Minuskuł 6
| Data powstania |
XIII wiek |
|---|---|
| Rodzaj | |
| Numer |
6 |
| Zawartość |
Nowy Testament (bez Apokalipsy) |
| Język |
grecki |
| Rozmiary |
14,5 × 10,5 cm |
| Typ tekstu |
bizantyński/mieszany |
| Kategoria |
III/V |
| Miejsce przechowywania |
Minuskuł 6 (wedle numeracji Gregory—Aland; według numeracja von Soden: δ 356)[1] – manuskrypt Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim, pochodzący z XIII wieku[2]. Przechowywany jest w Paryżu.
Opis rękopisu
Kodeks zawiera tekst Nowego Testamentu (bez Apokalipsy), znajdujący się na 235 pergaminowych kartach, każdej o wymiarach 14,5 cm na 10,5 cm[2].
Tekst rękopisu napisany jest jedną kolumną na stronę i zawiera 29–47 linijek w kolumnie[2]. Rozmiar pisma jest bardzo niewielki; wedle opinii Fredericka Scrivenera, do czytania niektórych stron trzeba korzystać ze szkła powiększającego[3]. Kształty liter zostały określone przez badacza jako eleganckie[4].
Zawartą w manuskrypcie Ewangelię podzielono według κεφαλαια (gr. kefalaia — rozdziały) oraz sekcji Ammoniusza, których numery umieszczono na marginesie. Sekcje Ammoniusza nie zostały opatrzone odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. Tekst Ewangelii zawiera τιτλοι (gr. titloi — tytuły). Ponadto przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały spisy znajdujących się w niej κεφαλαια (rozdiałów)[3][4].
W rękopisie, oprócz samych Ewangelii, zamieszczono prolegomenę (przedmowę z wprowadzeniem do znajdujących się dalej Ewangelii), synaksarion z liturgią Jana Chryzostoma oraz menologium[3].
Tekst
Grecki tekst Ewangelii reprezentuje mieszaną tradycję tekstualną. Kurt Aland tekst Listów zaklasyfikował do kategorii III; pozostałe księgi Nowego Testamentu (Ewangelie i Dzieje) przydzielił zaś do kategorii V[5].
Według Scrivenera, tekst rękopisu jest bliski minuskułom 4, 5 oraz 75[3].
Historia
Paleograficznie kodeks datowany jest na wiek XIII[2]. Wykorzystany został przez Stefanusa w Editio Regia, w którym oznakowano go przy pomocy siglum ε'. Rękopis badany był przez Johanna Jakoba Wettsteina, Johanna Jakoba Griesbacha oraz Johanna Martina Augustina Scholza. Do listy rękopisów Nowego Testamentu zaklasyfikował go Wettstein[6]. Scholz zaś skolacjonował tekst Ewangelii Mateusza, Marka 1–4 i Jana 7–8[3].
Rękopis badał i opisał także Paulin Martin[7].
Obecnie manuskrypt przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 112) w Paryżu[2].
Kodeks cytowany jest również w krytycznych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle—Alanda (NA26, NA27).
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 48.
- 1 2 3 4 5 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 47.
- 1 2 3 4 5 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 191.
- 1 2 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 129.
- ↑ K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 129. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.).
- ↑ Johann Jakob Wettstein: Novum Testamentum Graecum editionis receptae cum lectionibus variantibus codicum manuscripts. T. 1. Amsterdam: Ex Officina Dommeriana, 1751, s. 46. [dostęp 2012-06-06]. (łac.).
- ↑ Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au N. T., conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), ss. -20.
Bibliografia
- J. Neville Birdsall, A Study of Manuscript 1739 and its Relationship to MSS. 6, 424, 1908, and M, (unpublished Ph.D. dissertation, 1959).
Linki zewnętrzne
- R. Waltz, Minuscule 6 Encyclopedia of Textual Criticism