Michał Jach

Syn Jana, który w Brygadzie Świętokrzyskiej NSZ był wzywany na akcje jako podwód, a w kolejnych latach otrzymał w Łomży nakaz pracy. Mama Helena była sanitariuszką w Okręgu Kieleckim AK „Jodła”, obwód Jędrzejów. Powrócił wraz z rodziną w rodzinne strony w kieleckie, a w 1955 zamieszkał w Kielcach. W latach 1958–1965 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 1 im. Stanisława Staszica przy ul. Sienkiewicza 8^[1][2]. W latach 1965–1969 kontynuował naukę w I Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego w Kielcach przy ulicy Ściegiennego 15^[3][2].

1 sierpnia 1969 rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie na Wydziale Elektroniki, na kierunku radiolokacja z komendantem wydziału elektroniki płk prof. Kazimierzem Dzięciołowskim^[3]. 24 września 1972 był promowany na pierwszy stopień oficerski podporucznika przez I zastępcę Głównego Inspektora Szkolenia – Szefa Inspektoratu Szkolenia Ministerstwa Obrony Narodowej gen. dyw. Józefa Stebelskiego^[4]. Od 1972, już jako oficer słuchacz, dalej studiował na WAT, które jako studia wyższe ukończył w 1973^[3][5].

W 1973 został na stanowisko dowódcy plutonu w 68 pułku czołgów^[3]. W latach 1975–1981 był dowódcą plutonu, potem dowódcą kompanii remontowej w 49 pułku zmechanizowanym w Wałczu^[3]. Wiosną 1981 otrzymał przydział służbowy do sztabu 20 Warszawskiej Dywizji Pancernej w Szczecinku, obejmując funkcję oficera w służbie uzbrojenia i elektroniki. Od 13 grudnia 1981 wykonywał zadania wynikające z zarządzeń stanu wojennego postawionych dla sztabu 20 DPanc^[a][3][2]. W 1984 ze Szczecinka został skierowany do Piły, gdzie przyjął stanowisko szefa służby uzbrojenia i elektroniki w Wyższej Oficerskiej Szkole Samochodowej sprawując obowiązki przez okres 6 miesięcy^[3]. W 1985 został skierowany do 15 Polowej Technicznej Bazy Rakietowej w Bielkowie, gdzie był szefem uzbrojenia i elektroniki. W 1987 w stopniu kapitana ukończył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów w Centrum Doskonalenia Oficerów im. gen Stanisława Popławskiego w Rembertowie na kierunku dowódców batalionów. 11 października 1988 został mianowany na stopień majora^[3][2].

W 1992, po rozformowaniu 15 Polowej Technicznej Bazy Rakietowej, został skierowany do Centrum Doskonalenia Kadr Administracji Wojskowej, gdzie objął funkcję szefa służby uzbrojenia i elektroniki-wykładowcy, będąc nim do 30 września 1994, po czym przeszedł do rezerwy w stopniu majora mając 25 lat służby w Wojsku Polskim^[5][2]. Wyróżniany i odznaczany^[3][2][6][7].. W czasie swojej służby był słuchaczem Wieczorowego Uniwersytetu Marksizmu-Leninizmu^[8][5].

Po odejściu z wojska zajmował stanowiska menedżerskie w prywatnych spółkach. W 1994 ukończył magisterskie studia ekonomiczne na Uniwersytecie Szczecińskim (magisterium – indywidualny tok studiów w czasie o rok krótszy), a w 1997 studia podyplomowe na Warszawskiej Szkole Zarządzania – Szkole Wyższej na kierunku zarządzanie przedsiębiorstwem. W 2000 został absolwentem studiów podyplomowych typu MBA prowadzonych przez Uniwersytet Szczeciński i Manchester Metropolitan University^[9][10].

W latach 1996–1998 należał do Ruchu Odbudowy Polski^[11]. W 2001 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości^[11]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 startował z listy tej partii, nie uzyskując mandatu^[12]. W 2005 z ramienia PiS uzyskał mandat posła w okręgu szczecińskim liczbą 5724 głosów^{[13][14][15][16]}. W Sejmie V kadencji był w składzie Komisji Obrony Narodowej^[17]. W wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję, następnie radny i wiceprzewodniczący komisji rewizyjnej Sejmiku Wojewódzkiego^[18][19]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 po raz drugi bezskutecznie ubiegał się o mandat europosła w okręgu gorzowskim, uzyskując 2165 głosów. W 2010 został wybrany do sejmiku zachodniopomorskiego. Został dyrektorem ds. ekonomicznych i członkiem zarządu Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Stargardzie Szczecińskim^{[20][21][22][19][23]}.

W 2011 kandydował w wyborach parlamentarnych z 3. miejsca na liście komitetu wyborczego Prawa i Sprawiedliwości w okręgu wyborczym nr 41 w Szczecinie i uzyskał mandat poselski. Oddano na niego 4383 głosy. Sprawował funkcję przewodniczącego Parlamentarnego Zespołu ds. Wojska Polskiego^[6] oraz był wiceprzewodniczącym Zachodniopomorskiego Zespołu Parlamentarnego^[24][19]. W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 6183 głosy. W Sejmie VIII kadencji objął funkcję przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej. Przewodniczył debatom w tematach obrony państwa, działalności sił zbrojnych, systemu oraz funkcjonowania obrony terytorialnej kraju i obrony cywilnej, wykonywania obowiązków w dziedzinie umacniania obronności przez organy państwowe i przedsiębiorstwa państwowe, organizacje spółdzielcze i społeczne oraz przez obywateli, spraw przemysłu obronnego^[25]. Od roku 2016 był członkiem Podkomisji ds. Ponownego Zbadania Wypadku Lotniczego pod Smoleńskiem (podkomisja Antoniego Macierewicza o katastrofie smoleńskiej)^[26][27]. W marcu 2018 przewodniczył debacie nad projektem tzw. ustawy degradacyjnej, broniąc jej wskazywał, że ustawa jest zgodna z konstytucją, że nie ma zagrożenia a ustawa jest przywróceniem godności „żołnierzom wyklętym i ich rodzinom”^[28]. 30 marca ustawa degradacyjna została zawetowana^[b]. Od 6 czerwca 2018 członek Komisji do Spraw Służb Specjalnych^[30].

W wyborach w 2019 do Parlamentu Europejskiego po raz kolejny bezskutecznie ubiegał się o mandat posła do Parlamentu Europejskiego^[31][32]. W wyborach w 2019 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 11 881 głosów^[33], to jego czwarta kadencja w Sejmie^[34][35]. W Sejmie IX kadencji ponownie objął funkcję przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej^[36]. 13 września 2022 po wyemitowaniu reportażu „Siła kłamstwa” przekonywał w mediach, że nikt w kierownictwie PiS nie ma wątpliwości co do tez stawianych w raporcie Antoniego Macierewicza i żaden reportaż TVN tego nie zmieni. W samolocie były co najmniej dwa wybuchy, nie jest to kwestia interpretacji a kwestia fizyki^[37]. W styczniu 2023 będąc członkiem Komisji do Spraw Służb Specjalnych nie miał dostępu do informacji ściśle tajnych i NATO-wskich. 8 lutego 2023 w Twoim Radiu w audycji Rozmowa dnia wskazał, że już taki dostęp został mu przyznany przez ABW^{[8][5][38][34]}. W wyborach w 2023 nie uzyskał poselskiej reelekcji^[39].

W kwietniu 2024 uzyskał mandat radnego sejmiku zachodniopomorskiego, startując z Komitetu Wyborczego Prawa i Sprawiedliwości uzyskał wynik 15 832 głosów, czyli 14,89 proc. wyborców^[40][41]. W czerwcu 2024 w wyborach do Parlamentu Europejskiego po raz kolejny bezskutecznie ubiegał się o mandat europosła w okręgu wyborczym nr 13, obejmującym województwa lubuskie i zachodniopomorskie, startując z siódmego miejsca 9 czerwca 2024 uzyskał ósmy wynik uzyskując 1641 głosów (4,89 proc.)^[42]. Kieruje PiS-em w Stargardzie, jest wiceprzewodniczącym Zarządu Okręgu PiS w województwie zachodniopomorskim^[43]. W sierpniu 2025 uzyskał możliwość objęcia mandatu posła X kadencji w miejsce Zbigniewa Boguckiego, na co wyraził zgodę^[44].

Michał Jach

W 2016 otrzymał Medal Rodła Związku Polaków w Niemczech oraz odznaczony Medalem „Pro Memoria”^[45][3][2]. 13 czerwca 2019 w dniu Święta Żandarmerii Wojskowej został odznaczony Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”^[46].

Pełnił społecznie funkcję prezesa chóru Cantore Gospel^[2] i pomagał w organizacji corocznego festiwalu Stargard Gospel Days. W swoim biurze poselskim zorganizował bezpłatne porady prawne. Aktywnie uczestniczy w lokalnych uroczystościach państwowych, spotkaniach w szkołach, z samorządowcami, z kombatantami, z żołnierzami i organizacjami WP, ze środowiskiem sportowym, ze słuchaczami Twojego radia z siedzibą w Stargardzie, konferencjach prasowych oraz dyżurach poselskich^[47].