Mother Mother

Zespół został założony przez Ryana Guldemonda, który wówczas uczęszczał do szkoły muzycznej^[1][2], a w ramach sprzeciwu do intelektualnego podejścia do muzyki zaczął pisać teksty do piosenek skupionych na wokalu z częstymi harmoniami głosowymi^[3]. Element ten stał się z czasem często powtarzającym motywem w utworach zespołu^[4].

Pomysłem stworzenia grupy muzycznej zainteresowała się siostra Ryana, Molly Guldemond, która dołączyła do kapeli na prośbę brata^[5][6], a następnie zaprosiła do składu swoją znajomą wokalistkę Debrę-Jean Creelman^[2]. Trio występowało jako grupa akustyczna do momentu dołączenia basisty Jeremiego Page’a i perkusisty Kentona Loewena^[7][8].

Kapela zaczęła grać pod nazwą Mother, którą wymyślił Guldemond podczas występu zespołu na wydarzeniu open mic po tym, jak jeden z widzów koncertu zapytał o nazwę grupy^[9]. 4 lutego 2005 ukazała się płyta z nagraniami koncertowymi zespołu pt. Live Off The Floor^[10][11]. Kapela jesienią 2005 wydała niezależnie debiutancki album pt. Mother, który powstał we współpracy z producentem muzycznym Howardem Redekoppem^[12][13][14].

Grupa latem 2006 wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Jazzowej w Montrealu^[15]. Muzycy po występie na festiwalu POP Montreal spotkali się z przedstawicielami wytwórni Last Gang Records, którzy zaproponowali im kontrakt na cztery albumy^[6][16]. Zespół w tym okresie zmienił nazwę na Mother Mother po tym, jak wytwórnia, z którą współpracowali, zasugerowała tę zmianę, aby uniknąć problemów z prawami autorskimi^{[3][9][2][17]}.

27 lutego 2007 ukazała się reedycja debiutanckiej płyty zespołu pod zmienionym tytułem Touch Up, zawierająca dwa premierowe utwory (zastępujące cztery inne) i różniącą się od oryginału okładkę^[12][7].

Muzycy w 2008 wydali album pt. O My Heart^[18][19]. Debra-Jean Creelman w tym samym okresie opuściła zespół, aby rozwijać karierę solową^[20]. Jej miejsce zajęła Jasmin Parkin, która w zespole była wokalistką i grała na keyboardzie^[20][21]. Grupę opuścił również perkusista Kenton Loewen, którego następcą został Ali Siadat^[22].

Grupa w nowym składzie wydała 15 marca 2011 album pt. Eureka^[23][24], który dotarł do ósmego miejsca na liście Billboard Canadian Albums^[25]. W późniejszych wydaniach albumu znalazły się na nim dwa bonusowe utwory: „In the Wings” i „Carve a Name”^[26]. Spółka Kraft Foods w styczniu 2012 wypuściła serię reklam z wykorzystaniem utworu zespołu – „Bright Idea”^[27].

Muzycy w lipcu 2012 wydali singlem „Let's Fall in Love”, którym zapowiedzieli swoją kolejną płytę^[28]. We wrześniu tego samego roku wydali album pt. The Sticks^[29][30], na którym znalazł się także m.in. utwór „Bit By Bit” wyróżniony certyfikatem złotej płyty w Kanadzie^[31]. Zespół jesienią tego samego roku odbył trasę koncertową, która obejmowała występy m.in. w Toronto, Halifax i Victorii^[28][32].

Muzycy w 2014 podpisali kontrakt z wytwórnią Universal Music Canada^[33][34], pod którego szyldem 4 listopada tego samego roku wydali album pt. Very Good Bad Thing^[35][36], powstały we współpracy z producentem Gavinem Brownem^[37][33]. Płytę promowali singlem „Get Out The Way”^[34].

W 2016 grupę opuścił Jeremy Page, wieloletni basista zespołu^[38]. Pozostali muzycy 4 listopada tego samego roku wydali „The Drugs”, pierwszy z trzech singli zapowiadający ich kolejny album^[39]. Na początku 2017 koncertowali w Kanadzie, grając utwory z albumu No Culture, który wydali 10 lutego tego samego roku^[40][41].

2 listopada 2018^[42] wydali album pt. Dance And Cry, który stworzyli we współpracy Benem Caplanem^[43]. 12 stycznia 2019 występem w Phoenix rozpoczęli trasę koncertową, podczas której grali piosenki z albumu^[44][45].

Pod koniec 2020 utwory z albumu O My Heart, m.in. „Hayloft”, „Arms Tonite” i „Wrecking Ball”, zyskały nową falę popularności za sprawą platformy TikTok^[46][47]. Pierwsza z piosenek w tym okresie uzyskała certyfikaty sprzedaży w USA (platynowa płyta)^[48] i Wielkiej Brytanii (złota płyta)^[49]. Muzyka zespołu spotkała się z pozytywnym odbiorem wśród osób ze społeczności LGBT, zwłaszcza osób niebinarnych i transpłciowych, ponieważ zespół w swoich tekstach często porusza temat przypisywania ról ze względu na płeć^{[50][51][52][53]}. Wokalista Ryan Guldemond w wywiadzie z czasopismem „Rolling Stone” w wypowiedzi odnośnie do nagłej popularności dawnych utworów grupy, stwierdził: "Była to muzyka pełna harmonii o charakterze unisex, a także ekscentrycznych, niecodziennych i odważnych tekstów. Być może nadszedł właśnie odpowiedni moment, aby ludzie zrozumieli tę muzykę"^[46].

Rok 2020 miał być dla grupy rokiem przerwy od tworzenia muzyki, ale zespół zyskał nową energię twórczą w związku z wybuchem pandemii COVID-19^[54][46]. Efektem tej pracy był wydany 25 czerwca 2021 album pt. Inside^[55]. Mimo ponownej współpracy z Howardem Redekoppem, który działał z zespołem przy produkcji indierockowego albumu O My Heart i tworzeniu piosenki „Hayloft II”, część melodyjna albumu wpasowywała się bardziej w brzmienia zbliżone do synthrocka czy electropopu, w odróżnieniu do indierockowych brzmień O My Heart^[56][57]. Singiel „Hayloft II” w późniejszych latach zyskał certyfikaty sprzedaży w: Kanadzie (platynowa płyta)^[58], Wielkiej Brytanii (srebrna płyta)^[59], Polsce (złota płyta)^[60] i USA (złota płyta)^[61].

Muzycy w 2022 odbyli trasę koncertową, która obejmowała występy w Kandzie i 10 państwach europejskich^[62][63][64]. W listopadzie 2023 zapowiedzieli wydanie kolejnej płyty^[65][66]. 16 lutego 2024 nakładem wytwórni Warner Music Group wydali album pt. Grief Chapter^[66][67]. 15 listopada tego samego roku premierę miał ich album internetowy pt. DEMMOS zawierający 20 wcześniej niepublikowanych demo^[68][69].

6 czerwca 2025 wydali album pt. Nostalgia w ramach obchodów 20-lecia zespołu^[70][71][72].

• Ryan Guldemond – śpiew, gitara (od 2005), gitara basowa (2005-2006)
• Molly Guldemond – śpiew, keyboard, syntezator
• Jasmin Parkin – śpiew, keyboard (od 2009)
• Ali Siadat – perkusja (od 2008)
• Mike Young – gitara basowa (od 2016)

• Debra-Jean Creelman – śpiew, keyboard (2005-2009)
• Kenton Loewen – perkusja (2006-2008)
• Jeremy Page – gitara basowa, klarnet, saksofon (2006-2016)