Michał Milewski
 Michał Milewski (przed 1933) | |
 generał brygady | |
| Pełne imię i nazwisko |
Michał Piotr Milewski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
XXVII Brygada Piechoty |
| Stanowiska |
dowódca brygady piechoty |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Michał Piotr Milewski (ur. 5 grudnia 1875 w Suwałkach, zm. 28 listopada 1935 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Michał Piotr Milewski urodził się 5 grudnia 1875 w Suwałkach, stolicy ówczesnej guberni suwalskiej, w rodzinie Kazimierza i Józefy z Brzozowskich[1]. W czasie I wojny światowej służył jako oficer armii rosyjskiej.
Jako pułkownik armii rosyjskiej reskryptem Rady Regencyjnej z 31 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[2].
W powstaniu wielkopolskim był dowódcą frontu zachodniego. 23 maja 1919 roku, na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim, Komisariat Naczelnej Rady Ludowej dekretem nr 55 mianował go pułkownikiem w piechocie ze starszeństwem, które miało być określone później[3]. 11 czerwca 1919 roku został wyznaczony na stanowisko inspektora piechoty 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich. 23 czerwca 1919 roku na wniosek głównodowodzącego, generała piechoty Józefa Dowbor-Muśnickiego, Komisariat Naczelnej Rady Ludowej dekretem nr 169 mianował do generałem podporucznikiem ze starszeństwem, które będzie określone później[4]. 1 sierpnia 1919 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy I Brygady Strzelców Wielkopolskich, która po zjednoczeniu Wojska Wielkopolskiego z armią krajową została przemianowana na XXVII Brygadę Piechoty. Na czele tej brygady walczył na wojnie z bolszewikami. 22 maja 1920 roku Naczelny Wódz dekretem L. 2149 zatwierdził go w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[5]. 4 czerwca 1920 roku Minister Spraw Wojskowych, generał porucznik Józef Leśniewski rozkazem L. 1145.V zezwolił mu „korzystać tytularnie ze stopnia generała podporucznika”[6].
25 września 1921 roku został mianowany komendantem Obozu Warownego „Poznań”. Jego zastępcą był pułkownik Wacław Krupowicz, także oficer byłej armii rosyjskiej[7]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 67. lokatą w korpusie generałów[8]. 15 września 1924 roku Minister Spraw Wojskowych, generał dywizji Władysław Sikorski zwolnił go ze stanowiska komendanta Obozu Warownego „Poznań” i pozostawił do swojej dyspozycji[9][10].
Później pełnił także m.in. funkcję komendanta Obozu Warownego „Brześć”. Następnie w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX. 14 stycznia 1926 roku Minister Spraw Wojskowych, generał broni Lucjan Żeligowski mianował go komendantem miasta Brześć nad Bugiem[11].
17 listopada 1926 roku Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski mianował go członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[12]. Z dniem 31 maja 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[13][14][15]. Pod koniec życia mieszkał w Kielcach.
Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 16B, rząd II, grób 14-15).
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1074 – 13 kwietnia 1921[16][17][1]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 27 czerwca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[18][19]
- Krzyż Walecznych[20]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[20]
Przypisy
- 1 2 Kolekcja GiO ↓, s. 1.
- ↑ Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 2, nr 2, Warszawa 1918, s. 15.
- ↑ Tygodnik Urzędowy Nr 16 z 4 czerwca 1919 roku, s. 71.
- ↑ Tygodnik Urzędowy Nr 29 z 21 lipca 1919 roku, s. 152.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 29 maja 1920 roku, poz. 527.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 21 z 9 czerwca 1920 roku, poz. 569.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 121, 1454.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 16.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 76 z 7 sierpnia 1924 roku, s. 437.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 118.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 14 stycznia 1926 roku, s. 6.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 49 z 17 listopada 1926 roku, s. 399.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 70.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 880.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 322.
- ↑ Dziennik Personalny 1921.04.23 R.2 Nr16, „Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu”, 23 kwietnia 1921 [dostęp 2026-02-28].
- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 98.
- ↑ M.P. z 1938 r. Nr 177, poz. 323 (ISAP)
- ↑ Milewski Michał | Fundacja 100 [online], fundacja100.pl [dostęp 2026-02-28].
- 1 2 Kolekcja GiO ↓, s. 2.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2026-02-28].
- Roczniki Oficerskie 1923, 1924 i 1928.
- Rocznik oficerski rezerw 1934.
- Trzeba było pójść... Powiat Nowotomyski w Powstaniu Wielkopolskim 1918-1919. Historia i Pamięć, Zdzisław Kościański (red.), Bogumił Wojcieszak (red.), Anna Barłóg, Nowy Tomyśl: wydano staraniem Starostwa Powiatowego, 2010, ISBN 978-83-915081-7-6, OCLC 833579183.
- Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
- Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Michał Piotr Milewski. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości; I.480.383 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-02-28].