Mydainae

Mydainae
J.E. Gray, 1865[1]
Ilustracja
Fetornik sundajski (M. javanensis)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

drapieżne

Podrząd

psokształtne

Infrarząd

Arctoidea

Parworząd

łasicokształtne

Rodzina

skunksowate

Podrodzina

Mydainae

Typ nomenklatoryczny

Podrodzina: Mydaus F. Cuvier, 1821
Rodzaj: Mydaus meliceps F. Cuvier, 1821 (= Mephitis javanensis Desmarest, 1820)

Synonimy

Podrodziny:

  • Myadina J.E. Gray, 1825[2]
  • Mydaina[a] J.E. Gray, 1864[1]
  • Mydainae: Pocock, 1921[3]
  • Mydaini: Petter, 1971[4]

Rodzaju:

Rodzaje i gatunki

Mydaus F. Cuvier, 1821[7] – fetornik[8]
2 gatunki – zobacz opis w tekście

Mydainae – monotypowa podrodzina ssaków z rodziny skunksowatych (Mephitidae).

Rozmieszczenie geograficzne

Podrodzina obejmuje gatunki występujące w południowo-wschodniej Azji[9][10][11].

Morfologia

Długość ciała (bez ogona) 32–52 cm, długość ogona 1,5–7,5 cm; masa ciała 844–3600 g[10][12].

Systematyka

Rodzaj zdefiniował w 1821 roku francuski zoolog i paleontolog Frédéric Cuvier w rozdziale dotyczącym fetornika w publikacji zatytułowanej Historia naturalna ssaków: z oryginalnymi, kolorowymi rysunkami żywych zwierząt której współautorem był francuski przyrodnik Étienne Geoffroy Saint-Hilaire[7]. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) fetornik sundajski (M. javanensis).

Etymologia

  • Mydaus (Myadus, Mydaon): gr. μυδάω mydao ‘być wilgotnym lub mokrym’, od μυδος mydos ‘wilgotny’[13].
  • Suillotaxus: łac. suillus ‘świniowaty’[14]; nowołac. taxus ‘borsuk’, od pragerm. þahsuz ‘borsuk’[15]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Mydaus marchei Huet, 1887.

Podział systematyczny

Do podrodziny należy jeden rodzaj fetornik[8] (Mydaus) wraz z dwoma gatunkami[16][12][9]:

Grafika Gatunek Autor i rok opisu Nazwa zwyczajowa[8] Podgatunki[10][9][12] Rozmieszczenie geograficzne[10][9][12] Podstawowe wymiary[10][12][d] Status
IUCN[17]
 Mydaus javanensis (A.G. Desmarest, 1820) fetornik sundajski 3 podgatunki Sumatra, Jawa, Borneo i Wyspy Natuna; zakres wysokości: 0–2000 m n.p.m. DC: 37–52 cm
DO: 3,4–7,5 cm
MC: 1,4–3,6 kg		  LC 
 Mydaus marchei Huet, 1887 fetornik palawański gatunek monotypowy endemit Filipin: Palawan, Calamian; zakres wysokości: 0–300 m n.p.m. DC: 32–49 cm
DO: 1,5–4,5 cm
MC: 844–2490 g		  LC 

Kategorie IUCN:  LC  – gatunek najmniejszej troski.

Uwagi

  1. ↑ Pisownia oryginalna.
  2. ↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Mydaus F. Cuvier, 1821.
  3. ↑ Nieuzasadniona poprawka Mydaus F. Cuvier, 1821.
  4. ↑ DC – długość ciała; DO – długość ogona; MC – masa ciała

Przypisy

  1. 1 2 J.E. Gray. A revision of the genera and species of Viverrine animals (Viverridae) founded on the collection in the British Museum. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1684, s. 506, 1864. (ang.).
  2. 1 2 J.E. Gray. An Outline of an Attempt at the Disposition of Mammalia into Tribes and Families, with a List of the Genera apparently appertaining to each Tribe. „Annals of Philosophy”. New Series. 10, s. 339, 1825. (ang.).
  3. ↑ R.I. Pocock. On the external characters and classification of the Mustelidae. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1921 (4), s. 834, 1921. (ang.).
  4. ↑ G. Petter. Origine, phylogénie et systématique desblaireaux. „Mammalia”. 35 (4), s. 567, 1971. DOI: 10.1515/mamm.1971.35.4.567. (fr.).
  5. ↑ C.W.L. Gloger: Gemeinnütziges Hand- und Hilfsbuch der Naturgeschichte. Für gebildete Leser aller Stände, besonders für die reifere Jugend und ihre Lehrer. Breslau: A. Schulz, 1842, s. 57. (niem.).
  6. ↑ B. Lawrence. Collections from the Philippine Islands. „Bulletin of the Museum of Comparative Zoology at Harvard College”. 86, s. 63, 1939. (ang.).
  7. 1 2 F. Cuvier: Telagon. W: É. Geoffroy Saint-Hilaire & F. Cuvier: Histoire Naturelle des Mammifères: avec des figures originales, coloriées, dessinées d’aprèsdes animaux vivans. T. 3. Paris: Chez A. Belin, 1824, s. ryc. + tekst. (fr.).
  8. 1 2 3 Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 163. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  9. 1 2 3 4 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 448. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  10. 1 2 3 4 5 J.W. Dragoo: Family Mephitidae (Skunks). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 555. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.).
  11. ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Mydaus. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-05-22]. (ang.).
  12. 1 2 3 4 5 Class Mammalia. W: Lynx Nature Books: All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 681. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).
  13. ↑ T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 437, 1904. (ang.).
  14. ↑ Jaeger 1959 ↓, s. 251.
  15. ↑ Jaeger 1959 ↓, s. 257.
  16. ↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.3) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-10-22]. (ang.).
  17. ↑ Taxonomy: Mydaus – Genus. The IUCN Red List of Threatened Species. [dostęp 2025-07-08]. (ang.).

Bibliografia

  • Edmund C. Jaeger, Source-book of biological names and terms, wyd. 3, rewizja 2, Springfield: Charles C. Thomas, 1959, s. 1–316, OCLC 11069271 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.