Michaił Piotrowski

Michaił Piotrowski
Ilustracja
Państwo działania

ZSRR, Rosja

Data i miejsce urodzenia

9 grudnia 1944
Erywań

profesor
Specjalność: starożytna i średniowieczna historia Bliskiego Wschodu, historia Jemenu, Koran, wczesna historia islamu
Alma Mater

Leningradzki Uniwersytet Państwowy

Odznaczenia
Państwowa Nagroda Federacji Rosyjskiej w dziedzinie literatury i sztuki
Order „Za zasługi dla Ojczyzny” I klasy Order „Za zasługi dla Ojczyzny” II klasy Order „Za zasługi dla Ojczyzny” III klasy Order „Za zasługi dla Ojczyzny” IV klasy Order Aleksandra Newskiego (Federacja Rosyjska) Order Honoru Order Przyjaźni Medal Puszkina (Federacja Rosyjska) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy Order Zasługi Republiki Włoskiej III Klasy (1951-2001) Komandor Orderu Gwiazdy Polarnej (1975–2022, Szwecja) Krzyż Komandorski Orderu Lwa Finlandii Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Krzyż Komandorski Orderu Węgierskiego Zasługi (cywilny) Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RFN Członek Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Komandor Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Pro Merito Melitensi Krzyż Kawalerski za Naukę i Sztukę (Austria) Order św. Mesropa Masztoca Order Franciszka Skaryny (Białoruś) Order Flagi Serbii I klasy (Serbia)

Michaił Borisowicz Piotrowski (ros. Михаил Борисович Пиотровский, ur. 9 grudnia 1944 w Erywaniu) – rosyjski historyk orientalista, filolog, znawca sztuki, dyrektor Ermitażu (od 1992).

Życiorys

Jest synem dyrektora Ermitażu Borisa Piotrowskiego. W 1967 ukończył z wyróżnieniem Wydział Wschodni Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego (katedrę filologii arabskiej), w latach 1967–1991 pracował w Leningradzkim Oddziale Instytutu Orientalistyki, w 1973 obronił pracę kandydacką, a w 1985 doktorską. W 1991 został zastępcą dyrektora Muzeum Ermitażu ds. pracy naukowej, a w lipcu 1992 dyrektorem Państwowego Ermitażu, 1993–1996 był członkiem kolegium Ministerstwa Kultury Rosji (ponownie został nim w 2001). W 1996 został członkiem Rady przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej ds. kultury i sztuki, w 2001 prezesem Związku Muzeów Rosji, a w 2012 dziekanem Wydziału Wschodniego Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego. Jest członkiem korespondentem Niemieckiego Instytutu Archeologicznego i honorowym członkiem Akademii Nauk Republiki Tatarstanu. W 2011 został wybrany deputowanym do Dumy Państwowej, jednak nie przyjął mandatu. Zna języki arabski i angielski. Napisał ponad 250 prac naukowych, m.in. na temat arabskiej kultury i języka.

Odznaczenia

Rosyjskie

Zagraniczne

I inne.

Przypisy

  1. ↑ Указ Президента Российской Федерации от 08.12.2024 № 1037 ∙ Официальное опубликование правовых актов [online], publication.pravo.gov.ru [dostęp 2026-04-03] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-08] (ros.).
  2. ↑ Указ Президента Российской Федерации от 06.12.2019 № 587 ∙ Официальное опубликование правовых актов ∙ Официальный интернет-портал правовой информации [online], publication.pravo.gov.ru [dostęp 2026-04-03] [zarchiwizowane z adresu 2021-01-26].
  3. ↑ Официальный интернет-портал правовой информации [online], publication.pravo.gov.ru [dostęp 2026-04-03] [zarchiwizowane z adresu 2014-12-09].
  4. ↑ Официальный интернет-портал правовой информации [online], publication.pravo.gov.ru [dostęp 2026-04-03] [zarchiwizowane z adresu 2016-07-08].
  5. ↑ Про нагородження М. Піотровського орденом князя Ярослава Мудрого [online], Офіційний вебпортал парламенту України [dostęp 2026-04-03] (ukr.).
  6. ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ №68/2025 Про рішення Ради національної безпеки і оборони України від 4 лютого 2025 року "Про застосування персональних спеціальних економічних та інших обмежувальних заходів (санкцій)" [online], president.gov.ua, 4 lutego 2025 [dostęp 2026-04-03] (ukr.).
  7. ↑ Укази о одликовањима [online], predsednik.rs [dostęp 2026-04-03] (serb.).

Bibliografia