NATO Forward Presence

enhanced Forward Presence
eFP
tailored Forward Presence
tFP
 NATO
Ilustracja
Oznaczenie grupy bojowej enhanced Forward Presence
Historia
Państwa wystawiające
Państwa mandatowe

eFP:
 Bułgaria (od 2022)
 Estonia
 Litwa
 Łotwa
 Polska
 Rumunia (od 2022)
 Słowacja (od 2022)
 Węgry (od 2022)
tFP:
 Bułgaria
 Rumunia

Decyzja o użyciu

9 lipca 2016

Rozpoczęcie misji

styczeń-czerwiec 2017

Organizacja
Typ

operacyjny

Skład

eFP: 8 batalionowych grup bojowych

Liczebność

eFP: ok. 10000 żołnierzy

Dyslokacja

Ādaži, Cincu, Kabile, Krajowa (tFP), Lešť, Orzysz, Rukłe, Tapa, Tata

Wysunięta Obecność NATO (ang. NATO Forward Presence) – przyjęta na szczycie NATO w Warszawie w 2016 roku inicjatywa utrzymywania na terytorium państw Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego stałej obecności wojskowej w postaci wielonarodowych grup bojowych w celu wzmocnienia odstraszania i obrony na wschodniej flance Sojuszu[1].

Utrzymywane są dwie formy Wysuniętej Obecności: wzmocniona Wysunięta Obecność (ang. enhanced Forward Presence, eFP) w Estonii, Litwie, Łotwie i Polsce (od 2017), a od 2022 roku również w Bułgarii, Rumunii, Słowacji i na Węgrzech, oraz dostosowana Wysunięta Obecność (ang. tailored Forward Presence, tFP) w Bułgarii i Rumunii[1]. Na szczycie w Madrycie w 2022 roku państwa NATO podjęły decyzję o rozbudowie eFP z poziomu batalionów do poziomu brygad[1].

Historia

Geneza i szczyt w Warszawie (2016)

Aneksja Krymu i wybuch wojny w Donbasie w 2014 roku zmieniły sytuację bezpieczeństwa w Europie Środkowo-Wschodniej. Państwa wschodniej flanki NATO, zwłaszcza Polska i kraje bałtyckie, zaczęły domagać się stałej obecności sojuszniczej na swoim terytorium[2]. Na szczycie w Warszawie 8–9 lipca 2016 roku państwa NATO zdecydowały o rozmieszczeniu wielonarodowych grup bojowych w ramach dwóch form inicjatywy Wysuniętej Obecności[3]:

Wzmocniona Wysunięta Obecność (eFP) polegała na utworzeniu w Polsce, na Litwie, Łotwie i w Estonii batalionowych grup bojowych złożonych z kontyngentów państw członkowskich. Dostosowana Wysunięta Obecność (tFP) zakładała wzmocnienie bezpieczeństwa Rumunii i Bułgarii poprzez wsparcie Wielonarodowej Dywizji Południowo-Wschodniej i podległej jej brygady[3].

Rozszerzenie po inwazji na Ukrainę (2022)

Na nadzwyczajnym szczycie NATO w Brukseli 24 marca 2022 roku, zwołanym po rosyjskiej inwazji na Ukrainę, państwa członkowskie zdecydowały o rozszerzeniu eFP o cztery dodatkowe grupy bojowe: na Słowacji, Węgrzech, w Rumunii i Bułgarii[4]. Na szczycie w Madrycie w czerwcu 2022 roku podjęto decyzję o docelowej rozbudowie grup bojowych z poziomu batalionów do poziomu brygad[1].

Rozbudowa do brygad (od 2023)

Na szczycie w Wilnie w lipcu 2023 roku NATO zatwierdziło nową generację regionalnych planów obronnych i potwierdziło zobowiązanie do rozbudowy eFP[5]. Niemcy zobowiązały się do rozmieszczenia stałej brygady liczącej do 5000 żołnierzy na Litwie (inauguracja w maju 2025, pełna gotowość planowana na 2027 rok), a Kanada do podwojenia kontyngentu na Łotwie[6]. W lipcu 2024 roku Łotwa jako pierwsze państwo sformalizowała przejście na poziom brygadowy, ustanawiając Wielonarodową Brygadę NATO na Łotwie pod dowództwem kanadyjskim[1].

Państwa NATO uczestniczące w eFP (stan na listopad 2022)

Enhanced Forward Presence (eFP)

Wzmocniona Wysunięta Obecność ma charakter defensywny, obejmujący dwa główne zakresy:

  • wzmocnienie potencjału obronnego NATO w Europie Środkowo-Wschodniej – od przystąpienia do Paktu przez Polskę, Czechy i Węgry w 1999 oraz państwa bałtyckie, Słowację, Rumunię i Bułgarię w 2004 na ich terytoriach nie stacjonowały znaczące siły sojusznicze,
  • odstraszanie – obecność wojsk z państw NATO oznacza, że atak na państwa tzw. wschodniej flanki jest jednoznaczny z konfliktem zbrojnym z pozostałymi członkami NATO, reagującymi odpowiednio zgodnie z zapisami artykułu 5. traktatu północnoatlantyckiego[7].

Zasadniczym elementem wzmocnionej Wysuniętej Obecności jest osiem batalionowych grup bojowych. Liczebności w tabeli poniżej obrazują stan na listopad 2022 roku, na podstawie ostatniego dostępnego publicznego factsheetu NATO przed przejściem niektórych grup do struktury brygadowej[8]:

Grupa bojowa Państwo-gospodarz Garnizon Państwo ramowe Pozostałe państwa Liczebność
V 2017[9] II 2018[10] III 2019[11] X 2020[12] III 2021[13] XI 2022[14]
BGB Estonia Estonia Tapa Wielka Brytania Francja, Islandia 1100 1001 1073 964 1166 1373
BGB Łotwa Łotwa Ādaži Kanada Albania, Czarnogóra, Czechy, Hiszpania, Islandia, Macedonia Północna, Polska, Słowacja, Słowenia, Włochy 1138 1170 1401 1525 1473 1840
BGB Litwa Litwa Rukłe Niemcy Belgia, Czechy, Holandia, Islandia, Luksemburg, Norwegia 1022 1404 1055 1233 1287 1805
BGB Polska Polska Orzysz Stany Zjednoczone Chorwacja, Czechy, Rumunia, Turcja, Wielka Brytania 1270 1117 1218 1010 1031 1805
BGB Słowacja Słowacja Lešť Czechy Niemcy, Słowacja, Słowenia 0 0 0 0 0 1056
BGB Węgry Węgry Tata Węgry Chorwacja, Stany Zjednoczone, Turcja, Włochy 0 0 0 0 0 1054
BGB Rumunia Rumunia Cincu Francja Belgia, Luksemburg, Macedonia Północna, Polska, Portugalia, Stany Zjednoczone 0 0 0 0 0 1126
BGB Bułgaria Bułgaria Kabile Włochy Albania, Bułgaria, Chorwacja, Czarnogóra, Grecja, Macedonia Północna, Stany Zjednoczone, Turcja 0 0 0 0 0 945
Łącznie 4530 4692 4747 4732 4957 10232
Włoski czołg C-1 Ariete i kanadyjski transporter opancerzony LAV 6.0 w trakcie ćwiczeń Silver Arrow

Każda grupa bojowa liczy ok. 1000-2000 żołnierzy, stacjonujących w systemie rotacyjnym (6-miesięcznym). Status państwa ramowego oznacza wyznaczenie kadry kierowniczej grupy, jednostki bojowej oraz odpowiedniego zaplecza wsparcia i logistycznego.

Grupy bojowe w systemie krajowym przydzielone są do odpowiednich brygad zmechanizowanych państw-gospodarzy (m.in. estońska 1 Brygada Piechoty, łotewska Brygada Piechoty Zmotoryzowanej, litewska Brygada Zmechanizowana Żelazny Wilk i polska 15 Brygada Zmechanizowana), z którymi prowadzą cykl szkoleń, utrzymujących stałą gotowość bojową grup. W systemie międzynarodowym grupy bojowe koordynowane są przez wielonarodowe dywizje wojsk NATO: podlegające Wielonarodowemu Korpusowi Północno-Wschodniemu z dowództwem w Szczecinie Wielonarodową Dywizję Północny-Wschód z kwaterą główną w Elblągu (grupy bojowe w Polsce i na Litwie) oraz Wielonarodową Dywizję Północ w Ādaži (grupy bojowe na Łotwie i w Estonii), podlegącą Wielonarodowemu Korpusowi Południowo-Wschodniemu Wielonarodową Dywizję Południowo-Wschodnią w Bukareszcie (grupy bojowe w Bułgarii i Rumunii) i Wielonarodową Dywizję Centrum w Székesfehérvár (grupy bojowe na Słowacji i Węgrzech)[8].

Zaplecze logistyczne i infrastrukturalne w swoim zakresie zapewniają państwa-gospodarze w ramach HNS (Host Nation Support). Do inicjatywy eFP zostały włączone Grupy Integracyjne Sił NATO (NATO Force Integration Unit – NFIU) utworzone w 2015 wielonarodowe jednostki wojskowe, stacjonujące w Polsce, Litwie, Łotwie, Estonii, Słowacji, Węgrzech, Rumunii i Bułgarii. Wsparcie NFIU obejmuje planowanie, rozlokowanie i integrację kontyngentów narodowych w ramach grup bojowych oraz grup bojowych z przydzielonymi brygadami[15].

Struktura organizacyjna grupy bojowej na przykładzie kanadyjskiej (struktura organizacyjna ulega zmianom wynikającym z rotacyjnej obecności kontyngentów narodowych, stan na czerwiec 2019[16][17]).

  • Kanada Dowództwo i sztab Batalionowej Grupy Bojowej
    • Włochy kompania piechoty zmotoryzowanej
    • Kanada kompania piechoty zmotoryzowanej
    • Hiszpania kompania zmechanizowana
    • Słowacja kompania zmechanizowana
    • Polska kompania czołgów
    • Kanada bateria artylerii[a]
    • Hiszpania kompania saperów
    • Kanada kompania wsparcia (Combat Support, CS)[b]
narodowe elementy logistyczne
  • Kanada Narodowy Element Wsparcia
    • Kanada kompania Garrison Services (GS)
    • Kanada kompania Health Services (HSS)
    • Kanada kompania Engineer Services (ESS)
  • Polska Narodowy Element Wsparcia
  • Hiszpania Narodowy Element Wsparcia
  • Słowacja Narodowy Element Wsparcia
  • Słowenia Narodowy Element Wsparcia
  • Włochy Narodowy Element Wsparcia
  1. ↑ Na stałe stacjonuje tylko wyposażenie baterii, personel przysyłany jest na czas ćwiczeń (Canada adds artillery battery to its Latvian forces [online], LSM [dostęp 2020-01-14] (ang.).)
  2. ↑ Support tłumaczone jest na język polski jako wsparcie (Bojowe wsparcie [online], Polska Zbrojna [dostęp 2020-03-09] (pol.).), nie stanowi jednak odpowiednika polskich kompanii wsparcia czyli pododdziału artylerii

Tailored Forward Presence (tFP)

Dostosowana Wysunięta Obecność ma inny charakter niż wzmocniona Wysunięta Obecność: opiera się głównie na wsparciu rumuńskich sił zbrojnych w procesie formowania i funkcjonowania MND-SE – Wielonarodowej Dywizji Południowy-Wschód (powstałej na bazie rumuńskiej 1 Dywizji Piechoty w Bukareszcie). MNDSE jest wielonarodowym dowództwem szczebla dywizyjnego, składającego się z żołnierzy z następujących państw: Rumunia (państwo ramowe), Albania, Bułgaria, Francja, Grecja, Kanada, Niemcy, Polska, Portugalia, Słowacja, Stany Zjednoczone, Turcja, Węgry, Wielka Brytania. Dywizja osiągnęła zdolność operacyjną 22 marca 2018, uzyskując możliwość dowodzenia siłami sojuszniczymi w południowo-wschodniej Europie[18].

Rumunia jest zarówno państwem-gospodarzem tFP jak i państwem-kontrybutorem eFP: wystawia baterię przeciwlotniczą do Batalionowej Grupy Bojowej w Polsce. Wsparcie Rumunii w zakresie planistycznym i organizacyjnym zapewniają Grupy Integracyjne Sił NATO w Rumunii i Bułgarii.

Trzon MND-SE stanowi Wielonarodowa Brygada Południowy-Wschód (na bazie 2 Brygady Piechoty w Krajowej). W przeciwieństwie do eFP wielonarodowa grupa bojowa nie stanowiła zwartej jednostki, a pododdziały podporządkowane były dowództwu brygady. W 2019 brygadę tworzyli żołnierze z następujących państw: Rumunia (państwo ramowe), Bułgaria, Hiszpania, Polska, Portugalia, Stany Zjednoczone[19].

Bieżąca działalność jednostek tFP polega podtrzymywaniu zdolności bojowej poprzez szkolenie dowództw i pododdziałów rumuńskich (20., 22., 26. bataliony piechoty, 325 batalion artylerii, 205 batalion artylerii przeciwlotniczej, 116 batalion logistyczny) oraz sojuszniczych stacjonujących rotacyjnie w Rumunii (m.in. polska kompania piechoty zmotoryzowanej) oraz dyslokowanych czasowo na czas ćwiczeń[20].

Znaczenie

Maria Mälksoo w analizie opublikowanej w International Affairs w 2024 roku opisała ewolucję Wysuniętej Obecności jako stopniowe przejście NATO od polityki reassurance (uspokajania sojuszników) do forward defence (obrony wysuniętej). Według Mälksoo opóźniona reakcja Sojuszu na rosyjski rewizjonizm po 2014 roku wynikała z historycznego priorytetyzowania relacji z Rosją kosztem bezpieczeństwa wschodnich członków NATO. Dopiero inwazja na Ukrainę w 2022 roku przesądziła o trwałym przesunięciu ciężaru odstraszania na wschód[2].

Z perspektywy wojskowej eFP pełni podwójną funkcję. Po pierwsze, wzmacnia potencjał obronny państw, na których terytorium od przystąpienia do NATO nie stacjonowały znaczące siły sojusznicze. Po drugie, obecność wojsk z wielu państw NATO sprawia, że atak na państwo wschodniej flanki automatycznie angażuje pozostałych sojuszników, wzmacniając wiarygodność zobowiązań wynikających z art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego[3][2].

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Strengthening NATO's eastern flank [online], NATO [dostęp 2026-04-30] (ang.).
  2. 1 2 3 Maria Mälksoo, NATO's new front: deterrence moves eastward, „International Affairs”, 100 (2), 2024, s. 531–547, DOI: 10.1093/ia/iiae008 (ang.).
  3. 1 2 3 Wzmocniona Wysunięta Obecność [online], Ministerstwo Obrony Narodowej [dostęp 2026-04-30] (pol.).
  4. ↑ Specjalny szczyt NATO w Brukseli [online], PISM [dostęp 2026-04-30] (pol.).
  5. ↑ Sean Monaghan, Sissy Martinez, Otto Svendsen, Carlota García Encina, Mathieu Droin, What Happened at NATO's Vilnius Summit? [online], Center for Strategic and International Studies, 14 lipca 2023 [dostęp 2026-04-30] (ang.).
  6. ↑ Daniels Kauliņš, NATO Vilnius Summit: Defense Takeaways for the Baltic States [online], Foreign Policy Research Institute, 29 września 2023 [dostęp 2026-04-30] (ang.).
  7. ↑ Wzmocniona Wysunięta Obecność NATO [online], Wielonarodowa Dywizja Północny-Wschód [dostęp 2020-03-09] (pol.).
  8. 1 2 NATO’s military presence in the east of the Alliance [online], NATO [dostęp 2024-10-13] (ang.).
  9. ↑ NATO's enhanced Forward Presence [online], NATO [dostęp 2020-03-09] (ang.).
  10. ↑ NATO's enhanced Forward Presence [online], NATO [dostęp 2020-03-09] (ang.).
  11. ↑ NATO's enhanced Forward Presence [online], NATO [dostęp 2020-03-09] (ang.).
  12. ↑ NATO's enhanced Forward Presence [online], NATO SHAPE [dostęp 2020-10-25] (ang.).
  13. ↑ NATO's enhanced Forward Presence [online], NATO SHAPE [dostęp 2021-01-31] (ang.).
  14. ↑ NATO's enhanced Forward Presence [online], NATO SHAPE [dostęp 2023-04-27] (ang.).
  15. ↑ NATO Force Integration Unit [online], NATO SHAPE [dostęp 2020-03-09] (ang.).
  16. ↑ Operation REASSURANCE: The Role of the Canadian National Support Element within NATO’s enhanced Forward Presence (eFP) Latvia [online], The Guard [dostęp 2020-01-14] (ang.).
  17. ↑ eFP Battle Group Latvia [online], NATO SHAPE [dostęp 2020-03-09] (ang.).
  18. ↑ About MND-SE [online], HQ MND-SE [dostęp 2020-03-09] [zarchiwizowane z adresu 2020-02-22] (ang.).
  19. ↑ The 4th rotation of the Polish Military Contingent arrived in Romania [online], Warsaw Institute [dostęp 2020-03-09] (ang.).
  20. ↑ Multinational exercise Scorpions Fury 18 to culminate in Romania [online], Army-Technology [dostęp 2020-03-09] (ang.).

Bibliografia

  • Maria Mälksoo, NATO's new front: deterrence moves eastward, „International Affairs”, 100 (2), 2024, s. 531–547, DOI: 10.1093/ia/iiae008 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.