Monika Braun
| Pełne imię i nazwisko |
Monika Maria Braun |
|---|---|
| Data urodzenia | |
| Zawód, zajęcie | |
| Miejsce zamieszkania | |
| Narodowość | |
| Tytuł naukowy |
doktor nauk humanistycznych |
| Alma Mater |
Akademia Teatralna w Krakowie, |
| Rodzice | |
| Małżeństwo | |
| Krewni i powinowaci |
Monika Maria Braun (ur. 19 czerwca 1963) – polska aktorka, nauczycielka akademicka, kulturoznawczyni, trenerka w szkoleniach z zakresu technik wystąpień publicznych, pisarka.
Życiorys
Córka reżysera Kazimierza Brauna i Zofii z domu Reklewskiej[1], siostra Grzegorza Brauna[2] i bratanica Juliusza Brauna. Według ojca aktorki, przodkowie rodziny Braunów przybyli do Lwowa z Austrii w XVIII wieku[3].
W 1986 ukończyła wrocławski Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego[4]. W filmie zadebiutowała w 1982, epizodyczną rolą w Pensji Pani Latter Stanisława Różewicza, w tym samym roku zagrała również w dramacie kryminalnym Karate po polsku Wojciecha Wójcika[2], a następnie, w 1983, rolę Kseńki w filmie Marka Nowickiego Widziadło[2][5]. W 1984 zadebiutowała na deskach teatru w Pułapce Tadeusza Różewicza, spektaklu wystawionym w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu[6].
Od 1993 roku prowadzi zajęcia teatralne w Studium Animatorów Kultury we Wrocławiu. Od 2000 pracuje jako trenerka w szkoleniach dla przedsiębiorstw w zakresie technik komunikacyjnych (prezentacje i inne wystąpienia publiczne); uczy prawników, dziennikarzy, menedżerów, szkoli zespoły pracowników organizacji i przedsiębiorstw. Prowadziła także zajęcia zakresu technik medialnych, retoryki i autoprezentacji w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego[7] oraz na Uniwersytecie SWPS we Wrocławiu. Pracuje również na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, ucząc technik prezentacji w dziedzinie sztuk wizualnych. Publikuje teksty o sztukach wizualnych.
Pracę doktorską pt. „Wykorzystanie technik aktorskich w treningach społecznych” obroniła w Instytucie Kulturoznawstwa Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w 2009 roku[4].
Życie prywatne
Jej mężem był Stanisław Bereś, krytyk i historyk literatury. Ma z nim trzy córki: Annę, Joannę i Anielę[1].
W 2025 roku wystąpiła w reportażu o samej sobie pt. Ta Braun w ramach serii Czarno na Białym, opublikowanym przez TVN24, w którym ujawniła, że poddała się badaniom genetycznym w celu zweryfikowania swojego pochodzenia etnicznego. Według wyników badania, poza pochodzeniem polskim, posiada korzenie bałkańskie (7,3%), żydowskie (6,3%), a także w mniejszym stopniu holenderskie i duńskie[8].
Również w 2025 roku, w liście otwartym opublikowanym na stronie internetowej Tygodnika Powszechnego[9], publicznie potępiła działalność swojego brata Grzegorza, odcinając się od jego nacjonalistycznych poglądów. W 2025 została nominowana do Nagrody im. Kazimierza Kutza[10]
Książki
- Monika Braun: Gry codzienne i pozacodzienne: …o komunikacyjnych aspektach aktorstwa, Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas” 2012. ISBN 978-83-242-1698-7
- Lev Stern: Wrocław, Jerozolima, Wrocław, adapt. tekstu Monika Braun; Wrocław: Wydawnictwo Via Nova, 2014. ISBN 978-83-64025-09-9
- Monika Braun: Mona: opowieść o życiu malarki; Wrocław, Wydawnictwo Via Nova, 2016. ISBN 978-83-64025-27-3
- Monika Braun Podróże do wielu odległych światów, czyli Lekcje projektowania graficznego według Jana Jaromira Aleksiuna; Wrocław, Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, 2019. ISBN 978-83-66321-20-5
- Monika Braun CiSz: 70 lat obecności Ceramiki i Szkła na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych; Wrocław, Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta. Wydział Ceramiki i Szkła, 2020. ISBN 978-83-66321-12-0
- Monika Braun: Migrena: kronika rodzinna, (historia rodziny i genealogicznych poszukiwań), Kraków: Wydawnictwo Austeria, 2021. ISBN 978-83-7866-335-5
- Monika Braun: Uwierzyć w niemożliwe: o witrażach Teresy Marii Reklewskiej (monografia twórczości artystki); Warszawa, Wydawnictwo:Więź 2021. ISBN 978-83-66769-24-3
- Monika Braun: Podróżnik: o życiu i szkle Kazimierza Pawlaka; Wrocław: Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta; Ośrodek Kultury i Sztuki 2022. ISBN 978-83-66321-89-2, ISBN 978-83-67067-10-2
- Monika Braun: Przeciw powtórzeniu (zbiór esejów), Kraków: Austeria, 2024. ISBN 978-83-7866-617-2
- Monika Braun (Karina Marusińska - współautorka): Okruchy świata/ Wobec nieruchomości rzeczy, Wrocław: Fundacja im. Tymoteusza Karpowicza 2024. ISBN 978-83-971914-0-2
Przypisy
- 1 2 Maria Minakowska, Monika Maria Braun [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2025-08-23].
- 1 2 3 Monika Braun [online], FilmPolski [dostęp 2020-04-25] (pol.).
- ↑ Żydowskie korzenie Grzegorza Brauna? – Konfederacja Korony Polskiej [online] [dostęp 2025-10-04].
- 1 2 Dr Monika Braun, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2017-11-24].
- ↑ Marek Nowicki, Widziało, 1983.
- ↑ Monika Braun, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2017-11-23].
- ↑ Monika Braun – Wykładowcy – Instytut – Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego, dziennikarstwo.uni.wroc.pl [dostęp 2017-11-23] [zarchiwizowane 2017-12-01] (pol.).
- ↑ Ta Braun [online], tvn24.pl [dostęp 2025-10-04].
- ↑ Jestem siostrą Grzegorza Brauna. Wstydzę się tego, co on robi [online], Tygodnik Powszechny, 28 kwietnia 2025 [dostęp 2025-04-29].
- ↑ Historyk Ryszard Kaczmarek wśród nominowanych do Nagrody im. Kazimierza Kutza [online], dzieje.pl [dostęp 2025-12-31].
Linki zewnętrzne
- Monika Braun w bazie Filmweb
- Monika Braun w bazie filmpolski.pl