Mikołaj Lachowski
 major | |
| Data i miejsce urodzenia |
19 kwietnia 1925 |
|---|---|
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1941–1954 |
| Formacja | |
| Jednostki |
1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki |
| Stanowiska |
zastępca kierownika PUBP |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
            | |
Mikołaj Lachowski (ur. 19 kwietnia 1925 w Krzemieńczuku) – uczestnik II wojny światowej w szeregach Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego, oficer aparatu bezpieczeństwa PRL.
Życiorys
Syn Romana i Pauliny Lachowskich[1], Urodzony w polskiej rodzinie robotniczej, z zawodu ślusarz. Od sierpnia 1941 żołnierz Armii Czerwonej, w październiku ciężko ranny na froncie. Od maja 1943 żołnierz 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki; uczestnik bitwy pod Lenino. Od kwietnia do lipca 1944 słuchacz szkoły NKWD w Kujbyszewie. Od 22 sierpnia 1944 funkcjonariusz Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Lublinie. Od 18 grudnia 1944 zastępca szefa, a następnie szef PUBP w Zamościu, później naczelnik Wydziału III WUBP w Lublinie, a następnie zastępca dyrektora Departamentu IV MBP.
Jako funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa wyróżniał się gorliwością i okrucieństwem; 3 lutego 1945 w Zarzeczu na Zamojszczyźnie zastrzelił trzech żołnierzy Batalionów Chłopskich zatrzymanych na przyjęciu weselnym. 28 lutego dowodził akcją PUBP, w czasie której zabito 5 i aresztowano 6 żołnierzy BCh; Lachowski został wówczas lekko ranny. 18 kwietnia kierował wspólną polsko-sowiecką akcją przeciwko żołnierzom Armii Krajowej w Łabuńkach pod Zamościem; zabito wówczas 9 osób. 10 października 1945 został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej[2]. Otrzymał też Złoty i dwa Srebrne Krzyże Zasługi, Medal Zasłużonym na Polu Chwały, Krzyż Bitwy pod Lenino, Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk, Medal za Warszawę 1939–1945, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945, radziecki Medal za Odwagę, Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (6 kwietnia 1985), Medal za Zwycięstwo nad Niemcami, Medal za Wyzwolenie Warszawy i Medal za Zdobycie Berlina. Zwolniony 1 czerwca 1954, wyjechał do ZSRR. Mieszkał we Lwowie, gdzie pracował jako majster[3]
Przypisy
- 1 2 Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-04-27]. (ang.).
- ↑ M.P. z 1945 r. Nr 44, poz. 109 (ISAP).
- ↑ Informacje o Mikołaju Lachowskim
Bibliografia
- Rok pierwszy. Powstanie i działalność aparatu bezpieczeństwa publicznego na Lubelszczyźnie (lipiec 1944 – czerwiec 1945), Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2004.