Michał Zienkiewicz

Michał Zienkiewicz
tytularny generał brygady tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia

3 grudnia 1868
Carskie Sioło

Data i miejsce śmierci

6 kwietnia 1959
Kielce

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

25 Pułk Piechoty
XIII Brygada Piechoty
PKU Białystok
PKU Warszawa M. I

Stanowiska

dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
komendant PKU

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Michał Zienkiewicz (ur. 21 listopada?/3 grudnia 1868 w Carskim Siole, zm. 6 kwietnia 1959[1] w Kielcach) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w Carskim Siole, w rodzinie Władysława i Antoniny z Michałowskich[2][3]. Uczył się w Korpusie Kadetów w Petersburgu, a następnie w Wileńskiej Szkole Junkrów Piechoty w Wilnie[4]. Od 1890 roku zawodową służbę wojskową pełnił w armii rosyjskiej, gdzie przydzielono go do 255 Leśnego Rezerwowego pułku piechoty w Saratowie[5], który 20 lutego 1910 roku został wcielony do 185 pułku piechoty ze składu 47 Dywizji Piechoty. Następnie pełnił służbę w Twierdzy Sweaborg[6]. W 1913 roku ukończył Oficerską Szkołę Strzelecką (ros. Офицерская стрелковая школа) w Oranienbaumie, która przygotowywała kapitanów do dowodzenia batalionem[6][4]. W czasie I wojny światowej dowodził batalionem, a następnie pułkiem. W sierpniu 1914 został ciężko ranny w walkach pod Hrubieszowem[5][6][4]. W grudniu 1917 roku wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji[5][4].

W lutym 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego w randze podpułkownika[5]. W czasie wojny z bolszewikami dowodził 25 pułkiem piechoty[5] (od 7 lutego 1919 roku do 16 kwietnia 1920 roku)[7], a następnie XIII Brygadą Piechoty (od 15 czerwca do lipca 1920 roku)[8]. W Rozkazie nr 5 Dowództwa 2. Armii z 10 kwietnia 1920 roku, czytamy m.in.[9]:

Dowodząc w wypadzie operacyjnym z dnia 2-go na 3-go marca b. r. kolumną południową, kierował nią w potyczkach podpułkownik Michał Zienkiewicz Dowódca 25. p. p. osobiście, mimo silnego ognia karabinów maszynowych i świecąc w ten sposób przykładem swoim żołnierzom, przyczynił się w znacznej mierze do zdobycia wsi Wyszczykusy, Michajłówka i Bratałowo, w których wzięto 30 jeńców, zdobyto 3 k. m., 6 koni i wozy z prowiantami. Dziękując podpułkownikowi Zienkiewiczowi w Imieniu Służby za osiągniecie w wspomnianej akcji takiego wyniku, życzę Mu i Żołnierzom 25. p. p. i nadal powodzenia dla dobra naszej Sprawy.

15 lipca 1920 roku został Okręgowym Inspektorem Armii Ochotniczej na Okręg Generalny „Łódź”[10]. Następnie był pomocnikiem komendanta kursów oficerskich w Rembertowie[6][11]. Później powierzono mu zadanie organizacji szkoły w Zambrowie, przeznaczonej do kształcenia personelu Batalionów Celnych[6][12]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Białystok”, a jego oddziałem macierzystym był 25 pułk piechoty[13]. Za wykazane męstwo i odwagę podczas walki[14], 27 grudnia 1921 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy[15].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 25 pp[16]. W latach 1923–1924 był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Białystok, pozostając oficerem nadetatowym 42 pułku piechoty w Białymstoku[17]. 3 lipca 1924 roku ogłoszono jego przeniesienie do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto I na stanowisko komendanta[18][19]. 10 sierpnia 1924 roku objął obowiązki komendanta. We wrześniu 1925 roku został przydzielony do macierzystego 42 pp z pozostawieniem w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[20]. 21 grudnia 1925 roku Prezydent RP nadał mu stopień generała brygady, wyłącznie z prawem do tytułu, z dniem przeniesienia w stan spoczynku – 28 lutego 1926 roku[21]. Mieszkał w Warszawie[22][23]. Zmarł w 1959 roku w Kielcach. Został pochowany na cmentarzu Starym.

Był żonaty i miał dwoje dzieci: Helenę (ur. 23 stycznia 1899) i Wacława (ur. 8 kwietnia 1911)[5].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ data śmierci wg. dokumentacji cmentarnej
  2. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 368, autor jako datę urodzenia podał 21 listopada 1868 roku.
  3. ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 1.
  4. 1 2 3 4 Stawecki 1994 ↓, s. 368.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 Kolekcja GiO ↓, s. 2.
  6. 1 2 3 4 5 Nowy komendant ↓.
  7. ↑ Juszkiewicz 1928 ↓, s. 6.
  8. ↑ Jarno 2003 ↓, s. 104.
  9. ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 6.
  10. ↑ Obrona Państwa 1923 ↓, s. 107.
  11. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 368 wg autora był komendantem kursu aplikacyjnego w Rembertowie.
  12. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 368 wg autora był komendantem szkoły Straży Granicznej w Zambrowie.
  13. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 95, 973.
  14. ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 3.
  15. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, s. 1723.
  16. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 19.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 248, 395, 1460.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 62 z 3 lipca 1924 roku, s. 369.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 229, 339, 1351.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 96 z 25 września 1925 roku, s. 522.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 137 z 28 grudnia 1925 roku, s. 741, 743.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 882.
  23. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322.
  24. ↑ Juszkiewicz 1928 ↓, s. 36.
  25. ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 1, 2.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.