Michał Obojski
| Data i miejsce urodzenia |
5 września 1914 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
15 stycznia 1992 |
| Zawód, zajęcie |
nauczyciel |
| Alma Mater | |
| Odznaczenia | |
       | |
Michał Obojski (ur. 5 września 1914 w Przasnyszu, zm. 15 stycznia 1992 tamże)[1] – polski nauczyciel, pedagog, działacz społeczny.
Życiorys
Michał Obojski urodził się 5 września 1914 w Przasnyszu. Syn rolników, Apoloniusza i Agnieszki Obojskich. Rodzina Obojskich mieszkała na Zawodziu w Przasnyszu. Posiadali tam gospodarstwo rolne[2]. W wieku 7 lat stracił ojca. Agnieszka Obojska po śmierci męża została sama z trójką dzieci[a] na 16-hektarowym gospodarstwie, którego nie była w stanie sama prowadzić, żyła z jego dzierżawy[3][2].
W roku 1928 otrzymał świadectwo ukończenia szkoły powszechnej, mając dobre wyniki z języka polskiego i historii, z chemii tylko dostateczne[2]. Po ukończeniu szkoły powszechnej zdał do Seminarium Nauczycielskiego w Pułtusku, gdzie kształcił się na polonistę. W 1933 ukończył Seminarium Nauczycielskie z dyplomem nauczyciela szkół powszechnych. Następnie podjął bezpłatną praktykę w Szkole Podstawowej nr 1 w Przasnyszu. Był nauczycielem Aleksandra Drwęckiego i Haliny Skalskiej[2]. Potem pracował w Szkole Powszechnej stopnia pierwszego w Ostrowych Stańczykach z siedzibą w Goskach Wąsoszach, w gminie Krzynowłoga Mała. Tam poznał swoją przyszłą żonę Mariannę Rapacką, z którą ożenił się w listopadzie 1939. Miał z nią pięciu synów[b][3]. W okresie okupacji prowadził tajne nauczanie. W lutym 1945 objął funkcję kierownika Szkoły Podstawowej w Krzynowłodze Małej, a od września 1946 był kierownikiem szkoły w Węgrze. W 1949 podjął pracę w Szkole Podstawowej nr 1 w Przasnyszu. W roku szkolnym 1950/51 był instruktorem szkolenia przy zarządzie Oddziału Powiatowego ZNP. We wrześniu 1953 rozpoczął pracę jako nauczyciel chemii w Liceum Ogólnokształcącym w Przasnyszu. Jednocześnie uzupełniał wykształcenie, ukończył zaoczne studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. W roku 1963 rozpoczął eksternistyczne studia magisterskie na wydziale chemicznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, a egzamin magisterski złożył w czerwcu 1966[3].
Michał Obojski jako nauczyciel chemii Liceum Ogólnokształcącego w Przasnyszu w latach 50. założył pracownię chemiczną, która znajdowała się w sąsiednim budynku Szkoły Podstawowej nr 2, obok gabinetu lekarskiego. Dopiero po kilku latach udało się zorganizować w budynku LO pomieszczenie na własną pracownię chemiczną, która w kolejnych latach była jeszcze modernizowana. Podstawowym wyposażeniem pracowni były probówki w drewnianych statywach, a do ogrzewania ich zawartości służyły palniki spirytusowe w kształcie kałamarzy, z knotem i szklanym kołpakiem do zakrywania, kiedy ich się nie używało. Na lekcji taki zestaw stał na każdym uczniowskim stole. W szafach zamykanych na klucz znajdowały się brązowe szklane słoje i butelki zawierające pierwiastki i związki chemiczne. Na ścianach pracowni oprócz układu okresowego Mendelejewa wisiały umieszczone w szklanych gablotach poglądowe tablice ilustrujące różne procesy technologiczne. Pracownia chemiczna służyła uczniom trzech szkół: Podstawowej nr 1 i nr 2 oraz Liceum[4]. W tej pracowni przygotowywał spośród grupy uczniów liceum do startu w olimpiadach chemicznych. Organizował pozalekcyjne zajęcia obejmujące podstawy analizy chemicznej, które to zagadnienia poznawał student na pierwszym i drugim roku[5]. W latach 60. i 70. XX wieku jego uczniowie sześciokrotnie dochodzili do szczebla centralnego olimpiad chemicznych (w 1962 Karol Jackowski doszedł do olimpijskiego finału, będąc jeszcze uczniem liceum miał już indeks na Uniwersytet Warszawski)[c]. Był także nauczycielem chemii w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących[7].
Michał Obojski zapraszany był przez władze uczelniane do komisji prowadzących rekrutacje na studia. W przasnyskim liceum miał u uczniów przydomek „Bizon”[d][8][2]. Nie należał do żadnej partii. Był osobą wierzącą, a jego pięciu synów było ministrantami w kościele OO Pasjonistów[2]. W 1979 przeszedł na emeryturę, podczas której do 1982 pracował na pół etatu w przasnyskim ogólniaku, potem był jeszcze zatrudniony w Zespole Szkół Zawodowych w Przasnyszu[9][10]. Zmarł 15 stycznia 1992, w wieku 78 lat. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Przasnyszu. W 2008 jego prochy zostały przeniesione na warszawski cmentarz w Wólce Węglowej[e]. Jego imię od 1993 nosi jedna z przasnyskich ulic osiedla Orlika w Przasnyszu[5]. 10 listopada 2008 w budynku liceum odsłonięto tablicę pamiątkową z płaskorzeźbionym popiersiem poświęconą Michałowi Obojskiemu[1][11].
Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[9]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1979
- Złoty Krzyż Zasługi – 1974
- Nagroda Pierwszego stopnia Ministra Oświaty i Wychowania – 1977
- Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” – 1983
- Złota Odznaka ZNP (dwukrotnie)
- Medal 40-lecia Polski Ludowej – 1984
- Medal Komisji Edukacji Narodowej – 1980
Uwagi
- ↑ Najmłodszy syn Henryk urodził się już po śmierci ojca[3][2].
- ↑ Trzech z pięciu jego synów ma doktorat z nauk technicznych[2]
- ↑ W 1964 uczestnikami XI Olimpiady Chemicznej byli: Teresa Jermolińska/Szczepańska, Józef Gołdon, Andrzej Kawiecki, Stanisław Leliński, Adam Myśliński, Zdzisław Bartosiewicz. Później jeszcze kilku absolwentów przasnyskiego liceum zwyciężało w olimpiadach chemicznych, w tym Andrzej Królikowski i Mariusz Milik, zajmujący się w Kalifornii komputerowym przewidywaniem struktur protein[6].
- ↑ Ksywa „Bizon”, bo nieopatrznie którejś klasie liceum powiedział „hałasujecie jak sto bizonów”[8].
- ↑ Synowie Michała Obojskiego, a jest ich pięciu i żaden z nich od lat już nie mieszka w rodzinnym mieście, postanowili przenieść prochy ojca na cmentarz warszawski w Wólce Węglowej. Została tam pochowana ich matka i zarazem żona Michała, Maria Obojska[2].
Przypisy
- 1 2 Borkowski i Kaszubowski 2011 ↓, s. 48-49.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Mariusz Bondarczuk. Saga o "Bizonie". beta.chem.uw.edu.pl. [dostęp 2026-03-23].
- 1 2 3 4 Borkowski i Kaszubowski 2011 ↓, s. 48.
- ↑ Bondarczuk 2006 ↓, s. 66.
- 1 2 Bondarczuk 2006 ↓, s. 67.
- ↑ Bondarczuk 2006 ↓, s. 66-67.
- ↑ Bondarczuk 2006 ↓, s. 59-60.
- 1 2 Bondarczuk 2006 ↓, s. 59.
- 1 2 Borkowski i Kaszubowski 2011 ↓, s. 49.
- ↑ Lemanowicz, Włodarczyk i Kruszewski 2014 ↓, s. 45.
- ↑ Obojski – wielki człowiek i nauczyciel. eprzasnysz.pl. [dostęp 2026-03-23].
Bibliografia
- Alfred Borkowski, Piotr Kaszubowski: Przasnyskie portrety. Część czwarta. Przasnysz-Ciechanów: Związek Literatów Polskich Oddział w Ciechanowie; Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, 2011. ISBN 978-83-89408-49-5.
- Edward Lemanowicz, Wojciech Włodarczyk, Bogusław Kruszewski: Szkoła wielu Pokoleń. Przasnysz: Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych, 2014. ISBN 978-83-921793-7-5.
- Mariusz Bondarczuk (red.), Misjonarze i barbarzyńcy. Opowieści o codziennym życiu przasnyskiego ogólniaka w latach 1923–2005, Przasnysz: Wydawnictwo Mazowieckie, 2006, ISBN 83-900940-4-5.