Mireille Darc

Mireille Darc
Ilustracja
Mireille Darc (1968)
Imię i nazwisko

Mireille Christiane Gabrielle Aimée Aigroz

Data i miejsce urodzenia

15 maja 1938
Tulon

Data i miejsce śmierci

28 sierpnia 2017
Paryż

Zawód

aktorka, modelka, reżyserka

Współmałżonek

Pascal Desprez
(2002–2017; jej śmierć)

Lata aktywności

1960–2012

Strona internetowa

Mireille Darc, właśc. Mireille Christiane Gabrielle Aimée Aigroz (ur. 15 maja 1938 w Tulonie, zm. 28 sierpnia 2017 w Paryżu) – francuska aktorka, modelka i reżyserka.

Życiorys

Mireille Darc (1989)

Urodziła się i spędziła dzieciństwo w Tulonie, w departamencie Var. Jej matka, Gabrielle Reynaudo, poczęła ją z marynarzem, który przejeżdżał przez Tulon[1]. Jej przybranym ojcem był Marcel Aigroz, ogrodnik[2]. Miała przybranych braci: Rogera (1926–1985) i Maurice’a (ur. 1928)[2]. Wkrótce po wypowiedzeniu wojny we wrześniu 1939, rodzice wysłali ją wraz z dwoma starszymi braćmi do Szwajcarii, by zamieszkali u sióstr ojca w Les Plans-sur-Bex[3]. Później dzieci wróciły do ​​Tulonu, gdzie matka prowadziła niewielki sklep spożywczy, a ojciec pracował jako ogrodnik. Rodzina żyła skromnie, a niekiedy wręcz w ubóstwie.

Mireille Aigroz uczęszczała do szkoły Valbourdin, a następnie do szkoły średniej dla dziewcząt[3], zanim przerwała naukę w wieku piętnastu lat, by poświęcić się tańcowi. Zapisała się do Regionalnego Konserwatorium w Tulonie, które w tamtym czasie było bezpłatne. Ukończyła je w 1957, otrzymując nagrodę za wybitne osiągnięcia oraz list polecający[4]. W 1959 wyjechała do Paryża, by spróbować sił w aktorstwie; początkowo imała się różnych zajęć, zanim została zatrudniona jako modelka, a następnie zaczęła otrzymywać role na paryskich scenach[5].

Po raz pierwszy trafiła na ekran jako królowa komedii w telewizyjnej adaptacji dramatu Williama Shakespeare’a Hamlet, książę Danii (Hamlet, Prince de Danemark, 1960). Prawdziwy rozkwit jej talentu nastąpił dzięki głównym rolom w filmach telewizyjnych: Hauteclaire, czyli szczęście w zbrodni (Hauteclaire ou le Bonheur dans le crime, 1961) jako tajemnicza Hauteclaire Stassin i melodramacie ORTF La Grande Bretèche (1961) na podstawie powieści Honoriusza Balzaka jako Jane.

W latach 60. była jedną z najbardziej lubianych aktorek kina francuskiego[6]. Wystąpiła w dwóch dramatach kryminalnych Uwięziony przez strach (Les distractions, 1960) jako Maïa z Jeanem Paulem Belmondo i Umierająca miłość (Mourir d’amour, 1960) w roli służącej Mariette, komediodramacie Nowi arystokraci (Les nouveaux aristocrates, 1960) jako Milou Rivoire oraz komedii romantycznej Rogera Vadima Kłopotliwa narzeczona (La bride sur le cou, 1961) w roli Marie–Jeanne z Brigitte Bardot. Przełomem w jej karierze okazała się rola dystyngowanej Patricii Monestier w komedii Jeana Giraulta Koko (Pouic-Pouic, 1963)[7] u boku Louisa de Funèsa. Za tytułową rolę w dramacie psychologicznym Galia (1966) otrzymała nagrodę na festiwalu filmowym w Mar del Plata w Argentynie. W surrealistycznej czarnej komedii Jean-Luca Godarda Koniec tygodnia (Week End, 1967) została obsadzona w roli Corinne Durand, która wspólnie z mężem wyrusza w podróż samochodem do rodziców żony z zamiarem zabicia ich dla spadku.

W komedii szpiegowskiej Tajemniczy blondyn w czarnym bucie (Le grand blond avec une chaussure noire, 1972) i jej sequelu Powrót tajemniczego blondyna (Le Retour du grand blond, 1974) z Pierrem Richardem pojawiła się jako Christine. Reżyser Édouard Molinaro zaangażował ją do roli Christine w komediodramacie Różowy telefon (Le téléphone rose, 1975) na podstawie scenariusza Francisa Vebera[8]; zdjęcia do filmu kręcone były w Hali Mirowskiej w Warszawie[9]. W czarnej komedii Śmierć z komputera (L’ordinateur des pompes funèbres, 1976)[10] z Jeanem-Louisem Trintignantem[11] zagrała postać sekretarki Charlotte.

Przez piętnaście lat Mireille Darc była partnerką partnerką aktora Alaina Delona, którego poznała na planie filmu Jeff (1968)[12], a potem razem zagrali w dramacie gangsterskim Jacques’a Deraya Borsalino (Borsalino, 1970), melodramacie Madly (1970), psychologicznym dreszczowcu kryminalnym Georges’a Lautnera Lodowate serce (Les seins de glace, 1974), dreszczowcu Georges’a Lautnera Śmierć człowieka skorumpowanego (Mort d’un pourri, 1977) i ekranizacji powieści Paula Moranda Człowiek pod presją (L’Homme pressé, 1977) w reż. Édouarda Molinaro[13]. Ponieważ wada serca sprawiała, że ​​ciąża stanowiłaby zagrożenie dla jej życia, para rozstała się w czerwcu 1983 – powodem była chęć posiadania przez Alaina Delona kolejnych dzieci. Mimo to połączyła ich prawdziwa przyjaźń[14].

W 1989 zasiadła po drugiej stronie kamery jako reżyser filmu Barbarzyńca (La Barbare) z Ángelą Moliną.

Od 1983 była w nieformalnym związku z pisarzem Pierre’em Barretą, dyrektorem tygodnika „L’Express”, a później prezesem stacji Europe 1, który zmarł w 1988. W 1996 poznała paryskiego architekta Pascala Despreza, za którego wyszła za mąż 29 czerwca 2002.

W latach 80. przeżyła ciężką katastrofę samochodową i przeszła operację serca. W 2013 przeszła kolejną operację na otwartym sercu, a w 2016 doznała kilku krwotoków. Zmarła 28 sierpnia 2017 na 8. dzielnicy Paryża, w stanie śpiączki, w wieku 79 lat[15].

Filmografia

Przypisy

  1. ↑ Guy Deloeuvre: Mireille Darc, Un au Revoir. Independently Published, 2017, s. 53. ISBN 978-1-5496-4016-2.
  2. 1 2 Jacques Lafitte, Stephen Taylor: Who’s Who in France. Editions Jacques Lafitte, 2003, s. 573. ISBN 978-2857840428.
  3. 1 2 Magali Béranger: Toulon de A à Z, Saint-Cyr-sur-Loire. Alan Sutton, coll., 2010, s. 15, 128. ISBN 978-2-8138-0222-4.
  4. ↑ Thibaud Gomes–Leal: Mireille Darc biographie. AlloCiné. [dostęp 2026-08-19]. (fr.).
  5. ↑ Mireille Darc. „Film”. nr 20 (1536/XXXIII), s. 13, 14 maja 1978. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  6. ↑ Mireille przemieniona. „Film”. nr (2089/XLIV), s. 12, 10 lipca 1989. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  7. ↑ Mireille Darc. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-03-19]. (ang.).
  8. ↑ Francuski mizoginizm. „Ekran”. nr 7 (984/XX), s. 24, 15 lutego 1976. Warszawa: Zarząd Główny TPPR. ISSN 0013-3299.
  9. ↑ Przed pierwszym klapsem. „Film”. nr 13 (61) (1321/II), s. 20, 31 marca 1974. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  10. ↑ „Śmierć z komputera”; Biogram Mireille Darc. „Filmowy Serwis Prasowy”. nr 1 (401/XXIV), s. 14–15, 1–15 stycznia 1978. Warszawa: RSW „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 0430-4519.
  11. ↑ Mireille Darc. „Film”. nr 35 (1447/XXXI), s. 24, 29 sierpnia 1976. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  12. ↑ Mireille Darc i Alain Delon. „Film”. nr 27 (75) (1335/II), s. 10–11, 7 lipca 1974. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  13. ↑ Darc–Delon. „Film”. nr 21 (1485/XXXII), s. 24, 22 maja 1977. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  14. ↑ Sama, bez Delona. „Film”. nr 32 (1831/XXXIX), s. 13, 5 sierpnia 1984. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  15. ↑ Mireille Darc: le monde du cinéma pleure une actrice populaire, „Le Point”, 28 sierpnia 2017 [dostęp 2026-08-19] (fr.).

Bibliografia

  • Portret na życzenie: Mireille Darc. „Film”. nr 47 (1794/XXXVIII), s. 22–23, 20 listopada 1983. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X. 
  • Pożegnania: Mireille Darc (1938–2017). „Kino”. nr 10 (LII), s. 96, październik 2017. Warszawa: Fundacja Kino Jacka Cegiełki. ISSN 0023-1673. 

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.