredith Vieira to Speak. Gotham Artists. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- 1 2 3 Meredith Vieira. NBC News. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- ↑ Lisa de Moraes: Meredith Vieira Makes U.S. TV History At Olympics Tonight, Subbing For Bob Costas. Deadline Hollywood, 2014-02-14. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- ↑ Christi Carras: How to Watch the Royal Wedding. Variety, 2018-05-19. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- ↑ Cynthia Littleton: Meredith Vieira Back in Syndication Game With '25 Words or Less'. Variety, 2019-01-23. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- 1 2 Meredith Vieira. IMDb. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- ↑ Meredith Vieira Is Moved to Tears After Mystery Guest Delivers Mother's Day Surprise. E! Online, 2015-05-10. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
- ↑ Meredith Vieira's husband Richard Cohen dies after living with multiple sclerosis for over 50 years. Today.com, 2025-01-07. [dostęp 2026-01-03]. (ang.).
