Nagyagit
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Pb5Au(Te,Sb)4S5-8 |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa | |
| Przełam | |
| Łupliwość | |
| Pokrój kryształu |
cienkotabliczkowy[1][3], blaszkowy, tabliczkowy pseudotetragonalny[2] |
| Układ krystalograficzny | |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[3] |
| Właściwości mechaniczne |
cienkie blaszki giętkie[1] |
| Gęstość | |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ołowianoszara, żelazistoczarna, ołowianoczarna, stalowoczarna[1] |
| Rysa |
szaroczarna[1] |
| Połysk | |
| Inne |
Anizotropia: słaba, ale wyraźna[3] pleochroizm: słaby[3] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
2.HB.20a[3] |
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym[3]. Rzadko tworzy kryształy o pokroju cienkotabliczkowym[1]. Występuje w skupieniach blaszkowych i ziarnistych[1][2]. Jest minerałem elastycznym i nieprzezroczystym[3]. Posiada metaliczny połysk i szaroczarną rysę. Rozpuszczalny w kwasie azotowym[1]. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są bizmut, żelazo i srebro[3].
Występowanie
Występuje w subwulkanicznych żyłach złota[1] i miarolach[2]. Także w żyłach hydrotermalnych zawierających złoto i tellur[3]. Towarzyszą mu złoto rodzime, sylvanit, calaveryt, argentyt, krenneryt, tetradymit, sfaleryt, tellur, piryt, dolomit, kalcyt, kwarc i rodochrozyt[1][3][2].
Miejsce występowania[1]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Walter Schumann, Minerały świata, Alma-Press, 2003, s. 156, ISBN 978-83-7020-313-9.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Rupert Hochleitner, Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 102, ISBN 978-83-7073-816-7.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Nagyágite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-06-17] (ang.).
Bibliografia
- Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck–Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-194-9.