Monachini

	Monachini
	J.E. Gray, 1869
	; Mniszka hawajska (Neomonachus schauinslandi)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Rząd	drapieżne
Podrząd	psokształtne
Infrarząd	Arctoidea
Parworząd	płetwonogie
Rodzina	fokowate
Podrodzina	Monachinae
Plemię	Monachini
	Typ nomenklatoryczny
	Monachus Fleming, 1822
Synonimy
	Monachina J.E. Gray, 1869; Monachinae: W.H. Flower & Lydekker, 1891; Monachinae: Trouessart, 1897; Monachini: Scheffer, 1958; Monachina: Tedford, 1997;
	Monachina J.E. Gray, 1869; Monachinae: W.H. Flower & Lydekker, 1891; Monachinae: Trouessart, 1897; Monachini: Scheffer, 1958; Monachina: Tedford, 1997;
Rodzaje
	10 rodzajów (w tym 8 wymarłych) – zobacz opis w tekście
	10 rodzajów (w tym 8 wymarłych) – zobacz opis w tekście

Monachini – plemię ssaków płetwonogich z podrodziny Monachinae w obrębie rodziny fokowatych (Phocidae).

Podział systematyczny

Do plemienia należą następujące rodzaje^[6]:

Monachus Fleming, 1822 – mniszka – jedynym przedstawicielem jest Monachus monachus (Hermann, 1779) – mniszka śródziemnomorska
Neomonachus Slater & K.M. Helgen, 2014

Opisano również wymarłe rodzaje^[7]:

Eomonachus Rule, Adams, Marx, Evans, Tennyson, Scofield & Fitzgerald, 2020^[8] – jedynym przedstawicielem był Eomonachus belegaerensis Rule, Adams, Marx, Evans, Tennyson, Scofield & Fitzgerald, 2020
Messiphoca Muizon, 1981^[9] – jedynym przedstawicielem był Messiphoca mauretanica Muizon, 1981
Monachopsis M. Kretzoi, 1941^[10] – jedynym przedstawicielem był Monachopsis pontica (Eichwald, 1850)
Monotherium Van Bénéden, 1876^[11] – jedynym przedstawicielem był Monotherium delognii Van Bénéden, 1876
Palmidophoca Ginsburg & Janvier, 1975^[12]
Pliophoca Tavani, 1941^[13] – jedynym przedstawicielem był Pliophoca etrusca Tavani, 1941
Pontophoca M. Kretzoi, 1941^[10]
Properiptychus F. Ameghino, 1897^[14] – jedynym przedstawicielem był Properiptychus argentinus (F. Ameghino, 1893)

Uwagi

↑ Pisownia oryginalna.

Przypisy

1 2 J.E. Gray. Notes on seals (Phocidæ) and the changes in the form of their lower jaw during growth. „The Annals and Magazine of Natural History”. Fourth series. 4 (23), s. 345, 1869. (ang.).
↑ W.H. Flower & R. Lydekker: An introduction to the study of mammals living and extinct. London: A. and C. Black, 1891, s. 604. (ang.).
↑ É.L. Trouessart: Catalogus mammalium tam viventium quam fossilium. Wyd. Nova ed. (prima completa). Cz. 1. Berolini: R. Friedländer & sohn, 1897, s. 378. (łac.).
↑ V.B. Scheffer: Seals, Sea Lions, and Walruses. A Review of the Pinnipedia. Stanford: Stanford University Press, 1958, s. 112. (ang.).
↑ M.C. McKenna & S.K. Bell: Classification of mammals above the species level. Nowy Jork: Columbia University Press, 1997, s. 258. ISBN 978-0-231-11013-6. (ang.).
↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.2) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-07-02]. (ang.).
↑ J.S.J.S. Zijlstra J.S.J.S., Monachini Gray, 1869, Hesperomys project (Version 25.3.0), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2025-07-02] (ang.).
↑ J.P. Rule, J.W. Adams, F.G. Marx, A.R. Evans, A.J.D. Tennyson, R.P. Scofield & E.M. Fitzgerald. First monk seal from the Southern Hemisphere rewrites the evolutionary history of true seals. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”. 287 (1938), s. 20202318, 2020. DOI: 10.1098/rspb.2020.2318. (ang.).
↑ Ch. de Muizon. Premier signalement de Monachinae (Phocidae, Mammalia) dans le Sahélien (Miocène supérieur) d’Oran (Algérie). „Palaeovertebrata”. 11 (5), s. 183, 1981. (fr.).
1 2 Kretzoi 1941 ↓, s. 278.
↑ P.-J. van Beneden. Les Phoques fossiles du bassin d’Anvers. „Bulletins de l’Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique”. 2^me série. 41, s. 800, 1876. (fr.).
↑ L. Ginsburg & P. Janvier. Les mammifères marins des faluns de la Touraine et de l’Anjou: faune, gisements et paléobiologie. „Bulletin de la Société d’Études Scientifiques de l’Anjou”. 9, s. 78, 1975. (fr.).
↑ G. Tavani. Revisione dei resti del pinnipede conservato nel museo di geologia di Pisa. „Palaeontographica Italica”. 40, s. 112, 1941. (wł.).
↑ F. Ameghino. Mammifères crétacés de l’Argentine. „Boletín del Instituto Geográfico Argentino”. 18 (7–9), s. 439, 1897. (hiszp.).

Bibliografia

M. Kretzoi. Fóka-maradványok az érdi szarmatából. „Földtani Közlöny”. 71 (7–12), s. 278, 1941. (węg.).

[2] Pisownia oryginalna.

[gray1869-1] 1 2 J.E. Gray. Notes on seals (Phocidæ) and the changes in the form of their lower jaw during growth. „The Annals and Magazine of Natural History”. Fourth series. 4 (23), s. 345, 1869. (ang.).

[flo&lyd-3] W.H. Flower & R. Lydekker: An introduction to the study of mammals living and extinct. London: A. and C. Black, 1891, s. 604. (ang.).

[tro-4] É.L. Trouessart: Catalogus mammalium tam viventium quam fossilium. Wyd. Nova ed. (prima completa). Cz. 1. Berolini: R. Friedländer & sohn, 1897, s. 378. (łac.).

[sch-5] V.B. Scheffer: Seals, Sea Lions, and Walruses. A Review of the Pinnipedia. Stanford: Stanford University Press, 1958, s. 112. (ang.).

[ted-6] M.C. McKenna & S.K. Bell: Classification of mammals above the species level. Nowy Jork: Columbia University Press, 1997, s. 258. ISBN 978-0-231-11013-6. (ang.).

[mdd-7] N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.2) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-07-02]. (ang.).

[zij-8] J.S.J.S. Zijlstra J.S.J.S., Monachini Gray, 1869, Hesperomys project (Version 25.3.0), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2025-07-02] (ang.).

[rule&inni-9] J.P. Rule, J.W. Adams, F.G. Marx, A.R. Evans, A.J.D. Tennyson, R.P. Scofield & E.M. Fitzgerald. First monk seal from the Southern Hemisphere rewrites the evolutionary history of true seals. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”. 287 (1938), s. 20202318, 2020. DOI: 10.1098/rspb.2020.2318. (ang.).

[mui1981-10] Ch. de Muizon. Premier signalement de Monachinae (Phocidae, Mammalia) dans le Sahélien (Miocène supérieur) d’Oran (Algérie). „Palaeovertebrata”. 11 (5), s. 183, 1981. (fr.).

[CITEREFKretzoi1941278-11] 1 2 Kretzoi 1941 ↓, s. 278.

[ben-12] P.-J. van Beneden. Les Phoques fossiles du bassin d’Anvers. „Bulletins de l’Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique”. 2^me série. 41, s. 800, 1876. (fr.).

[gin&jan-13] L. Ginsburg & P. Janvier. Les mammifères marins des faluns de la Touraine et de l’Anjou: faune, gisements et paléobiologie. „Bulletin de la Société d’Études Scientifiques de l’Anjou”. 9, s. 78, 1975. (fr.).

[tav-14] G. Tavani. Revisione dei resti del pinnipede conservato nel museo di geologia di Pisa. „Palaeontographica Italica”. 40, s. 112, 1941. (wł.).

[ame-15] F. Ameghino. Mammifères crétacés de l’Argentine. „Boletín del Instituto Geográfico Argentino”. 18 (7–9), s. 439, 1897. (hiszp.).

[1]

[a]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]