Nándor Major

Nándor Major

Data i miejsce urodzenia	13 czerwca 1931 Vrbas
Data śmierci	21 listopada 2022
Przewodniczący Prezydium SAP Wojwodiny
Okres	od maja 1984 do maja 1985
Przynależność polityczna	Związek Komunistów Jugosławii/Związek Komunistów Wojwodiny
Poprzednik	Đorđe Radosavljević
Następca	Predrag Vladisavljević
Przewodniczący Prezydium SAP Wojwodiny
Okres	od maja 1988 do października 1988
Poprzednik	Đorđe Radosavljević
Następca	Jugoslav Kostić

Nándor Major (węg. Major Nándor, serb. Ђорђе Радосављевић Грне; ur. 13 czerwca 1931 we Vrbasie, zm. 21 listopada 2022^[1]) – jugosłowiański (wojwodiński) polityk, dziennikarz i pisarz narodowości węgierskiej, w latach 1984–1985 i w 1988 przewodniczący Prezydium (prezydent) Socjalistycznej Prowincji Autonomicznej Wojwodiny.

Syn lekarza Nándora Majora i Katalin Gálik. Uczył się w szkołach w Kalocsy, Somborze i Suboticy, w 1951 ukończył techniczną szkołę geodezyjną w Nowym Sadzie. W latach 1954–1957 studiował na fakultecie języka węgierskiego wyższej szkoły pedagogicznej w tym mieście, a w latach 1972–1974 na wydziale prawa Uniwersytetu w Nowym Sadzie. Od 1950 pracował jako dziennikarz w różnych gazetach węgierskojęzycznych, od 1957 do 1961 był redaktorem naczelnym poświęconego literaturze pisma „Híd”, od 1962 do 1969 należał do redakcji dziennika „Magyar Szó”. Pomiędzy 1973 a 1974 pracował jako zastępca dyrektora wydawnictwa. Od 1955 opublikował łącznie kilkanaście książek, w tym zbiorów opowiadań i esejów, powieści, publicystyki politycznej^[1].

W 1952 wstąpił do Związku Komunistów Jugosławii, działał w strukturach Związku Komunistów Wojwodiny i Związku Komunistów Serbii. Od 1969 do 1972 funkcjonariusz partyjny w Nowym Sadzie, od 1974 do 1978 sekretarz komitetu partii komunistycznej w Wojwodinie. Od 1982 do 1988 należał do Prezydium Socjalistycznej Autonomicznej Republiki Wojwodiny^[1], w latach 1984–1985 i w 1988 przewodniczył mu pełniąc funkcję zbliżoną do prezydenta^[2]. W październiku 1988 zrezygnował ze stanowiska podczas rewolucji antybiurokratycznej wskutek masowych protestów i obsadzania stanowisk swoimi stronnikami zainicjowanych przez Slobodana Miloševicia. W 1989 usunięty z partii, przeszedł na emeryturę^[1]. Od maja do października 1988 p.o. członka Prezydium Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii (kolektywnej głowy państwa) w zastępstwie za chorego Radovana Vlajkovicia^[3].

Wyróżniany nagrodami literackimi. Należał do związków pisarzy w Wojwodinie i na Węgrzech^[4].