Metasequoia occidentalis

Metasequoia occidentalis

Liście z łodygą; wczesny Paleocen, Alberta, Kanada
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	rośliny zielone
Nadgromada	rośliny telomowe
Gromada	rośliny naczyniowe
Podgromada	rośliny nasienne
Nadklasa	nagonasienne
Klasa	iglaste
Rząd	cyprysowce
Rodzina	cyprysowate
Rodzaj	metasekwoja
Gatunek	†Metasequoia occidentalis
Nazwa systematyczna
Metasequoia occidentalis (J.S. Newberry) Chaney, 1951[1]
Synonimy
Taxodium occidentale J.S. Newberry, 1863 M. japonica (Endo) Miki

Metasequoia occidentalis – wymarły gatunek sekwoi z rodziny cyprysowatych, którego skamieniałości zostały znalezione na niemal całej półkuli północnej^[2][3].

Gatunek został po raz pierwszy opisany w 1863 roku, na podstawie skamieniałości znalezionych w późnopaleoceńskiej i środkowoeoceńskiej formacji Chuckanut w pobliżu Birch Bay w stanie Waszyngton. Pierwotnie opisał go jako Taxodium occidentale John Strong Newberry. Skamieniałe pozostałości podobne do Metasequoia były odnotowywane w Europie i Ameryce Północnej od 1800 roku, ale zostały przypisane do rodziny cyprysowatych, rodzajów sekwoja (Sequoia) lub cypryśnik (Taxodium). Dopiero gdy żyjący gatunek Metasequoia glyptostroboides został odkryty i opisany w odległym rejonie Chin w latach czterdziestych XX wieku, pokrewieństwo wielu skamieniałości stało się oczywiste^[4][5]. W 1951 roku gatunek został sklasyfikowany do Metasequoia jako M. occidentalis przez Ralph Works Chaney w oparciu o bliskie podobieństwo do żyjącej M. glyptostroboides^[1]. Z kilkoma godnymi uwagi wyjątkami twierdzono, że większość skamieniałości udokumentowanych w literaturze pokazuje, że M. occidentalis był nieodróżnialny od żyjącego M. glyptostroboides^[6].

Podobnie jak współczesna metasekwoja, M. occidentalis był rośliną liściastą. Liście miały kształt owalno-liniowy, od 6–25 mm (0,24–0,98 cala) długości do 1–2 mm (0,039–0,079 cala) szerokości, z wyraźną żyłką środkową, podstawą ogonka liściowego i ostrym końcem. Szyszki żeńskie były kuliste lub owalne, o długości 11–40 mm (0,43–1,57 cala) i szerokości 6–34 mm (0,24–1,34 cala), z trójkątnie ułożonymi łuskami i osadzone na długich, bezlistnych łodygach. Nasiona miały owalny kształt, od 5 mm (0,20 cala) długości do 4 mm (0,16 cala) szerokości. Szyszki męskie były małe, kulisto-owalne, o długości 1–5 mm (0,039–0,197 cala) i szerokości 0,5–4 mm (0,020–0,157 cala) i przeciwnie ułożone na wyspecjalizowanych łodygach z jednym stożkiem końcowym^[2][3].

Metasequoia occidentalis pojawiła się w zapisie kopalnym w epoce kredy późnej (dokładnie w cenomanie). W okresie trzeciorzędu stała się głównym składnikiem nizinnych i bagnistych lasów w północnych regionach okołopacyficznych i polarnych, gdzie powszechnie współistniała z Glyptostrobus europaeus. Skamieniałości przypisywane M. occidentalis zostały znalezione na terenie Stanów Zjednoczonych, Kanady, Rosji, Chin, Japonii, Grenlandii i Svalbardu, wydaje się, że w większości Europy była rzadka lub nieobecna^[6].

• Ralph W. Chaney. A revision of fossil Sequoia and Taxodium in western North America based on the recent discovery of Metasequoia. „Transactions of the American Philosophical Society”. 40 (3), s. 171–263, 1951. University of Pennsylvania Press. DOI: 10.2307/1005641. ISSN 0065-9746. OCLC 7586753185. JSTOR: 1005641. (ang.).