Nasław
Nasław – staropolskie imię męskie. Imię to składa się z dwóch członów: na („na”; jedno ze znaczeń na nazywało „kogoś, ze względu na kogo coś się działo”, poza tym na oznaczało „na” i mogło także oznaczać naj-) oraz -sław („sława”). Mogło ono więc oznaczać „ten, dzięki któremu przychodzi sława”. Notowane na Pomorzu[1], po raz pierwszy w 1280 (1277) roku[2]. Możliwe staropolskie zdrobnienia: Nach, Naszon, Naszan, Naszko, Naszętka (masc.), Naszotek[1].
Żeński odpowiednik: Nasława.
Nasław imieniny obchodzi 6 sierpnia[3].
Odpowiedniki w innych językach:
Mężczyźni o imieniu Nasław
- Nasław z Gogolina – podczaszy bydgoski, kasztelan bydgoski w latach 1455–1464,
- Nasław z Serocka – ostatni (1294 r.) kasztelan Serocka.
Przypisy
- 1 2 Cieślikowa 2000 ↓.
- ↑ Taszycki 1974 ↓.
- 1 2 Bubak 1993 ↓, s. 239.
Bibliografia
- Józef Bubak: Księga naszych imion. Wrocław, Warszawa, Kraków: Ossolineum, 1993, s. 239. ISBN 83-04-03860-9.
- Aleksandra Cieślikowa: Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Przy współudziale Janiny Szymowej i Kazimierza Rymuta. T. 1. Odapelatywne nazwy osobowe. Kraków: 2000. ISBN 83-87623-23-7.
- Witold Taszycki: Słownik staropolskich nazw osobowych. T. 4 z. 1, (Nabiela—Pawlikowa). Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk: 1974.