Michał Drzystek

Michał Drzystek
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

27 sierpnia 1895
Majdan Lipowiecki

Data i miejsce śmierci

25 maja 1980
Wrocław

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

5 Dywizja Piechoty

Stanowiska

szef sztabu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal Waleczności (Austro-Węgry) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Michał Drzystek, po 1946 Drzewiński (ur. 27 sierpnia 1895 w Majdanie Lipowieckim, zm. 25 maja 1980 we Wrocławiu) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 27 sierpnia 1895 w Majdanie Lipowieckim, w ówczesnym powiecie cieszanowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie rolników Jana i Katarzyny z Królów[1]. W latach 1907–1914 uczęszczał do c. k. Gimnazjum w Jarosławiu[1][2]. W latach 1911–1914 był czynnym członkiem „Zarzewia”[1].

Od 12 sierpnia do 27 września 1914 służył w Legionie Wschodnim, a po jego rozwiązaniu został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. Początkowo pełnił służbę w 20 Pułku Piechoty w Nowym Sączu jako szeregowiec pospolitego ruszenia. 29 października 1914 został przeniesiony do batalionu zapasowego 90 Pułku Piechoty w Szombathely, a 29 grudnia tego roku wysłany na front w Karpatach. 25 stycznia 1915 został ranny. Po wyleczeniu od kwietnia 1915 do marca 1916 walczył na froncie rosyjskim, awansując na kaprala. 18 marca 1916, w czasie urlopu, w macierzystym gimnazjum zdał egzamin dojrzałości tzw. maturę wojenną[3]. Po powrocie z urlopu otrzymał status jednorocznego ochotnika i został skierowany do szkoły oficerów rezerwy. 24 czerwca 1916, po ukończeniu szkoły, został przydzielony do baonu zapasowego 90 pp. 13 lipca tego roku ponownie wysłany na front rosyjski jako kapral-kadet aspirant. W czasie pobytu na froncie pełnił funkcję dowódcy plutonu i adiutanta batalionu, awansując na kolejne stopnie: sierżanta, kadeta i chorążego[1]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 grudnia 1917[4]. Od 20 kwietnia do 6 sierrpnia 1918 przebywał na urlopie, w trakcie którego uzyskał zaliczenie dwóch lat studiów i zdał pierwszy egzamin państwowy na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie[1]. Po zakończeniu urlopu wrócił do pułku, który przebywał w Krzywym Rogu w Ukrainie, a od października w Odessie[1][5]. Po przejęciu dowództwa pułku przez Polaków został adiutantem II batalionu[1]. Razem z pułkiem wrócił z Odessy do Jarosławia, staczając w drodze walkę z Ukraińcami na stacji kolejowej Chodorów[1][6].

W listopadzie 1918 w Jarosławiu został wcielony do III batalionu 9 Pułku Piechoty, późniejszego 14 pp. W jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami, dowodząc kolejno plutonem, kompanią i batalionem oraz pełniąc funkcję adiutanta batalionu. W międzyczasie (od 26 września 1919 do 4 stycznia 1920) przebywał na urlopie, w trakcie którego kontynuował rozpoczęte studia[1]. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[7]. Wyróżnił się 3 września 1920 w wypadzie na Bełz, dowodząc 2 i 4 kompanią 14 pp[1].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 14 pp we Włocławku na stanowisku dowódcy I batalionu[8]. Od lipca 1921 do kwietnia 1922 był odkomenderowany do prac związanych z osadnictwem wojskowym. Sam otrzymał działkę osadniczą w Wólce Chrypskiej, z której częściowo utrzymywał rodziców[1]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 145. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. 7 sierpnia tego roku został przeniesiony do 83 Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu[1][10]. W międzyczasie został przeniesiony do rezerwy i uzyskał absolutorium na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Z dniem 15 listopada 1922 jako oficer rezerwy powołany do służby czynnej został przeniesiony do 50 Pułku Piechoty w Kowlu na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy III batalionu, detaszowanego w Sarnach[11]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 833. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[12]. 16 czerwca 1924 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko referenta[1][13]. 23 sierpnia 1924 został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14][15][16]. Później został przesunięty w DOK II na stanowisko kierownika referatu mobilizacyjnego[1]. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku w DOK II[17][18]. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 73. lokatą[19][20]. W grudniu tego roku, po odbyciu „przepisanego stażu liniowego” i ukończeniu kursu próbnego (od 15 października do 15 grudnia 1929), został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1929/1931[21][22]. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 7 Pułku Piechoty Legionów w Chełmie na stanowisko dowódcy II batalionu[23][24]. W listopadzie 1933 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu na stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu Ogólnego[25][1]. Później został przesunięty na stanowisko szefa Wydziału Mobilizacyjnego. Od listopada 1936 do września 1939 był szefem sztabu 5 Dywizji Piechoty we Lwowie[26]. W międzyczasie został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty[27][28].

W czasie kampanii wrześniowej w dalszym ciągu pełnił funkcję szefa sztabu 5 DP, Grupy Operacyjnej gen. Zulaufa, a następnie odcinka „Warszawa-Wschód”. Wziął udział w obronie Warszawy[29][30]. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. W niewoli przebywał kolejno w obozach: X B Nienburg, X A Itzehoe i Sandbostel, X C Lubeka i VI B Dössel[31]. Po uwolnieniu z niewoli (1 kwietnia 1945) pozostał w Dössel jako Polskim Ośrodku Wojskowym.

Zmarł 25 maja 1980 we Wrocławiu i został na Cmentarzu Osobowickim (pole 54, rząd 1, grób 458)[32].

28 września 1927 ożenił się ze Stanisławą z Czarneckich (1903–1985), z którą miał syna Włodzimierza Jana (ur. 1931) i córkę Elżbietę Zofię (1933–1968)[1][32].

Ordery i odznaczenia

austro-węgierskie

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Drzystek Michał. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.1-93 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-16].
  2. ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 57, 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie VIIb.
  3. ↑ Sprawozdanie 1916 ↓, s. 63.
  4. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 372.
  5. ↑ Wierzyński 1929 ↓, s. 3, 5.
  6. ↑ Wierzyński 1929 ↓, s. 5, 6.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920, s. 771.
  8. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 61.
  9. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 39.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922, s. 553.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 51 z 3 grudnia 1922, s. 888.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 477.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 44, 244.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 85 z 27 sierpnia 1924, s. 482.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 365.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 199.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927. Dodatek Nr 1, s. 5.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 132.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929, s. 106.
  20. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 35.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929, s. 375.
  22. ↑ Stawecki 1997 ↓, s. 92.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931, s. 322.
  24. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 537.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 8.
  26. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 531.
  27. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 420.
  28. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 16.
  29. ↑ Głowacki 1985 ↓, s. 312, jako Drzewiński.
  30. ↑ Porwit 1979 ↓, s. 21, 138, 143, jako Drzewiński.
  31. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2026-04-17].
  32. 1 2 Michał Drzewiński, Stanisława Drzewińska, Elżbieta Drzewińska-Sidorska. Zarząd Cmentarzy Komunalnych we Wrocławiu. [dostęp 2026-04-16].
  33. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 23 lipca 1921, s. 1188.
  34. ↑ Wierzyński 1929 ↓, s. 23.
  35. ↑ M.P. z 1936 r. Nr 66, poz. 131 (ISAP)
  36. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 19 marca 1936, s. 1.
  37. ↑ M.P. z 1938 r. Nr 140, poz. 245 (ISAP)
  38. ↑ Monitor Polski nr 260, poz. 636. 1928-11-10. [dostęp 2026-04-16].
  39. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 411.
  40. 1 2 3 Ranglisten 1918 ↓, s. 764.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.