Musée du Luxembourg
 widok wejścia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Miejscowość | |
| Adres |
19 rue de Vaugirard |
| Data założenia |
1750 |
Położenie na mapie Paryża  | |
Położenie na mapie Francji  | |
Położenie na mapie Île-de-France  | |
 48°50′54,96″N 2°20′02,40″E/48,848600 2,334000 | |
| Strona internetowa | |
Musée du Luxembourg – muzeum sztuki w Paryżu, otwarte dla publiczności 14 października 1750 we wschodniej galerii Pałacu Luksemburskiego.
Historia
Muzeum została otwarte 14 października 1750 w wschodniej galerii Pałacu Luksemburskiego (fr. Palais du Luxembourg) i było pierwszym francuskim muzeum malarstwa udostępnionym publiczności[1]. W pierwszym okresie działalności prezentowano około 110 obrazów ze zbiorów królewskich (fr. Cabinet du Roi), a także 24 płótna Petera Paula Rubensa z cyklu Historia Marii Medycejskiej[1]. Wśród artystów reprezentowanych wówczas w kolekcji Pałacu Luksemburskiego znajdowały się dzieła Leonarda da Vinci, Rafaela, Tycjana, Veronese’a, Nicolasa Poussina, Antoona van Dycka i Rembrandta[2]. W 1780 muzeum zamknięto, a znajdujące się w nim obrazy zwrócono na dwór królewski[3].
Muzeum wznowiło działalność w 1803, gdy Senat Konserwatywny (fr. Sénat conservateur) utworzył nową kolekcję i zainaugurował ekspozycję obejmującą między innymi dzieła Eustache’a Le Sueura, Claude’a Josepha Verneta i Jean-Françoisa Hue[4].
Od 1818 Musée du Luxembourg funkcjonowało jako „muzeum artystów żyjących” (fr. des artistes vivants), stając się w praktyce jednym z pierwszych muzeów sztuki nowoczesnej. W inauguracyjnej ekspozycji tego okresu znalazły się 74 obrazy, a później kolekcja obejmowała między innymi dzieła Jacques’a-Louisa Davida, Jeana-Auguste-Dominique’a Ingresa i Eugène’a Delacroix[5].
W 1886 siedzibę instytucji przeniesiono do nowego budynku przy rue de Vaugirard, wzniesionego z inicjatywy polityka i współzałożyciela gazety „Le Figaro” Étienne’a Arago[6]. W 1895 do Musée du Luxembourg trafiła część kolekcji malarza i kolekcjonera Gustave’a Caillebotte’a, przekazana państwu francuskiemu na mocy testamentu[6]. Wśród prac pozyskanych dzięki temu zapisowi znajdowały się dzieła między innymi Camille’a Pissarra, Édouarda Maneta, Paula Cézanne’a, Alfreda Sisleya, Claude’a Moneta i Pierre’a-Auguste’a Renoira[7].
W 1937 muzeum zamknięto, a jego kolekcję przeniesiono do nowo utworzonego Musée d’Art moderne w Palais de Tokyo, przygotowanego na Światową Wystawę Sztuki i Techniki (fr. Exposition internationale des arts et techniques)[6]. Po remoncie przeprowadzonym przez senat muzeum ponownie otwarto w 1979. Początkowo instytucja organizowała wystawy prezentujące między innymi zbiory muzeów regionalnych i dziedzictwo poszczególnych części Republiki[8]. W 2000 senat przejął odpowiedzialność za muzeum, a w 2010 zlecił jego zarządzanie Réunion des musées nationaux. Instytucja ma kłaść nacisk na organizowanie wystaw związanych między innymi z renesansem europejskim oraz relacją sztuki i władzy[8].
Współcześnie Musée du Luxembourg jest przede wszystkim miejscem wystaw czasowych[9].
Jedna z sal wystawowych na obrazie Auguste’a Roux z ok. 1840
Plan muzeum z 1923 roku
Przypisy
- 1 2 Le premier musée (1750–1780). senat.fr. [dostęp 2026-08-26]. (fr.).
- ↑ The Luxembourg Museum. jardin.senat.fr. [dostęp 2026-08-26]. (ang.).
- ↑ La grande Galerie. senat.fr. [dostęp 2026-08-26]. (fr.).
- ↑ Les musées du Luxembourg depuis 1750. senat.fr. [dostęp 2026-08-26]. (fr.).
- ↑ Le musée „des artistes vivants” (1818–1886). senat.fr. [dostęp 2026-08-26]. (fr.).
- 1 2 3 Le musée des arts contemporains dans l’Orangerie Férou (1886–1937). senat.fr. [dostęp 2026-08-26]. (fr.).
- ↑ Le Musée du Luxembourg. senat.fr. [dostęp 2026-08-26]. (fr.).
- 1 2 La renaissance du Musée du Luxembourg en 1979. senat.fr. [dostęp 2026-08-26]. (fr.).
- ↑ Exposition. museeduluxembourg.fr. [dostęp 2026-08-26]. (fr.).
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona muzeum (ang. • fr.)