Mielegiany
 Kościół w Mielegianach | |||
| |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Okręg | |||
| Rejon | |||
| Gmina |
Mielegiany | ||
| Populacja (2001) |
| ||
| • liczba ludności |
286 | ||
| Kod pocztowy |
LT-30012 | ||
Położenie na mapie Litwy  | |||
 55°15′30″N 26°26′20″E/55,258333 26,438889 | |||
Mielegiany (lit. Mielagėnai) – miasteczko na Litwie, w okręgu uciańskim, w rejonie ignalińskim, siedziba starostwa Mielegiany, 17 km na północny zachód od Hoduciszek i 24 km na wschód od Ignaliny, 286 mieszkańców (2001).
Historia
W czasach zaborów w gminie Mielegiany, w powiecie święciańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku miasteczko liczyło 516 mieszkańców, 336 dziesięcin. Siedziba gminy Mielegiany[1].
W dwudziestoleciu międzywojennym miasteczko leżało w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Mielegiany. Siedziba gminy.
W 1931 w 86 domach zamieszkiwały 473 osoby[2].
Miejscowość należała do miejscowej parafii rzymskokatolickiej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Święcianach i Okręgowy w Wilnie; mieścił się tu urząd pocztowy obsługujący znaczną część gminy[3].
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś została zajęta przez Armię Czerwoną i włączona do BSRR, a w 1940 do LSRR. W latach 1941-1944 pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w LSRR. Od 1991 roku w Republice Litewskiej.
Znajduje się tu kościół katolicki z XVIII wieku, szkoła podstawowa, poczta i biblioteka. W czasie buntu Żeligowskiego miejscowość znalazła się na obszarze Litwy Środkowej i zajęta przez Wojsko Polskie. W okresie międzywojennym w granicach II RP w powiecie święciańskim, siedziba gminy Mielegiany.
Od 2008 roku miejscowość posiada własny herb nadany dekretem Prezydenta Republiki Litewskiej.
Przypisy
- ↑ Гошкевич И. И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 293
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 48.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 991.