Michał Stefanicki

Michał Stefanicki
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

3 września 1891
Kołomyja

Data i miejsce śmierci

28 lutego 1955
Kraków

Przebieg służby
Lata służby

do 1928

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

26 pułk piechoty

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941, czterokrotnie) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola
Grób Michała Stefanickiego na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie

Michał Stefanicki (ur. 3 września 1891 w Kołomyi, zm. 28 lutego 1955 w Krakowie) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, starosta bydgoski.

Życiorys

Urodził się 3 września 1891 w Kołomyi[1]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Był podporucznikiem rezerwy 4 bośniacko-hercegowińskiego pułku piechoty[2].

W czasie wojny z Ukraińcami, a następnie wojny z bolszewikami pełnił służbę w Sztabie 6 Armii na stanowisku I oficera Oddziału Operacyjnego[3]. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[4]. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w dowództwie 6 Armii, a jego oddziałem macierzystym był 51 pułk piechoty. Obok stopnia przysługiwał mu wówczas tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”[5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 480. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 51 pułk piechoty[6]. W 1923 pełnił służbę w Sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisku szefa Oddziału III, pozostając oficerem nadetatowym 54 pułku piechoty w Tarnopolu[7]. Z dniem 2 listopada 1923 został przydzielony z DOK VI do macierzystego pułku z jednoczesnym odkomenderowaniem do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza jednorocznego kursu doszkolenia. W marcu 1924 ppłk Jan Władysław Rozwadowski sporządził wniosek o jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari za czyny męstwa w czasie służby w Sztabie 6 Armii[3]. 16 czerwca 1924 wniosek został przesłany do Biura Kapituły Orderu „Virtuti Militari” przez generała brygady Edmunda Kesslera z jego poparciem, lecz nie został uwzględniony[3].

Z dniem 15 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został ponownie przydzielony do sztabu DOK VI. Pełnił służbę w Oddziale Ogólnym, którego szefem był wówczas pułkownik Juliusz Drapella[8]. 23 maja 1927 został przeniesiony do 82 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy I batalionu[9]. 31 października 1927 został przeniesiony do 26 pułku piechoty we Lwowie na stanowisko dowódcy III batalionu[10][11]. Z dniem 31 grudnia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku[12]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI”[13].

W lipcu 1934 został mianowany starostą grodzkim i powiatowym w Bydgoszczy[14][15]. 4 grudnia 1934 wszedł w skład Rady Artystyczno-Kulturalnej miasta Bydgoszczy[16].

W 1945 został zarejestrowany w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym w Krakowie[17].

Zmarł 28 lutego 1955 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera LXX-59-17)[18].

Ordery i odznaczenia

austro-węgierskie

Przypisy

  1. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-06-17].
  2. ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 891.
  3. 1 2 3 Stefanicki Michał. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.102-10407 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-06-17].
  4. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920, s. 773.
  5. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 163, 889.
  6. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 35.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 97, 278, 404.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 54, 254, 347.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927, s. 145.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927, s. 296.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 42, 170.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 384.
  13. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 970.
  14. ↑ Kronika. Kołomyjanin Starostą w Bydgoszczy. „Tygodnik Pokucki Zjednoczenie”. Rok VIII (Nr 29), s. 3, 15 lipca 1934. Kołomyja. [dostęp 2021-08-28].
  15. ↑ [Afisz] : „Święto Morza” - Program obchodów uroczystości 15-lecia odzyskania dostępu do Bałtyku Komitet Honorowy: Michał Stefanicki (Starosta Grodzki i Powiatowy), Jan Chmurowicz (Komendant Garnizonu i Dowódca 15-tej Dywizji Piechoty), Leon Barciszewski (Prezydent Miasta), Józef Schulz (Proboszcz Farny).
  16. ↑ Katarzyna Grysińska: Rada Artystyczno-Kulturalna w Bydgoszczy w latach 1934–1939. W: Barbara Mielcarek-Krzyżanowska (red.): Muzyka w instytucjach i stowarzyszeniach na Pomorzu i Kujawach. Bydgoszcz: Wydawnictwo Uczelniane AM w Bydgoszczy, 2004, s. 134. ISBN 83-920233-6-6.
  17. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2026-06-17].
  18. ↑ Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], zck-krakow.pl [dostęp 2021-08-28].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.