Mikołaj Majewski

Mikołaj Majewski

generał brygady
Pełne imię i nazwisko	Mikołaj Teodor Majewski
Data i miejsce urodzenia	21 listopada 1880 Kuźnieck
Data i miejsce śmierci	14 września 1944 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	od 1899
Siły zbrojne	Armia Imperium Rosyjskiego Błękitna Armia Wojsko Polskie
Jednostki	18 Dywizją Piechoty
Stanowiska	dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy	wojna rosyjsko-japońska I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Mikołaj Teodor Majewski (ur. 9 listopada^?/21 listopada 1880 w Kuźniecku, zm. 14 września 1944 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Urodził się 21 listopada 1880 w Kuźniecku, w ówczesnej guberni saratowskiej, w rodzinie Erazma (zm. 1899) i Anieli z Nehrebeckich^[1]. 31 sierpnia 1899 rozpoczął służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Po ukończeniu Korpusu Kadetów i Michajłowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu w 1901, będąc podporucznikiem, pełnił służbę w 7 Brygadzie Artylerii w Tambowie. Ukończył dziewięciomiesięczny kurs szermierki.

Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904–1905. W czasie I wojny światowej do kwietnia 1915 przebywał na froncie dowodząc baterią artylerii. Z powodu odniesionych ran podczas walk w styczniu 1917, w stopniu pułkownika, został przeniesiony w stan spoczynku. W grudniu 1917 ponownie przyjęto go do służby czynnej w 7 Brygadzie Artylerii, powierzając mu w styczniu 1918 dowodzenie polską baterią artylerii konnej. Aresztowany przez bolszewików, zbiegł podczas transportu do Płoskirowa na Podolu. W lutym przedostał się do Odessy i stamtąd wyjechał do Francji, gdzie wstąpił do Armii Polskiej.

Wykorzystując zdobytą wiedzę i doświadczenie, brał udział w organizowaniu polskich jednostek i ich szkoleniu. W sierpniu 1918 został zastępcą dowódcy Obozu Wojska Polskiego, a następnie dowódcą Wyższej Szkoły Wojska Polskiego. W listopadzie 1918 objął funkcję komendanta Kwatery Głównej Naczelnego Dowództwa WP w Paryżu, a dwa miesiące później dowódcy Centrum Wyszkolenia Kawalerii, Artylerii i Inżynierii. 6 stycznia 1919 został dowódcą instrukcyjnego (szkolnego) pułku artylerii w składzie Dywizji Instrukcyjnej. 2 kwietnia 1919 został wyznaczony rozkazem gen. Józefa Hallera na stanowisko dowódcy 3 pułku artylerii polowej, na czele którego powrócił do kraju.

We wrześniu 1919 ukończył kurs czołgów w Łodzi, a w marcu 1920 – VIII kurs w Centrum Studiów Artyleryjskich w Warszawie. Od listopada do sierpnia 1920 dowodził m.in. 113 Brygadą Artylerii w Grupie Taktycznej gen. Louisa Bonnina, 11 Kresowym pułkiem artylerii polowej oraz – w zastępstwie – 11 Brygadą Artylerii. 29 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera^[2]. 8 lipca 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen. Hallera z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika artylerii, zaliczony do Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do 18 Brygady Artylerii^[3]. 7 sierpnia 1920 powierzono mu dowodzenie 13 Brygadą Artylerii.

W lutym 1921 ukończył miesięczny kurs dowódców pułków i brygad we Lwowie. Od lutego do kwietnia 1921 pełnił obowiązki – w zastępstwie – dowódcy 13 Dywizji Piechoty. 28 lipca 1921 został zwolniony ze stanowiska dowódcy 13 BA i wyznaczony na stanowisko dowódcy Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu^[4], a następnie komendanta Obozu Szkół Artylerii w Toruniu. W marcu 1923 został szefem artylerii i uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. W okresie od 1 grudnia 1924 do 20 sierpnia 1925 był słuchaczem II Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. We wrześniu 1925 został mianowany dowódcą 18 Dywizji Piechoty. 28 stycznia 1929 zwolniony został ze stanowiska dowódcy 18 DP i mianowany dowódcą 6 Grupy Artylerii we Lwowie^[5]. Z dniem 31 marca 1930 został przeniesiony w stan spoczynku^[6]. Mieszkał w Warszawie. Został osadnikiem wojskowym w powiecie grodzieńskim^[7].

Zginął 14 września 1944 w powstaniu warszawskim podczas bombardowania Zakładu Sióstr Rodziny Marii Szpitala Ujazdowskiego przy ul. Chełmskiej 19^[8]. Po ekshumowaniu jego szczątki zostały złożone na cmentarzu Wolskim w Warszawie. Na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie znajduje się jego symboliczny grób (kwatera A36-4-26)^[9]. Był żonaty z Marią Niezielińską, miał syna Czesława.

• podporucznik – sierpień 1901
• porucznik – wrzesień 1904
• kapitan – wrzesień 1905
• podpułkownik – luty 1918
• pułkownik – marzec 1919
• generał brygady – maj 1922

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski – 2 maja 1923^[10][11]
• Krzyż Walecznych po raz pierwszy nr 13022 – 1921 „w zamian za otrzymaną wstążeczkę biało-amarantową b. armii gen. Hallera”^[12][13]
• Krzyż Walecznych po rez drugi nr 38952^[14]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
• Krzyż Oficerski Orderu Francuskiego Legii Honorowej – 1923^[15]
• Medal Zwycięstwa – 19 kwietnia 1926^[16]

• Majewski Mikołaj Teodor. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.359 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-14].
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
• PiotrP. Stawecki PiotrP., Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159 .